Το μείζον και το έλαττον

Του Γιάννη Παρασκευά

Με φιλοσοφική - σκωπτική διάθεση διατυπώνω ενίοτε την άποψη πως «τα πράγματα έχουν την σημασία που τους δίνεις», εντάσσεις τις παρενέργειες του ότι συμβαίνει στο δικό σου αξιολογικό σύστημα, κρατάς ότι θεωρείς θετικό και απορρίπτεις το αρνητικό και έτσι τρόπον τινά ισορροπημένος βαδίζεις.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας  είναι αδύνατη η όποια κατάκτηση ισορροπίας γιατί είναι αδύνατη η όποια αξιολόγησή τους.

Είναι λάθος και δεν επιτρέπεται στον οποιονδήποτε νοήμονα άνθρωπο να θεωρεί αξιόλογο κάποιον ο οποίος δεν έχει την ικανότητα να ξεχωρίσει το «μείζον από το έλαττον» και να του αφιερώνει έστω και το ελάχιστο του χρόνου του. Εύκολα και αβασάνιστα κατατάσσεις τον εαυτό σου «στον εσμό των ηλιθίων» διαπιστώνοντας ότι δεν έχεις την ικανότητα να κατανοήσεις όλα αυτά που γίνονται, λέγονται και γράφονται.

Δεν μπόρεσα να καταλάβω παρά τις εκατοντάδες σελίδες που διάβασα μέχρι τώρα και την καλή διάθεση που επιστράτευσα γιατί το θέμα της απομοίωσης του χρέους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι τόσο κομβικό σημείο για την επιβίωση της χώρας. Το μόνο εφικτό ίσως θα ήταν η μετατροπή των κυμαινόμενων επιτοκίων σε σταθερά και μια μικρή επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής με αποτέλεσμα την μείωση των τοκοχρεολυτικών δόσεων.
Είναι αυτό το «μείζον»;  η μήπως το μείζον είναι η αναδιάρθρωση της παραγωγικής μας μηχανής ούτως ώστε να μην υπάρχει ανάγκη νέων δανείων και νέων μνημονίων;

Είναι το «μείζον» η διάσωση του Διεθνούς Τραπεζικού συστήματος κύριου υπευθύνου για την σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση με θύματα την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών;
Είναι αυτό το «μείζον» ή το «μείζον» είναι ο αυστηρός έλεγχος της λειτουργίας των Τραπεζών με ποινές αποκεφαλισμού των υπευθύνων και όχι της νομοθετικά κατοχυρωμένης ασυλίας τους;

Είναι το «μείζον» για τον πολίτη η παρακολούθηση της  ανούσιας σκιαμαχίας των πολιτικών μας, όλων των παρατάξεων, που μοναδικό στόχο και επιδίωξη έχει την δική τους πολιτική επιβίωση;
Είναι αυτό το «μείζον» ή το μείζον είναι η μετάλλαξη των κομματικών τους σχηματισμών σε κόμματα αρχών με Δημοκρατικές λειτουργίες και η μετατροπή τους σε χώρους παραγωγής πολιτικής;

Είναι το « μείζον» η αγιοποίηση τεθνεώτων για ιδιοτελείς λόγους ή το ορθόν και το «μείζον» θα ήταν να αφήνονται οι νεκροί στην αδέκαστη κρίση της ιστορίας;
Είναι το «μείζον» ο παραλογισμός και η υπερβολή που εσχάτως βιώσαμε με τον θάνατο του Μητσοτάκη ή το μείζον θα ήταν ο ανθρώπινος σεβασμός στον νεκρό και η επιλογή της εκκωφαντικής σιωπής;

Καταληκτικά, βιώνουμε τις επιλογές του «έλαττον» σε όλα τα επίπεδα από τους «ταγούς», πολιτικούς, οικονομικούς και πνευματικούς αυτής της χώρας.
Κανένας δεν εχει το δικαίωμα να επαίρεται, κανείς δεν ξεχωρίζει, κανείς δεν εχει δείξει ότι είναι ικανός για την επιλογή του «μείζονος».