Η «εν πολλαίς αμαρτίαις» περιπεσούσα ΔΕΗ

Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Ένα κράτος δικαίου οφείλει να αντιμετωπίζει τους υπηκόους του στις αρχές της νομιμότητας, του σεβασμού των δικαιωμάτων και της αξιοπιστίας τους.
Στις ίδιες αρχές οφείλουν να κινούνται και οι δημόσιοι οργανισμοί καθώς και οι επιχειρήσεις του δημοσίου και δή αυτές της κοινής ωφέλειας.

Στην Ελλάδα του σήμερα, στην Ελλάδα της σήψης, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της απόλυτης παρακμής, αυτό δεν ισχύει και θα χρειαστεί, εκτιμώ, πολύς χρόνος ακόμα για να καταστεί «ευνομούμενη» Πολιτεία, με πολίτες που απολαμβάνουν πλήρως των δικαιωμάτων τους. Θα μου επιτρέψουν οι καλοί φίλοι αναγνώστες να αναφερθώ σήμερα στην «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» ΔΕΗ και στην περιπέτεια ενός φίλου, ο οποίος, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε «σταυρωμένος» από τους σκοτεινούς μηχανισμούς της, με την ατιμωτική ρετσινιά του «ρευματοκλοπέα».

Από τους πρωτοπόρους της επιχειρηματικότητας, διέγραψε μια πορεία μισού αιώνα σχεδόν στον δρόμο της εντιμότητας και ηθικής, γεγονός που τον εδραίωσε στη συνείδηση της τοπικής κοινωνίας, ως επιχειρηματία και ως άνθρωπο, που δούλεψε σκληρά σε όλη τη ζωή του για να πετύχει ό,τι πέτυχε μέχρι τώρα.
Το ιστορικό της περιπέτειάς του αρχίζει πριν ενάμιση χρόνο περίπου, όταν περί τα τέλη του 2015 πήρε έναν «έκτακτο» λογαριασμό κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος ύψους 601.000 ευρώ, με την αιτιολογία ότι «έκλεβε» ηλεκτρικό ρεύμα από το 2008(!) μέχρι το καλοκαίρι του 2015.

Στημένη δουλεία; Ίσως ναι, ίσως όχι, αλλά σε μια χώρα όπου τα οικονομικοπολιτικά παιχνίδια παίζονται με ανήθικους, βρόμικους τρόπους, πολλές φορές, τίποτε πια δεν αποκλείεται.
Έπεσε απ’ τα σύννεφα ο άνθρωπος, έτρεξε στους αρμόδιους της ΔΕΗ, ζήτησε εξηγήσεις για την υπερχρέωσή του, αλλά τα «παλικάρια» της αμετάπειστα απαίτησαν εκβιαστικά «εδώ και τώρα» το υπέρογκο ποσό με την απειλή της διακοπής παροχής ρεύματος, όπως και έπραξαν, ασυγκίνητοι, αδιάφοροι και ανάλγητοι, αν με την ενέργειά τους αυτήν εξωθούσαν την επιχείρηση σε λουκέτο.

Κυρίαρχη, στις μέρες μας, η καχυποψία των πολιτών απέναντι στις αποφάσεις και πράξεις της Διοίκησης, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής. Και δικαιολογημένη, με τόσα σκανδαλώδη και προκλητικά που έρχονται στο φως της δημοσιότητας για τα «έργα και ημέρες» των ανευθυνοϋπεύθυνων αρμοδίων.

Γιατί πώς να εξηγηθεί η υπερχρέωση του ανθρώπου - υποτελή της ΔΕΗ - με 300.000 ευρώ σε υποκατάστημα του και το «λάθος» να είναι «φέσι» των 180.000 ευρώ που ευτυχώς διαγράφηκε με τον εκκαθαριστικό λογαριασμό;
Πώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι η ΔΕΗ στο επίδικο διάστημα άλλαξε τρεις φορές τον μετρητή του κεντρικού καταστήματος του ταλαίπωρου επιχειρηματία χωρίς την παρουσία του ίδιου ή εκπροσώπου του, όπως υποχρεούται στο πλαίσιο της νομιμότητας και διαφάνειας;

Υπάρχει ασφαλώς μείζον νομικό και ηθικό ζήτημα για τους υπεύθυνους της ΔΕΗ και τη νομική της υπηρεσία, διότι ενεργούν, από θέση ισχύος, και ασκούν καταχρηστική εξουσία έναντι των συμβαλλομένων πελατών τους.
Είναι, άραγε, τυχαίο ή συμπτωματικό το γεγονός ότι στο διάστημα των τελευταίων ετών παρακολουθεί ο δύσμοιρος πολίτης μια φάμπρικα «ρευματοκλοπών» από τη ΔΕΗ;
Ξαφνικά, δηλαδή, πολίτες και επιχειρηματίες έγιναν «κλέφτες» ηλεκτρικού ρεύματος;

Ή μήπως πρόκειται για «στρατηγική» επιλογή των διοικούντων της ΔΕΗ, και όχι μόνο, για να αυξήσει τις εισπράξεις της, υπό την απειλή της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος με εκβιαστικές ρυθμίσεις, όπως συνέβη προ ημερών με δύο άλλους σημαντικούς επιχειρηματίες του νησιού;

Ή μήπως για να εξωθήσει τεχνηέντως τους πελάτες -καταναλωτές να στραφούν προς τις ιδιωτικές εταιρείες ενέργειας, ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ιδιωτικά συμφέροντα;

‘Η τέλος, επιχειρείται στην άλλοτε κραταιά και κερδοφόρα δημόσια επιχείρηση, να διαμορφωθεί το κατάλληλο κλίμα για το συνολικό ξεπούλημά της, όπως επιμένουν οι δανειστές;
Ίσως το ένα ή το άλλο ή και όλα μαζί. Ίσως, ακόμα, πίσω από την υπόθεση να κρύβεται ανταγωνιστικός δάκτυλος.

Μια, επίσης, ερμηνεία του γεγονότος είναι αυτή της εκδικητικής μανίας των διοικούντων σήμερα στη ΔΕΗ, σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο, διότι ο δύσμοιρος επιχειρηματίας, με την ηθική και εντιμότητα που τον διακρίνει «δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» αλλ’ απεναντίας με τόλμη κατέφυγε στη Δικαιοσύνη υποβάλλοντας μηνυτήρια αναφορά στην εισαγγελική αρχή κατά παντός υπευθύνου και αγωγή για ηθική βλάβη ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Προ ημερών, σε μια επίδειξη καταχρηστικής εξουσίας και μίσους η αλαζονική τοπική ηγεσία της ΔΕΗ έδωσε εντολή για νέα διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος στο κεντρικό κατάστημα του επιχειρηματία, απαιτώντας «εδώ και τώρα» το ποσό των 531.000 ευρώ, ώσαν να πρόκειται για …στραγάλια, σε μια περίοδο κατά την οποία οι επιχειρήσεις γενικά στενάζουν και οι τράπεζες των capital controls έχουν κλείσει εντελώς τους κρουνούς χρηματοδότησής τους.

Παρά ταύτα ο επιχειρηματίας υπέβαλε πρόταση ρύθμισης σε 36 δόσεις, με ταυτόχρονη προσημείωση ακινήτου πολύ μεγαλύτερης αξίας του ποσού, αλλά το αίτημα του απερρίφθη ασυζητητί.

Σήμερα συζητείται στο αρμόδιο δικαστήριο η νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσε ο επιχειρηματίας, σε μια προσπάθεια ν’ αποφύγει την οριστική καταστροφή του.
Και το αμείλικτο ερώτημα είναι τι θα πράξει η Δικαιοσύνη; Θα αφήσει απροστάτευτο τον επιχειρηματία, έρμαιο στην εντελώς παράνομη και εκβιαστική κατάχρηση εξουσίας της ΔΕΗ;

Δεν είμαι νομικός, αλλά γνωρίζω ότι η ΔΕΗ υποχρεούται, πριν οδηγηθεί στο έσχατο μέσον απειλής και εκβιασμού της διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος, να εξαντλήσει όλα τα αναγκαστικά μέτρα που οι νόμοι προβλέπουν, πράγμα που δεν έχει πράξει, και γι’  αυτό είναι υπόλογη.

Πολύ περισσότερο θα έπρεπε, τουλάχιστον, να περιμένει τις αποφάσεις των τακτικών δικαστηρίων επί της μηνύσεως και της αγωγής του επιχειρηματία.

Θέλω να πιστεύω ότι η Δικαιοσύνη θα δει, με νηφαλιότητα και περίσκεψη την υπόθεση  και θα εκτιμήσει το μέγεθος του υπαρκτού κινδύνου μια από τις πλέον ισχυρές επιχειρήσεις του νησιού ν’ αντιμετωπίσει το φάσμα του αναγκαστικού λουκέτου, αφού χωρίς ρεύμα δεν μπορεί να λειτουργήσει, και 150 περίπου εργαζόμενοι να βρεθούν από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς δουλειά, στην ανεργία και στη φτώχεια.