«Δρυός Πεσούσης, πας ανήρ  ξυλεύεται…»: Μένανδρος 342-282 π.Χ.

Της Μαίρης Παπανδρέου

Ο σοφός αρχαίος μας πρόγονος, Μένανδρος (342-282 π.Χ.), είχε πει: «Δρυός Πεσούσης, πάς ανήρ ξυλεύεται…», όπως και ο Θουκυδίδης (443 π.Χ.) έλεγε: «Κοντεύει να μας γίνει συνήθεια, όταν καταρρέουν οι ισχυροί, να λοιδορούνται ή να ελεεινολογούνται από της αήθεις». Αλλά και οι σύγχρονοι πατριώτες μας, διατυπώνουν: «…όταν οι ισχυροί πέφτουν, ακόμα και τα ποντίκια γίνονται ‘θηρία’…», που δυστυχώς, συχνά-πυκνά, επαληθεύομε.

Δυστυχώς, υπάρχουν οι καθ’ έξιν λασπολόγοι, που δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να ευτελίζουν τους ίδιους τους εαυτούς τους, με τις ρυπαρότητες των αρρωστημένων διανοιών τους. Θέλω να πιστεύω, ότι είναι λίγοι, οι καθ’ έξιν λασπολόγοι και από τους ηθικώς και διανοητικός υγιείς εξαρτάται η ‘απομόνωσή΄ τους.

Ο Καθηγητής Κοινωνιολογίας Ευάγγελος Λεμπέσης, στο βιβλίο του: «Η τεράστια Κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», δυστυχώς, αποτελεί και σημερινή πραγματικότητα. Ας γνωρίζουν όμως οι «καθ’ έξιν λασπολόγοι» αυτή την «περί βλακείας κοινωνιολογική αρχή»… Βέβαια, εύκολος στόχος των λασπολόγων, είναι οι απόντες ή οι προσωπικότητες που δεν καταδέχονται να κατέβουν στο δικό τους χαμηλό ή ανύπαρκτο ηθικό επίπεδο και ν’ απαντήσουν.

«Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις», και στην προκειμένη περίπτωση, «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις» - η παλιά φωτογραφία – που φανερώνει και τη σημερινή ηλικία των ανθρώπων που απεικονίζει – αλλά αποτελεί αδιάσειστη και αδιάψευστη απόδειξη των πολλών δεκαετιών που οι συγκεκριμένοι συμπολίτες μας γνωρίζονται.

Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, από την πρώτη κι όλα στιγμή της γνωριμίας μας, πληροφορήθηκε από εμένα την ίδια, πως δεν ανήκα ιδεολογικά στο πολιτικό του κόμμα, όπως άλλωστε το γνώριζε (και το γνωρίζει) ο π. Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Αριστοτέλης Παυλίδης και πολλές φορές μάλιστα, έκανε χαριτολογώντας, πολλά λογοπαίγνια. Είχα την τύχη να συναντήσω τον αείμνηστο Πρόεδρο Κων. Μητσοτάκη σε περιοδείες του, στα γραφεία της Ν.Δ. και στο σπίτι του, στη Ρηγίλλης. Ευγενέστατος πάντα και λιγομίλητος.

Σε αντίθεση με την αείμνηστη σύζυγό του Μαρίκα Μητσοτάκη, που ο αυθορμητισμός της και η ειλικρίνειά της, ήταν αφοπλιστική. Πήγαινα στο διαμέρισμά τους στη Ρηγίλλης.  Η αείμνηστη Μαρίκα Μητσοτάκη, πάντα ξάφνιαζε με την αμεσότητα του λόγου της και την εξωστρέφειά της. Γνώριζε την πολιτική μου τοποθέτηση και η εντιμότητα με την οποία με αντιμετώπιζε, υπήρξε υποδειγματική. Κάποια φορά στο σπίτι της, της είπα ότι ήθελα να τηλεφωνήσω στον αείμνηστο Γιώργο-Αλέξανδρο Μαγκάκη, που ήμασταν οικογενειακοί και επιστήθιοι φίλοι, για να ορίσομε τον τόπο και την ώρα της συνάντησής μας, μαζί με τους επίσης αχώριστους και αείμνηστους Lady Αμαλία Φλέμινγκ και Δημήτρη Τσάτσο.

Η αείμνηστη Μαρίκα Μητσοτάκη μου είπε: «Πάρ’ τον από το μαύρο τηλέφωνο, που είναι καθαρό και δεν έχει ‘ωτακουστές’». Παραμονές εκλογών, θα πήγαινε περιοδεία στα Μεσόγεια. Μου ζήτησε να πάω μαζί της. Της απάντησα, πως δεν το θεωρούσα σωστό, εφόσον ψήφιζα άλλο κόμμα, να με δουν σε προεκλογική περιοδεία μαζί της, διότι θα παρερμήνευαν και μένα και την ίδια. Η Μαρίκα Μητσοτάκη άμεσα αντέδρασε: «Βράστους, είσαι φίλη μου και σε θέλω μαζί μου.

Άλλωστε, εγώ θα κάθομαι δίπλα στον οδηγό κι εσύ πίσω. Θα σου δώσω αν θέλεις, κι ένα μαντήλι να βάλεις στο κεφάλι σου….» Αυτή ήταν η αείμνηστη ειλικρινής και αυθόρμητη Μαρίκα Μητσοτάκη. Όσο για τον αείμνηστο Πρόεδρο, ποτέ δεν μιλήσαμε για   πολιτική. Γνώριζε την δική μου τοποθέτηση, τη σεβόταν, όπως κι εγώ σεβόμουν τα δικά του Πιστεύω. Τον εκτιμούσα υπέρμετρα για την ειλικρίνειά του, για την ευγένειά του και για τον ανθρωπισμό του, εγώ, η ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ, όπως κι ο ίδιος σεβόταν απόλυτα, τη δική μου πολιτική τοποθέτηση.

Μετά από πολλές δεκαετίες, ως μέλος του ΔΣ του Ιδρύματος της «Παιδικής Μέριμνας Ρόδου», υποδεχθήκαμε στο γραφείο του Ορφανοτροφείου, μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής της ΝΔ, με τον βουλευτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Μάνο Κόνσολα, κ.α. που συνόδευαν την βουλευτή της ΝΔ Άννα Καραμανλή. Όταν με σύστησε ο βουλευτής Κόνσολας στην κα Καραμανλή, εκείνη έγινε έξαλλη, φωνάζοντας: «Μια Παπανδρέου!!! Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι θα χαιρετούσα δια χειραψίας μία Παπανδρέου»!  Και βέβαια, δεν έτεινε το χέρι της κι έμεινε μετέωρο το δικό μου.

Για να ελαφρύνω (αν γινόταν) την ατμόσφαιρα, καθώς είχαν μείνει στήλη άλατος όλοι, είπα χαμογελώντας: «Καραμανλή εσείς, Παπανδρέου εγώ, μπορούμε να σχηματίσομε Κυβέρνηση Εθνικής Συνεργασίας»! Έγινε πιο έξαλλη, η κα Άννα Καραμανλή: « Παπανδρέου! Ο Θεός φυλάξει!» Κι εγώ απάντησα ίσως λίγο ενοχλημένη: «Πάντως, η πρότασή μου ισχύει….». Αυτή  είναι η διαφορά Ήθους, ενός μέλους του Κοινοβουλίου και του Πρόεδρο Κ. Μητσοτάκη. Και μέσα από αυτό το κείμενο, επιθυμώ να εκφράσω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην αξιαγάπητη και δεμένη οικογένειά του και στον κ. Μανούσο Γριλάκη, που είμαι σίγουρη ότι με θυμάται.

Αμέσως μετά την εκλογή του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στη θέση του Προέδρου της Ν.Δ. πήρα τηλέφωνο το γραφείο του. «Ονομάζομαι Μαίρη Παπανδρέου, δεν είμαι ψηφοφόρος της Ν.Δ. αλλά πήρα για να συγχαρώ τον κ. Μητσοτάκη». Η γραμματέας του, απάντησε: «Σας ευχαριστούμε πολύ κα Παπανδρέου. Θα μεταφέρομε τις ευχές σας». Γιατί στ’ αλήθεια, δεν μπορούμε να αισθανόμαστε και να συμπεριφερόμαστε, ως πολιτισμένοι και υπεύθυνοι πολίτες;

Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, πως είναι προς όφελος όλων των πολιτών, και της Ελλάδας μας, στο Κοινοβούλιο να έχομε μορφωμένους εκπροσώπους και με υψηλό Ήθος, σε όλα τα πολιτικά κόμματα του Δημοκρατικού Τόξου. Ο Καθηγητής Κοινωνιολογίας Ευάγγελος Λεμπέσης, είχε γράψει: «…Έλλην, καίτει από διανοητικής απόψεως κατείχε πάντοτε τα πρωτεία, είναι ευφυέστατος, αλλά και φανατισμένος. Δραστήριος, αλλά και αμέθοδος.

Φιλότιμος, αλλά και πλήρης προλήψεων» (και προκαταλήψεων προσθέτω εγώ). «Ανέδειξε τον Σωκράτη, για να τον δηλητηριάσει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει». «Παράδοξο πλάσμα, ατίθασο, περίεργο, ασταθές, εγωπαθές…». «Οικτίρατέ τον, θαυμάστε τον, αν θέλετε. Ταξινομήστε τον, αν μπορείτε!» Έγραψε επίσης: «Ο τόπος έχει ανάγκη από ενότητα κι ελπίδα»…. Από όλους εμάς εξαρτάται η «ενότητα» και η «ελπίδα».