Υπήρξα άραγε ποτέ πολιτικός ;

Μετά την έκταση που πήρε Πανελλαδικά η καθαρά προσωπική μου ανάρτηση και τον βομβαρδισμό που δέχτηκα και με αρνητικά σχόλια, μπαίνω στην διαδικασία να διευκρινίσω κάποια πράγματα που με προσβάλλουν.

Ειλικρινά δεν περίμενα ποτέ να πάρει τέτοια έκταση μια προσωπική μου στιγμή.
Καθυστέρησα να απαντήσω λόγω του ότι βρισκόμουν σε περιοδεία με την παράστασή μας στην Βόρεια Ελλάδα και ήμουν συνεχώς στους δρόμους.

Οι οικολογικές μου ευαισθησίες με οδήγησαν το 2005 στους Οικολόγους Πράσινους, επειδή μέσα από αυτόν τον χώρο μπορούσα να συμβάλω στην προστασία του περιβάλλοντος μας.
Είχα πολλές ευκαιρίες στην ζωή μου να μπω σε άλλους χώρους, πολιτικά ισχυρούς και να πορευτώ μέσα από αυτούς αλλά οι στόχοι μου δεν ήταν ποτέ να αναρριχηθώ πολιτικά και οι συντοπίτες μου το γνωρίζουν καλά αυτό.
Κι’ αν στο παρελθόν εμφανίστηκα ως υποψήφιος βουλευτής με τους οικολόγους πράσινους, το έκανα για να στηρίξω τον αγώνα τους για ένα πιο ανθρώπινο περιβάλλον, γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να εκλεγώ μέσα από ένα κόμμα, τόσο μικρό στην Ελλάδα και οι προθέσεις μου ήταν καθαρά ιδεολογικές.

Η κρίση χτύπησε την πόρτα της οικογένειάς μου πολύ πριν την απόφαση μου να είμαι υποψήφιος. Βλέπετε το πρώτο πράγμα που χτυπάει η ύφεση είναι ο πολιτισμός, χώρο τον οποίο υπηρετώ μέχρι σήμερα ως σκηνοθέτης.
Ειπώθηκε σε πολλές αναρτήσεις το γεγονός ότι αν είχα εκλεγεί δεν θα έβγαινα ποτέ να κάνω αυτές τις δηλώσεις και ότι θα με απορροφούσε η καρέκλα.

Θα ήθελα λοιπόν να μοιραστώ το γεγονός ότι στην δεύτερη εκλογική αναμέτρηση ενώ καταλάμβανα αξιοκρατικά την τέταρτη θέση στο ψηφοδέλτιο του ΣYύριζα ( Λίστα ) παραχώρησα την θέση μου σε άλλον υποψήφιο που έμπαινε για πρώτη φορά στο ψηφοδέλτιο (γνωρίζοντας ότι η εκλογη τεσσάρων βουλευτών ήταν εφικτή και αποτελούσε και θέση αναπληρωματική).

Αυτό που ζήτησα ως αντάλλαγμα ήταν η ευαισθητοποίηση τους σχετικά με τα οικολογικά ζητήματα, κάτι το οποίο οι τότε υποψήφιοι δεσμεύτηκαν να πράξουν.
Έκτοτε δεν είχα καμία επαφή και δεν απαίτησα ποτέ μου κανένα άλλο αντάλλαγμα για την κίνηση μου αυτή. Το ζητούμενό μου δεν ήταν να βολευτώ εγώ ή τα παιδιά μου διότι δεν συνάδει με την ιδεολογία μου μια τέτοιου είδους προσέγγιση.

Δεν μετανιώνω ποτέ για τις επιλογές μου κι’ας αποδεικνύονται στην πορεία ως λανθασμένες. Την στιγμή που τις πήρα τα δεδομένα ήταν διαφορετικά και αν γύρναγα τον χρόνο πίσω πάλι το ίδιο θα έκανα γιατί έτσι πίστευα την δεδομένη στιγμή (όπως και η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας ). Θεωρούσα ότι θα έβαζα και εγώ το λιθαράκι μου στην επερχόμενη μεγάλη αλλαγή. Τώρα αν κάποιοι θεωρούν ότι ευθύνομαι και εγώ για την καταστροφή που επήλθε στην χώρα μου και δεν την ξεκίνησαν αυτή την καταστροφή κάποιοι άλλοι για δεκαετίες πριν, χωρίς καμία αυτοκριτική τότε τι να πω; Αποδέχομαι την κατηγορία και ας γίνω το εξιλαστήριο θύμα.

Επειδή τέθηκε το ερώτημα γιατί έστειλα τον γιο μου στην Καπιταλιστική Αυστραλία θα απαντήσω απλά, ότι ποτέ μου δεν επέβαλα στα παιδιά μου τις πολιτικές και θρησκευτικές μου πεποιθήσεις ούτε καν τις διατροφικές μου προτιμήσεις, καθ’ ότι χορτοφάγος.

Είναι ελεύθεροι να επιλέξουν τι θα ακολουθήσουν στην ζωή τους και σε ποιον τόπο θέλουν να ζήσουν. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στην γη που θα επιλέξει για τα παιδιά του οτιδήποτε. Φρόντισα να μεγαλώσουν (έχοντας την επιμέλεια τους) ολοκληρωμένα άτομα και να κάνουν ευτυχώς τις δικές τους επιλογές, σωστές ή λάθος, τις οποίες δεν θα κρίνω ποτέ.

Δεν ζήτησα και δεν ζήτω την εύνοια κανενός πόσο μάλλον σε μια Ελλάδα όπου αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός των άστεγων και χρεοκοπημένων , όπου συνεχίζονται να γίνονται χιλιάδες αυτοκτονίες και τόσοι πολίτες μας πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς για να επιβιώσουν, διαλύοντας τις οικογένειες τους.
Γνωρίζω ότι και τα άλλα δυο παιδιά μου κάποια στιγμή θα αναγκαστούν να φύγουν γιατί δεν στηρίζονται από αυτό το κράτος.

Εγώ θα μείνω εδώ όμως να δώσω τον αγώνα μου μέσα από την δουλειά μου και να περάσω τα μηνύματα μου. Έχω υποχρέωση να το κάνω και να μην εγκαταλείψω τον αγώνα αυτό. Κατάλαβα ότι μόνο μέσα από την τέχνη γίνεται η πραγματική επανάσταση και όχι από τα έδρανα αυτής της βουλής και αυτή την επανάσταση θα υπηρετήσω.
Βομβαρδίστηκα από δεκάδες κανάλια και δημοσιογράφους ειδικά της πρωτεύουσας, “έσπασε” το κινητό μου. Δεν ανταποκρίθηκα βέβαια σε κανέναν και σε κανένα κανάλι διότι η ιδεολογία μου δεν το επιτρέπει. Σε καμιά περίπτωση δεν θα γίνω εμπορεύσιμο υλικό των καναλιών, είτε για δραματικούς είτε για πολιτικούς λόγους. Αν και δουλεύω καλλιτεχνικά και για την τηλεόραση, εδώ και δεκα χρόνια αποφάσισα όχι απλά να μην ακούω ειδήσεις άλλα αφαίρεσα την TV από το σπίτι μου αρνούμενος να παρακολουθώ τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι δημοσιογράφοι εκτελούν το λειτούργημα τους.

Δεν θα έβγαινα ποτέ στα κανάλια να κάνω το Show του πληγωμένου πατέρα ή του απογοητευμένου πολιτικού.
Ο σκοπός μου δεν είναι να δραματοποιήσω το θέμα μου και να κερδίσω την συμπάθεια της κοινωνίας, δεν έχω τέτοιες ανάγκες .

Πολεμώ για την επιβίωση της οικογένειάς μου με οποιοδήποτε τρόπο και θα συνεχίσω να προσφέρω στο σύνολο και μεμονωμένα σε αυτούς που έχουν ανάγκη αυτό που μπορώ. Μοναδικό μου όπλο πλέον το επάγγελμα μου που μόνο μέσα από το οποιο θα συνεχίσω να προβληματίζω και να περνάω τα μηνύματα που πιστεύω για μια καλύτερη κοινωνία, όπως κάνω και τώρα στην παράσταση που ανεβάσουμε και συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε

Και επειδή ειπώθηκε ότι είναι ντροπή να είμαι Πόντιος και να ανέχομαι αυτούς που αμφισβητούν την γενοκτονία των Ποντίων, διευκρινίζω ότι δεν είμαι Πόντιος ( θα ήταν τιμή μου να ήμουν ) άλλα γέννημα θρέμμα Ροδίτης πολλών γεννεών, ωστόσο γυρνάω από πόλη σε πόλη οργώνοντας όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό μεταδίδοντας το μήνυμα της Ποντιακής καταστροφής και γενοκτονίας άλλα και το οικονομικό και πολιτικό πρόβλημα της χώρας μας. Από εκεί είναι και η φωτογραφία ( της Ελλάδας που ποτέ δεν μαθαίνει )

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε ως λαός είναι να κατηγορούμε τους πολιτικούς που επιλέξαμε εμείς. Δεν είδαμε ποτέ μέσα μας να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας και τις επιλογές μας. Δεν ήλθαν και μας κάθισαν στο σβέρκο, εμείς τους φέραμε και είναι καθαρά θέμα πολιτικής παιδείας στην Ελλάδα. Αν δεν αλλάξει αυτή η παιδεία πάντα τέτοιους πολιτικούς θα έχουμε. Πρέπει να καταλήξουμε πως θέλουμε τη χώρα μας και εμάς τους ίδιους μέσα σ' αυτήν και όταν αποφασίσουμε τι θέλουμε, μόνο τότε θα αλλάξουν και οι πολιτικοί μας. Αυτοί οι πολιτικοί αντιπροσωπεύουν εμάς τους ίδιους και είναι ο καθρέφτης μας. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό.
Λυπάμαι για τα σχόλια πολιτευτών άλλων πολιτικών χώρων που μου κάνουν συστάσεις του τύπου “ας πρόσεχες τις επιλογές σου” αφήνοντας στο απυρόβλητο τον εαυτό τους και τις ευθύνες τους για την κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα μας, χωρίς να ασκήσουν καν καμία αυτοκριτική. Είναι λυπηρό.

Γνωρίζω ότι θα δεχθώ νέα πυρρά αλλά αποδέχομαι την έκφραση του καθενός και ας γίνεται στην προσωπική μου σελίδα. Εξάλλου μέσα από αυτήν την διαδικασία φαίνεται η εικόνα της κουλτούρας μας όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Έναυσμα λοιπόν, να αντλήσουμε πολύτιμο μάθημα για το που βρισκόμαστε και που θέλουμε να φτάσουμε.
Όντως η Ελλάδα δεν μαθαίνει ποτέ …η μόνη παρηγοριά είναι ότι δεν πεθαίνει και ποτέ.
Ευχαριστώ όλους τους φίλους που γνωρίζουν ποιος είμαι και με στήριξαν και δικαιολογώ αυτούς που μου επιτέθηκαν , είναι πληγωμένοι και δικαίως αγανακτισμένοι .
… Είναι περίοδος Αυτογνωσίας και Αυτοκριτικής.
Αλέξανδρος Λουΐζίδης