Γύρω γύρω κρίση, στο τοπικό «λιακάδα»

Πριν καλά καλά κατακαθίσει η σκόνη από τις διοργανώσεις της φετινής αγωνιστικής περιόδου, το καθιερωμένο μεταγραφικό «πανηγύρι» όχι μόνο ξεκίνησε, αλλά και εξελίσσεται με τρόπο που προμηνύει άλλο ένα καλοκαίρι γεμάτο αμετροέπεια και παραλογισμούς.

Τι κι αν η κοινωνία στενάζει υπό το βάρος της βαθιάς οικονομικής κρίσης; Τι κι αν τα γήπεδα αδειάζουν και τα σωματεία δυσκολεύονται ολοένα και περισσότερο να εξασφαλίσουν πόρους; Τι κι αν ολοένα και περισσότερα αντιμετωπίζουν πρόβλημα στελέχωσης,  σε σημείο που να κινδυνεύουν με αφανισμό; Το ιδιότυπο «χρηματιστήριο» του τοπικού συνεχίζει να λειτουργεί απτόητο σε ρυθμούς… πέρα βρέχει.  

Όπως λένε παράγοντες ουκ ολίγων σωματείων, έχουν μείνει με το στόμα ανοιχτό με τις απαιτήσεις ορισμένων, και πάντως όχι λίγων, ποδοσφαιριστών, χαρακτηρίζοντάς τες από παράλογες έως εξωφρενικές.

Ορισμένοι εξ αυτών δηλώνουν πρόθυμοι να μπουν στο «χορό», όντας αποφασισμένοι να πληρώσουν όσο όσο προκειμένου να τηρήσουν τις συμφωνίες τους,  κάποιοι ούτε που το συζητάνε επιλέγοντας το δρόμο της σύνεσης και το ρίσκο της αγωνιστικής αποδυνάμωσης,  κάποιοι όμως μπαίνουν  με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας», ή καλύτερα «βλέποντας κι αν δεν…μη πληρώνοντας». 

Το φαινόμενο να μένουν στο τέλος της χρονιάς σημαντικές εκκρεμότητες σε σχέση με τις αρχικές συμφωνίες κάποιων χιλιάδων ευρώ,  δεν είναι σημερινό και τείνει να εξελιχθεί σε κανόνα. Είτε επειδή ο αρχικός οικονομικός σχεδιασμός «εκτροχιάστηκε» λόγω των δύσκολων καιρών, είτε επειδή ήταν εξ αρχής  δομημένος στη λογική μίας εκατέρωθεν «φούσκας» εντυπώσεων.   

Έτσι όπως ξεκίνησε το μεταγραφικό «παζάρι», εξαίρεση μάλλον δεν θα αποτελέσει ούτε η φετινή περίοδος και όποιος την «πάτησε», την «πάτησε». Και από τη μία, και από την άλλη πλευρά.