Τα περάσματα τού Χθες και η φαρσοκωμωδία τού Σήμερα

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης, (zachfil64@gmail.com)

H ανεπάρκεια ιδεών σε έναν κόσμο που φείδεται γνώσεων δεν είναι παρά το απαύγασμα μιας μη αυτοτελούς κοινωνίας που πάλλεται ανάμεσα στα ερείπια των αλλοτινών εξεγέρσεων και στα αποκαΐδια των οδοφραγμάτων.

Η ασυνέπεια των τωρινών σταυροφόρων της εντεταλμένης ύφεσης ευθυγραμμίζεται με τη φθορά των αξιών και την παρακμιακή παραδοχή της κρίσης, λες και οι πολίτες είναι υπεύθυνοι για το κατάντημα και την καταλήστευση του Δημόσιου και μη πλούτου, λες και μόνο αυτοί ευθύνονται για την φτώχεια που πλήττει ολοένα και περισσότερο τμήματα της κοινωνίας.

Η ανεπάρκεια των ιδεών σε συνδυασμό με την χωλαίνουσα  γνώση του προορισμού αυτής της αποπροσανατολισμένης κοινωνίας, δημιουργεί μια τεράστια φυλακή, που εντός της αργοπεθαίνουν και οι τελευταίοι καλοθελητές. Γνωρίζουν όλοι πως η συνέχεια θα είναι και πάλι αποκαρδιωτική.

Έχουν εμπεδώσει οι πάντες – κατά τα φαινόμενα - το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ να υψωθεί και πάλι με περηφάνεια ο λόγος, τουλάχιστον αυτός που έκανε να τρέμουν τα θεμέλια του συστήματος εξουσίας. Οι εποχές, εν ολίγοις που η μάζα είχε ακόμη σθένος να εξεγείρεται έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.  

Να έχει άραγε παγιωθεί όμως αυτή κατάσταση; Να έχουν κλείσει οριστικά τα περάσματα για την πραγματική Δημοκρατία, περάσματα που διανοίχθηκαν από την εξεγερτικότητα  των μαζών τις εδώ και εκατοντάδες χρόνια αλλά που δεν υιοθετήθηκαν στην πράξη; Τα μηνύματα σαφώς και δεν είναι ενθαρρυντικά.

Οι πολίτες σήμερα επιλέγουν να καταναλώσουν μαζικά από το να διερευνήσουν τι είναι αυτό που τους δίδεται,  αυτό που τους προσφέρεται αφειδώς. Επιλέγουν την τυφλότητα από την ελευθερία, την αποσιώπηση από την απαλλαγή των δεινών. Αυτή η  ανεπάρκεια των ιδεών κοστίζει πολύ και κανένας δεν μπορεί να το προϋπολογίσει. Εκατομμύρια πολίτες – θύματα του ολοκληρωτισμού αναμένουν με ενδιαφέρον τι θα τους επιφυλάξει η τύχη τα επόμενα χρόνια.

Χωρίς να καταλαβαίνουν πως το παιχνίδι είναι στημένο, εξακολουθούν να παίρνουν το μέρος της μιας ή της άλλης κομματικής παράταξης, παρά την επανειλημμένη διάψευση που έχουν υποστεί τα προηγούμενα χρόνια.  Και η ιστορία επαναλαμβάνεται με διαφορετικούς κάθε φορά ηθοποιούς.

Το ίδιο έργο σε διαφορετική εκδοχή, η ίδια γεύση από πανομοιότυπους συμμετέχοντες κομπάρσους. Υπάρχει σωτηρία; Απαντήσεις και προφήτες δεν υπάρχουν. Περισσεύει μονάχα η αποδοκιμασία για τις ίδιες και ίδιες σκηνές, τους ίδιους τοποτηρητές που στην προσπάθειά τους να εξουσιάσουν και πάλι αποτελεσματικά, προβαίνουν στις ίδιες ενέργειες που κάποτε προκάλεσαν την μήνιν του κόσμου.

Μέλλον φυγείν αδύνατον, λοιπόν, και αργά ή γρήγορα θα φανεί αν και πως χάθηκε κάτι οριστικά. Μέχρι τότε, υπάρχουν ακόμη οι ίδιες αναφορές για την αδράνεια του κόσμου,  οι ίδιες προσλαμβάνουσες από την αδράνεια αυτή.  Λέξεις και έννοιες όπως φθορά, συμβιβασμός και ενοχή καταλαμβάνουν πολύ χώρο στα επιχειρήματα των κατ΄ιδίαν συζητήσεων, φράσεις όπως τα «αγαθά κόποις κτώνται» δεν παύουν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των συνομιλητών, εκ των οποίων άλλοι αισθάνονται πως βρίσκονται στο προσκήνιο και άλλοι στην αντιπέρα όχθη.

Εννοώ όλους αυτούς που ξεπούλησαν πιστεύω και δράση για να φωλιάσουν στα σίγουρα λημέρια του καταναλωτισμού, να δρέψουν τους καρπούς του αδιάλλακτου εγωισμού, που ξεκινά από την πεποίθηση ότι «τα έζησαν όλα» μέχρι την φαντασιοπληξία ότι ο σημερινός κόσμος είναι ο καλύτερος δυνατός.

Δεν έχουμε παρά έναν ακόμη θίασο που παρελαύνει σε γοργούς ρυθμούς, ένα έργο που παίζεται για πολλοστή φορά με σκοπό να καταπλήξει και πάλι αποβλακώνοντας  τους παρισταμένους. Και ρωτάμε ακόμη αν υπάρχουν φυλακισμένοι που αναμένουν με ενδιαφέρον ποιος θα ανοίξει τις πόρτες για να αποδράσουν… Που περιμένουν υπομονετικά να τους υποδείξουν τα περάσματα που κάποτε βρέθηκαν αλλά εκείνοι δεν τα πλησίασαν για να υπάρχει μέχρι σήμερα αυτή η εκτεταμένη φαρσοκωμωδία.