Χάνοντας  το πάθος σου...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Θυμάσαι στα πρώτα σου νεανικά χρόνια που όλα ήταν διαφορετικά. Ενθουσιαζόσουν συχνά, παθιαζόσουν έντονα, απολάμβανες απλά πράγματα, ανυπομονούσες για όσα θα έρχονταν και δεν μπορούσες να σταματήσεις να κάνεις όνειρα. Χάζευες τα αστέρια και περίμενες να πέσει κάποιο μήπως και προλάβεις να κάνεις μια ευχή.

Έβλεπες το ηλιοβασίλεμα και μετρούσες τις αποχρώσεις του πορτοκαλί, προσπαθώντας να απαθανατίσεις τη θέα μέσα στο μυαλό σου. Δεν χόρταινες την παρέα των φίλων σου. Δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από τον έρωτά σου. Δυσκολεύεσαι να καταλάβεις από ποιο σημείο και μετά όλα έγιναν τόσο γκρίζα, τόσο μηχανικά, τόσο αγχωτικά.

Αισθάνεσαι ότι έχασες την ικανότητά σου να απολαμβάνεις, γιατί μονίμως βιάζεσαι. Δεν ακούς τον εαυτό σου..δεν συνομιλείς μαζί του. Βιάζεσαι να φτάσεις, αν και πολλές φορές δεν ξέρεις πού. Λειτουργείς αυτοματοποιημένα. Τρέχεις για να τα προλάβεις όλα. Κυρίως αυτά που δεν σου αρέσουν. Και πείθεις τον εαυτό σου ότι αυτό είναι το σωστό. Ότι έτσι κάνουν όλοι. Μένεις σε δουλειές που βαριέσαι, σε σχέσεις όπου νιώθεις μοναξιά, σε ανθρώπους που δεν σου αξίζουν. Είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για να αποφύγεις την αφύπνιση. Γιατί ξέρεις ότι θα σε κάνει να δεις αυτό που χρόνια τρέμεις να παραδεχτείς.

Πόσο άραγε φοβόμαστε να διαπιστώσουμε αυτό που έχουμε γίνει; Είμαστε σχεδόν πεπεισμένοι ότι είμαστε καλά. Εκτός από τις φορές εκείνες που κλαίμε χωρίς λόγο, που νευριάζουμε με το παραμικρό, που μιλάμε άσχημα στους αγαπημένους μας ανθρώπους, που δυσκολευόμαστε να σκεφτούμε κάτι θετικό, που τρέχουμε να φύγουμε πριν μας αφήσουν… Πόσο διαφέρουμε από το παιδί, το νέο που κάποτε ήμασταν; Τώρα σαν ενήλικες που τα γνωρίζουμε όλα πρέπει να είμαστε σοβαροί, μετρημένοι..

Αναρωτιέσαι πώς έγινε αυτή ανατροπή: από πότε σταμάτησες να γελάς, να αναζητάς την περιπέτεια, να γυρεύεις να μάθεις κι άλλα, να εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Έπαψες να τολμάς, να ανοίγεσαι, να διευρύνεσαι, να ελπίζεις, να παλεύεις χωρίς παράπονο. Μοιάζει σαν να έχει κατοικήσει το «γκρίζο» και μέσα σου.  Όλοι το βλέπουν εκτός από εσένα. Εσύ εξακολουθείς να πείθεις έντεχνα τον εαυτό σου ότι είσαι καλά.

Κάποτε, σημασία είχε να βρίσκεις χρόνο για ό,τι  αγαπάς. Σήμερα σημασία έχει να «τρέχεις», να προλάβεις, να μην αφήσεις πολλά για «αύριο». Όλοι κοιτάμε συνεχώς το ρολόι. Λες και κάτι θα έρθει να μας σώσει. Το πάθος σου, η φαντασία, η προθυμία μοιάζουν να σε έχουν εγκατελείψει.  Νιώθεις πολύ «κουρασμένος» και χωρίς καθαρό μυαλό. Σου λείπει ο αυθορμητισμός, η ανεμελιά, η άγνοια του κινδύνου που είχες.                        

Το πάθος σου ατροφεί γιατί δεν το ανατροφοδοτείς. Δεν πιστεύεις πια ότι το διαθέτεις. Άλλωστε θεωρείς αυτού του είδους τις συζητήσεις χαζομάρες πλέον. Είσαι πολύ πολυάσχολος, πολύ πιο ρεαλιστής και «προσγειωμένος» για να καταπιάνεσαι με τέτοια ζητήματα. Είσαι πολύ εξαντλημένος… Ωστόσο, έχεις χρόνο για παράπονα, για άγχη, για φόβους. Όσο κι αν δεν σου αρέσουν, δεν παύουν να είναι οικεία, τα έχεις συνηθήσει. Το πάθος από την άλλη μεριά θα απαιτήσει από εσένα πολλά: να ρισκάρεις, να πειραματιστείς, να επιμείνεις  ή και να παραιτηθείς από ό,τι δεν είσαι έτοιμος να αφήσεις.

Η απουσία του πάθους στη ζωή σημαίνει ότι η ρουτίνα έχει κυριαρχήσει πάνω μας. Δεν μπορούμε να δούμε κάτι πέρα από αυτή. Διεκπεραιώνουμε, προλαβαίνουμε τις προθεσμίες, μεριμνούμε για τις υποχρεώσεις μας. Τα συναισθήματα προσπαθούμε να τα περιορίσουμε. Θέλουμε να έχουμε εμείς τον έλεγχο της σκέψης μας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφεθούμε, να χαλαρώσουμε, να ονειρευτούμε. Κάποιες στιγμές, ωστόσο, δυσανασχετούμε, αγανακτούμε και θυμώνουμε για τον τρόπο που έχουμε «στήσει» τη ζωή μας.

Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμόμαστε τι πραγματικά έχει σημασία σε ό,τι κάνουμε και πόσο απέχουμε από αυτό… Όσο και αν δεν το θέλουμε, θα έρθει η ώρα του προσωπικού απολογισμού και τότε θα πονάνε οι συνειδητοποιήσεις… Tι μπορούσαμε να κάνουμε και δεν κάναμε, πόσα προσπεράσαμε και δεν σταθήκαμε όσο θα θέλαμε, πόσες χαρές θυσιάσαμε, πόσους ανθρώπους δεν εκτιμήσαμε όσο έπρεπε, πόσες αναμνήσεις δεν δημιουργήσαμε στο βωμό μιας αγωνίας να προλάβουμε όλα τα «πρέπει» που βομβαρδίζουν τη ζωή μας…