Βραβεύτηκε το βιβλίο “Η Τήλος της Ήριννας”

Μ' αυτό το σημείωμα επιθυμώ να εκφράσω θερμές ευχαριστίες α.-προς την πρόεδρο κ. Δέσποινα Αγγελίδη-Μαρκαντέ και τα μέλη του Δ.Σ. του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων "ο Πανορμίτης" για την τιμή να βραβεύσουν το βιβλίο μου "Η Τήλος της Ήριννας" με το βραβείο εις μνήμην Δημοσθένους Χαβιαρά, 2016, β.-προς τον φίλο συγγραφέα και φαρμακοποιό Μανόλη Μαυρολέων για την όμορφη παρουσίαση του βιβλίου μου και γ.-προς τον Δήμο της Τήλου και τη Δήμαρχό της κ. Μαρία Καμμά για την τιμή προς εμένα να εκδώσει την εργασία αυτή, αλλά και να διαθέσει δωρεάν στο Σύλλογο Συμαίων αντίτυπα του βιβλίου μου.

Ευχαριστώ επίσης όλους όσους παραβρέθηκαν στην τελετή απονομής του βραβείου στις 29.5.2017 στην αίθουσα του Κοινωνικού Συλλόγου Συμαίων "Ο Πανορμίτης" στον Πειραιά. Ανάμεσά τους ο πανεπιστημιακός Μηνάς Αλεξιάδης, ο Κώστας Αγαπητίδης, ο πρόεδρος της Δωδεκανησιακής Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρίας Εμμανουήλ Γρύλλης, ο τ. πρόεδρος της Ένωσης Κώων ο Ιπποκράτης Φίλιππος Καλούδης, καθώς και το μέλος της Ένωσης Λουκία Ζερβάνου-Καραδενιζλόγλου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Τηλίων Αθηνών "Ήριννα" Γιάννης Καρταπάνης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Πάχος, το μέλος του Συλλόγου Συμαίων και συγγραφέας Ελένη Βρατσάνου-Κλαδάκη και άλλοι που δεν γνωρίζω ή δεν συγκράτησα στο μυαλό μου, από τους οποίους ζητώ τη συγνώμη τους.

Δυο λόγια μόνο για το βιβλίο μου θέλω με την ευκαιρία να πω. Η Τήλος σήμερα πια τα έχει όλα αυτά. Αξιοζήλευτο περιβάλλον, αλλά και αρχαιολογικά ευρήματα που αποτυπώνουν την μακραίωνη ελληνική ιστορία του νησιού:
Από τους νάνους ελέφαντες και το Σπήλαιο του Χαρκαδιού, ως τα διάσπαρτα αρχαιολογικά ευρήματα της προϊστορικής, της αρχαϊκής, της κλασικής, της ελληνιστικής, της ελληνορωμαϊκής, της βυζαντινής και της ιπποτικής περιόδου,
- τα επτά της κάστρα,
- το πλήθος των εκκλησιών της βυζαντινής και της ιπποτικής περιόδου που ίσως φτάνουν τις 250 σε αριθμό,
- το ιστορικό μοναστήρι του Άι Παντελέημονα που είναι για τους Τηλιακούς ό,τι και ο Πανορμίτης για τους Συμιακούς,
- ως τα 100 και πλέον είδη πουλιών που ενδημούν στο νησί, καθώς και τα 16 ημερόβια λεπιδόπτερα έντομα, τη χελώνα καρέτα-καρέτα, τα δελφίνια, τη φώκια,
- κι ως τους οικότοπους στα Λιβάδια και στη Ψευδοστέππα και τις μοναδικές παραλίες 75 χιλ. περίπου, όπως εκείνες στην Έριστο, στη Μισσαριά, στη Σκάφη, στον  Άγιο Αντώνιο, στα Λεθρά, στην Πλάκα, στο Θολό και στον Άγιο Σέργιο.

Αλλά δεν ήταν μόνον αυτά που με συνεπήραν ως ιστορία και πολιτισμός, ως περιβάλλον και οικοσύστημα που προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στο πλούσιο παρελθόν του και την ίδια την επιβίωση και την ανάπτυξη του νησιού.
Κυρίως με συνεπήρε η περίπτωση της δεκαεννιάχρονης πανέμορφης ποιήτριας σ' αυτό το μικρονήσι του Αρχιπέλαγου του Αιγαίου, δίπλα στην Κνίδο και την πατρίδα του Ιπποκράτη, πλάι στη Νίσυρο του Πολυβώτη και των ηφαιστείων που τη φωνάζανε 'Ηριννα και τη μάλωνε η σκληρόκαρδη και παράξενη μάνα της να μην απαγγέλλει τα ποιήματά της και θυμωμένη της έδινε τη ρόκα για να κλώσει το νήμα κι άλλες φορές την έβαζε στον αργαλειό να υφάνει, επειδή την ήθελε αλεφανταριά, υφάντρα, αλεκάτη, όπως συνήθιζαν να λένε τις στεροκόρες στο νησί.

Μα 'κείνη που είχε το γλυκό χρώμα της παρθένας κι ήτανε σαν το κρίνο της Ανύτης  και τα λευκά κρίνα της Μοϊρώς και τα ρόδα της Σαπφώς και τον νάρκισσο του Μελανίππου και τη μυρωδιαστή ίριδα της Νόσσιδας και το σάμψυχο του Ριανού και το ζουμπούλι του Αλκαίου, κλεινότανε στο δωμάτιό της κι απάγγελλε τους στίχους της. Κι έφτασε να λέει ο κόσμος πως μόνον ο Όμηρος και η Σαπφώ παράβγαιναν στην τέχνη της.
Ως κατακλείδα επιλέγω ένα ολιγόστιχο επίγραμμα ενός ανώνυμου επιγραμματοποιού αφιερωμένο στη μεγάλη ποιήτρια Ήριννα, σε μετάφραση δική μου:

Ένα κεράκι τόσο δα σαν της Σαπφώς είναι το έργο της,
μικρό, πολύ μικρό, φτιαγμένο απ’ το μέλι των Μουσών.
Δεκαεννιάχρονο κορίτσι, κι οι στίχοι της μόλις τριακόσιοι·
μα όσο αξίζουν του Ομήρου, άλλο τόσο και της Ήριννας.
Κι αν τη φοβέριζε η μάνα της, τ’ αδράχτι και τον αργαλειό
να νοιάζεται και τίποτ’ άλλο, εκείνη τις Μούσες αγαπούσε.
Μπορεί τα μελικά τραγούδια της Σαπφώς να ’ταν καλύτερα,
μα στα εξάμετρα άσματα η Ήριννα την είχε ξεπεράσει.

Κώστας Ε. Σκανδαλίδης