Ο νόμος της σιωπής

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

Το τραγικό γεγονός της “εξ αμελείας” δολοφονίας του εντεκάχρονου παιδιού στο Μενίδι Αττικής από “αδέσποτη σφαίρα” στην αυλή του σχολείου του πριν λίγες ημέρες, έφερε στο προσκήνιο ένα θέμα που αποτελεί σχεδόν κοινό μυστικό μέσα στην κοινωνία μας. Αυτό δεν είναι άλλο από τα άβατα που υπάρχουν διασκορπισμένα σε όλες τις γωνιές της χώρας και υποθάλπουν εγκληματίες και περιθωριακά στοιχεία, οι οποίοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο την “ομερτά” και συνεχίζουν να δρουν ανενόχλητοι.

Η εν λόγω περιοχή έχει απασχολήσει ουκ ολίγες φορές τη δημοσιότητα, καθώς αποτελεί μια ζώνη υψηλής εγκληματικότητας με λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων και όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες που πηγάζουν απ’ αυτά. Οι συμμορίες των Ρομά που δρουν ανενόχλητες στην περιοχή, αλλά και ευρύτερα σε αυτά τα άβατα, δεν υπακούν σε κανέναν Νόμο και δε λογοδοτούν σε καμία Αρχή, καθώς εκμεταλλεύονται τόσο τις ευνοϊκές διατάξεις περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά επίσης και το γεγονός ότι φέρουν βαρύ οπλισμό τον οποίο δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν αν νιώσουν ότι απειλούνται.

 Το αποτέλεσμα είναι η συνεχόμενη υποβάθμιση των περιοχών που υπάρχουν καταυλισμοί Ρομά, γκετοποίηση και μια μεγάλη “υγειονομική βόμβα” έτοιμη να σκάσει ανά πάσα στιγμή, καθώς οι εμβολιασμοί των κατοίκων τους είναι σε μηδενικά επίπεδα και οι συνθήκες υγιεινής τουλάχιστον τραγικές.

Επιπλέον ο αναλφαβητισμός που αγγίζει απόλυτα ποσοστά και η επιβολή του “νόμου των όπλων” επιτείνει ακόμα περισσότερο το φαινόμενο προκαλώντας όλη την υπόλοιπη κοινωνία.
 Προφανώς το ζήτημα δε μπορεί να επιλυθεί μέσα σε μια ημέρα αλλά με το να το κρύβουμε συνεχώς “κάτω από το χαλί” το μόνο που κατορθώνουμε είναι να το γιγαντώνουμε.

Είναι τουλάχιστον αδιανόητο ο Νόμος να ισχύει μέχρι τα όρια των άβατων και εντός τους να υπάρχει άλλη αντιμετώπιση. Τα ανθρώπινα δικαιώματα μπορεί να τα επικαλεστεί κάποιος ο οποίος υφίσταται βαναυσότητα, αδικία, ρατσισμό ή όποια άλλη κακόβουλη συμπεριφορά εναντίον του. Κάποιος που ζει μέσα στην παρανομία, εις βάρος όλων των υπολοίπων, σκορπά το θάνατο πουλώντας ναρκωτικά, ρημάζει περιουσίες και απειλεί τους πάντες, μόνο αδικημένος δεν είναι.

 Δυστυχώς διακρίνεται μια ελλιπής βούληση από μεριάς της επίσημης Πολιτείας και των τοπικών Αρχών προκειμένου να εκπονηθεί και να εφαρμοστεί ένα σχέδιο μακροχρόνιας επίλυσης του ζητήματος των αβάτων. Το να επέμβει η αστυνομία προκειμένου να βρει όπλα και ναρκωτικά στο Μενίδι και μετά από λίγες ημέρες η κατάσταση να είναι η ίδια, αποτελεί στρουθοκαμηλισμό.

Αν δεν σπάσουν τα γκέτο, αν δεν προσπαθήσουμε τουλάχιστον να σώσουμε τους νεότερους Ρομά από τη διαιώνιση του φαύλου κύκλου δείχνοντάς τους έναν άλλο τρόπο ζωής, αν δεν τους εντάξουμε σ’ έναν σύγχρονο τρόπο ζωής, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κερδίσουμε αυτή τη μάχη.

 Ας μη ξεχνάμε ότι την κατάσταση αυτή των αβάτων εκμεταλλεύονται και ευρύτεροι κύκλοι οργανωμένου εγκλήματος που δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση την εξαφάνισή τους, διότι θα χάσουν τα προπύργιά τους. Η κατάσταση, όπως γίνεται αντιληπτό, είναι περισσότερο σύνθετη από μια φαινομενικά εξαίρεση των κανόνων και έχει προεκτάσεις πολύ μεγαλύτερες απ’ αυτές που μπορούμε να διανοηθούμε.

 Οφείλουμε ως κοινωνία να δράσουμε συντονισμένα και να απαιτήσουμε από τους αρμοδίους να κάνουν αυτά που οφείλουν προκειμένου να προστατεύσουμε τα δικά μας ανθρώπινα δικαιώματα. Διότι εθελοτυφλώντας και ακολουθώντας το “Νόμο της Σιωπής”, την ομερτά, θέτουμε σε άμεσο κίνδυνο τόσο τους εαυτούς μας όσο και το μέλλον των γενιών που ακολουθούν. Επιτέλους ας βγούμε όλοι από το μικρόκοσμό μας και ας αντιληφθούμε ότι ακόμα και η αδιαφορία είναι μακροπρόθεσμα μια κακή επιλογή.