Αναβάλλοντας  τη ζωή...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc Μαρία Καρίκη

Πόσες φορές έχουμε αναβάλλει τα «θέλω» και τις επιθυμίες μας γιατί δεν προλαβαίνουμε; Γιατί άλλα πράγματα είναι πιο σημαντικά και επείγοντα; Πόσες φορές έχουμε πει στον εαυτό μας ότι «μπορώ και χωρίς αυτό»;

Από την άλλη μεριά, πόσες φορές παραπονιόμαστε ότι δεν κάνουμε τίποτα για εμάς; Ότι έχουμε φτάσει τα όριά μας; Η αλήθεια είναι ότι είμαστε σχεδόν πάντα έτοιμοι να «θυσιάσουμε» κάτι που μας ευχαριστεί όταν προκύπτει μια υποχρέωση ή όταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας εκφράζει μια δική του επιθυμία.

Ως ένα σημείο, μια τέτοια συμπεριφορά είναι θεμητή. Όταν, όμως, γίνεται το μόνιμο μοτίβο της ζωής μας τότε κάποια στιγμή η κατάρρευση είναι πολύ πιθανή.    

Μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε περισσότερο λογικά παρά συναισθηματικά. Μας έχουν μάθει να ιεραρχούμε τις προτεραιότητές μας και το «εγώ» μας να το βάζουμε όσο μπορούμε πιο κάτω στη λίστα. Αλλιώς, θεωρούμαστε εγωιστές. Εγωισμός, ωστόσο, σημαίνει να νοιαζόμαστε μόνο για τον εαυτό μας κι όχι για τους άλλους.

Αν, πάλι, νοιαζόμαστε μόνο για τους άλλους και ξεχνάμε τελείως τον εαυτό μας, τότε αυτό μπορούμε να το ορίσουμε ως «θυματοποίηση». Ίσως, η χρυσή τομή είναι να νοιαζόμαστε τόσο για τους άλλους όσο και για τον εαυτό μας. Στα πλαίσια μιας τέτοιας οπτικής προστατεύουμε τον εαυτό μας από την αίσθηση του «αδειάσματος» κάθε φορά.

Το να αναστοχαζόμαστε, το να διερευνούμε και να ακούμε τα «θέλω» μας αποτελεί δείγμα καλής ψυχικής υγείας. Δεν χρειάζεται να νιώθουμε τύψεις για αυτό, ούτε να φοβόμαστε ότι θα εισπράξουμε επίκριση επειδή υλοποιούμε –στο βαθμό που μπορούμε- τις επιθυμίες μας. Ένας άνθρωπος που επιδιώκει κάτι τέτοιο θα νιώθει πιο πλήρης, πιο ολοκληρωμένος, πιο χαρούμενος κι άρα θα μπορεί να ανταποκριθεί ακόμα καλύτερα στους επιμέρους ρόλους του, αλλά θα είναι και πιο ενεργός στις σχέσεις του.

Η αναβλητικότητα δεν είναι ποτέ λύση. Ούτε όσον αφορά στις επιθυμίες, αλλά ούτε και στις υποχρεώσεις. Αναβλητικότητα σημαίνει ότι δεν τολμάω, δεν διεκδικώ, δεν δοκιμάζω, δεν προκαλώ τον εαυτό μου, δεν σπρώχνω τα όριά μου. Σημαίνει ενδεχομένως ότι με κυριαρχεί το άγχος, ο φόβος, η ανία. Έτσι, περνάει ο καιρός, όμως, και μπορεί να δυσανασχετούμε γιατί δεν βλέπουμε αλλαγές στη ζωή μας.

Η ζωή είναι το παρόν, το «εδώ και τώρα». Όλοι θα πρέπει να αναρωτιόμαστε καθημερινά «τι κάνω στο εδώ και τώρα»; Πώς αξιοποιώ τον χρόνο που τρέχει; Που κατατάσσω τους ανθρώπους, τα συναισθήματα, τις εμπειρίες, το γέλιο, τη χαλάρωση μέσα στο καθημερινό μου πρόγραμμα; Ίσως η πιο κοινή απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα είναι «δεν υπάρχει χρόνος για τέτοια!».

Όσο δύσκολη αντικειμενικά και να είναι η μέρα μας θα μπορούσαμε να ξεκλέψουμε έστω και ελάχιστο χρόνο για να περάσουμε καλά για τον εαυτό μας. Δεν είναι πολυτέλεια να αφιερώσω έστω μισή ώρα σε όλη τη διάρκεια της μέρας σε κάτι που θα μου άρεσε να κάνω… Ίσα ίσα για να «γεμίσω μπαταρίες»…

Πολλοί άνθρωποι διαμαρτύρονται ότι νιώθουν να πνίγονται, ότι έχουν «μπουκώσει», ότι έχουν φτάσει και ξεπεράσει τα όριά τους από τον τρόπο που έχουν δομήσει τη ζωή τους. Όταν τους ρωτάει κανείς «τι κάνουν για να αποσυμπιέσουν τον εαυτό τους» η απάντηση είναι «τίποτα». Όταν η επόμενη ερώτηση είναι «τι κάνουν για να το αλλάξουν αυτό», η απάντηση είναι και πάλι «τίποτα».

Πώς γίνεται, λοιπόν, από τη μια μεριά να παραπονιόμαστε που δεν ζούμε ποιοτικά καλύτερα κι από την άλλη να μην είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε το παραμικρό στην καθημερινότητά μας; Ίσως, για αυτό ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται σε μια μόνιμη εσωτερική σύγκρουση και σε ένα υπαρξιακό αδιέξοδο: γιατί βάζει πάνω από όλα τις υποχρεώσεις, τις ευθύνες, τις εκκρεμότητες, τα προβλήματα. Όλα τα άλλα έρχονται μετά, αν περισσεύει χρόνος.

Το άγχος κυριαρχεί και έχει «βαφτίσει» κάθε επιθυμία ως πολυτέλεια. Ίσως, είναι η στιγμή να αναρωτηθεί ο καθένας μας για πόσο ακόμα μπορεί να ζει σαν «ρομπότ». Για πόσο ακόμα όλα θα έχουν περισσότερη σημασία και προτεραιότητα εκτός από τις ανάγκες μας. Η ισορροπία μέσα μας θα είναι πάντα αποτέλεσμα ενός αγώνα. Είναι ο αγώνας ανάμεσα σε ό,τι νιώθουμε ότι πρέπει να κάνουμε και σε όλα εκείνα που έχουμε τόση έντονη ανάγκη να κάνουμε και να βιώσουμε…

Η ζωή δεν είναι για να αναβάλλεται. Είναι για να τη ζούμε όσο πιο συνειδητά, ουσιαστικά και περιεκτικά μπορούμε! Το συναίσθημα που θα έπρεπε να επικρατεί δεν είναι το άγχος, αλλά η απόλαυση, η ευγνωμοσύνη, η πληρότητα… ακόμα κι αν όλα εκεί έξω θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο!