Οι Δωδεκανήσιοι δεν... χρωστάνε σε κανέναν

Για εκείνους που αρέσκονται να παραμυθιάζουν και να παραμυθιάζονται κι οι ίδιοι, από τα δήθεν... αντισταθμιστικά και άλλα οφέλη που δρομολογούνται για το καλό μας εδώ στα Δωδεκάνησα, επιλέξαμε να ανασύρουμε από το αρχείο μας, το σχετικό άρθρο, το οποίο γράφτηκε πριν από 5 χρόνια, αλλά δυστυχώς, παραμένει άκρως επίκαιρο μέχρι σήμερα.

«Δεν είχαμε καμία απολύτως αμφιβολία, ότι το βαθύ κράτος των Αθηνών, τα έχει όλα τακτοποιημένα. Με κάθε λεπτομέρεια. Δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο και τίποτε περισσότερο. Έχουμε συνηθίσει δα, δεκαετίες τώρα, να βλέπουμε να αρμέγουν για τα καλά τον τόπο μας. Μόνο από το «Σπατόσημο», έχουν ξεσηκώσει πάνω από 300 εκατομμύρια τα τελευταία χρόνια και μόνο από τη Ρόδο.

Από πού να ξεκινήσει και που να σταματήσει κανείς; Από τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και του ΙΚΑ, που έφευγαν με νταλίκες από τη Ρόδο;

Από τις εισπράξεις του φόρου εισοδήματος, που ήταν και είναι από τις υψηλότερες σε όλη την Ελλάδα;
Από τα δισεκατομμύρια του τουριστικού συναλλάγματος που αποτελούν τον κύριο αιμοδότη ενός διαλυμένου κράτους; Νόμιμα και ηθικά ήταν κι αυτά.

Όλα αυτά δεν έγιναν τυχαία. Δεν μας τα χάρισε κανείς. Οι Ροδίτες, οι Δωδεκανήσιοι, ήταν πρωτοπόροι σε αυτή την δημιουργία του οικονομικού θαύματος που συντελέστηκε.
Επιχείρησαν, δημιούργησαν, δοκιμάστηκαν, πέτυχαν και έκαναν αυτό τον ευλογημένο τόπο να είναι γόνιμος και παραγωγικός.

Αγωνίστηκαν και αποτίναξαν τον ζυγό του κατακτητή, πολλές φορές, οι πρόγονοί μας. Πρωτοπόροι στους δύσκολους αγώνες, στα πέτρινα χρόνια.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, εργάστηκαν σκληρά για να πετύχουν ότι μέχρι σήμερα έχουμε και καμαρώνουμε ακόμα.

Ένα πράγμα μόνο ξεχάσαμε σε όλη αυτή την πορεία. Να συνεχίσουμε αγωνιζόμαστε και να διεκδικούμε όπως οφείλουμε.

Έτσι όπως διδαχθήκαμε από αυτούς που αγωνίστηκαν πραγματικά, για εμάς. Δυστυχώς, πιστέψαμε ότι κατακτητές δεν υπήρχαν πια..!
Χρόνια τώρα, δεκαετίες, λυμαίνονται το τόπο μας, παρέχοντας ψίχουλα.

Η αλήθεια είναι ότι τίποτα δεν θα κατάφερναν από μόνοι τους.
Πάντοτε είχαν τους δικούς τους ανθρώπους για να μπορούν να κάνουν την δουλίτσα τους.
Πάνω σε αυτούς πάτησαν, πατούν κι όλοι ποδοπατούν τον τόπο, τα όνειρα, τις προσπάθειές μας.

Πόσο ακόμα μεγαλοψυχία θα δείξουμε σε όλους εκείνους που συνεχίζουν να προκαλούν με τη στάση και τα καμώματά τους μια ολόκληρη κοινωνία η οποία τους ανέχεται απλά κι αυτοί την οδηγούν σε τυφλή σύγκρουση;»