«Ο Μητσοτάκης είναι Κρητικός και κρατάει το λόγο του»

Του
Ηλία Κ.Κυπραίου,
Πολιτευτή Δωδεκανήσου

Στην Ελληνική Ιστορία, ουδέποτε έχει παρατηρηθεί ανάλογο φαινόμενο καθολικής ενότητας και ομοψυχίας όλων των πολιτικών κομμάτων, όπως συνέβη στην περίπτωση του θανάτου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πράγμα που δείχνει το μεγαλείο και τη δύναμη του πολιτικού ανδρός και την πολύτιμη παρακαταθήκη που μας παραδίδει, ο οποίος  πάντοτε είχε γνώμονα την προσφορά και τις υπηρεσίες προς την πατρίδα και δεν κατέφυγε ποτέ στην εύκολη λύση να μειώσει ή να συκοφαντήσει τους αντιπάλους του.        

Στο δύσβατο αυτό οδοιπορικό που θα έπρεπε διανύεται πάντοτε με αίσθημα ιστορικής πατριωτικής ευθύνης, φαίνεται το μεγαλείο των δημόσιων ανδρών, οι οποίοι, αντίθετα προς την εκάστοτε περιστασιακή  πλειονότητα του παρασυρμένου από τους δημαγωγούς απλού λαού, δεν αποσιωπούν γεγονότα και δεν του αποκρύπτουν δυσάρεστες καταστάσεις, προκειμένου να φανούν αρεστοί και να του αποσπάσουν  την ψήφο του.              

 Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, απέκτησε την ξεχωριστή θέση του στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας,  δεν τον ενδιέφερε και δεν εμιμείτο τον τρόπο των ενεργειών άλλων πρωθυπουργών της Χώρας, διότι επροηγείτο της εποχής μας, αγωνιζόμενος να καθιερώσει μια ανανεωτική τάση σύγχρονου και καλώς εννοούμενου πατριωτισμού, που προκύπτει ως εθνική επιταγή από την πνευματική μας υγεία.             

Κρινόμενες με τα προσωπικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων, αυτές οι πατριωτικές πράξεις που αντίκεινται στο προσωπικό συμφέρον και συνεπάγονται το περίφημο «πολιτικό κόστος», θεωρούνται αδιανόητες για τους κοινούς ανθρώπους.             

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, θα ήθελα να αναφερθώ στην προσωπική εμπειρία της σύντομης συνεργασίας μου με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, την εποχή που η Νέα Δημοκρατία αναζητούσε διάδοχο ενδεδειγμένο ηγέτη,  που θα την οδηγούσε στην περιπόθητη νίκη, ύστερα από τη μετάβαση στην Προεδρία της Δημοκρατίας του επίσης Μεγάλου Κωσταντίνου Καραμανλή.               

 Οι τελευταίες συζητήσεις για την αυτοδιάλυση της Εθνικής Παράταξης έγιναν στην Αθήνα και στο «ουδέτερο» γραφείο του γράφοντος, νεοσσού τότε πολιτευτή, διότι οι τότε βαρώνοι του κόμματος, αρνούνταν εγωκεντρικά να προσέλθουν ο ένας στο γραφείο του άλλου.

Διατυπώθηκαν τότε, από πολλά στελέχη, εντονότατες αντιδράσεις και τελικά επήλθε ομοφωνία για τη μη συμμετοχή μας στις εκλογές της 8.4.1990, πράγμα που προκύπτει και από τις σχετικές τότε δηλώσεις μου στον ημερήσιο αθηναϊκό Τύπο.     
Η ομοφωνία κατέστη δυνατή, όταν, σε μια στιγμιαία έμπνευσή μου, πρόβαλα το επιχείρημα ότι «ο Μητσοτάκης είναι Κρητικός και κρατάει το λόγο του», πράγμα που όντως συνέβη.             

Στο γραφείο μου στην Αθήνα, πλάι στη φωτογραφία του Δημάρχου πατέρα μου, υπάρχει αναρτημένη σε πλαίσιο και η ιδιόχειρη επιστολή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, η οποία καταλήγει: «Αγαπητέ Ηλία, Άνθρωποι αξιόλογοι και ικανοί, όπως εσύ, πάντα ανταμείβονται».