Δ. Σάρμας: « Ένα μεγάλο πάρτι είχε η Ρόδος»!

Ο κόσμος στους δρόμους, τα μαγαζιά γεμάτα, η νύχτα μεγάλη, το χρήμα να ρέει, η Ρόδος ολόκληρη ένα πάρτι. Από τη δεκαετία του ΄80 και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ΄90, όλα ήταν αλλιώς στο νησί και τίποτα δεν έδειχνε ότι θα αλλάξουν!

H Hiway, η La Scala, είχαν δημιουργήσει σχολή, είχαν αλλάξει τη διασκέδαση στην Ελλάδα. Οι τουρίστες και κυρίως οι τουρίστριες έρχονταν απ΄ όλη την Ευρώπη, δεν κοιμόταν κανείς, οι πετυχημένοι επιχειρηματίες έρχονταν στη Ρόδο να κάνουν μαγαζιά όπως ο Λάκης Ραπτάκης, απ΄ αυτούς που της έδωσαν ώθηση, που δημιούργησαν σχολή στη διασκέδαση, μαζί με κάποιους Ροδίτες ακόμα.

Τότε που οι dj ήταν οι σταρ και τα καλλιστεία τάγκα, βρεγμένο μπλουζάκι, το πιο ωραίο στήθος, γίνονταν με κοσμοσυρροή και απόλυτο επαγγελματισμό των υπευθύνων.

Εξ αυτών ο Δημήτρης Σάρμας, βετεράνος, παιδί του Λάκη Ραπτάκη κι αυτός, που τα λέει σήμερα όπως ήταν για τότε που «κι η Μύκονος ήταν καλή, αλλά η Ρόδος είχε αίγλη»!

Ζήσατε τις καλές εποχές της νύχτας της Ρόδου. Πώς βρεθήκατε στο νησί και πώς έγινε η γνωριμία σας με το Λάκη Ραπτάκη;
Τους χειμώνες δούλευα στη Θεσσαλονίκη, τα καλοκαίρια στη Χαλκιδική, γνωρίστηκα με το Λάκη Ραπτάκη, υπήρξε μεταξύ μας μια χημεία, υπαλλήλου με εργοδότη, είχε δικά του μαγαζιά εκεί, και μου κάνει πρόταση να έρθω μαζί του στη Ρόδο. Έρχομαι στη Ρόδο, για το καλοκαίρι του 1984, οπότε και ανοίγει τη disco «SET» στο Φαληράκι, το πρώτο μαγαζί του στη Ρόδο. Ήταν οι εποχές που το πρωί ήμασταν όλοι στο εργοτάξιο και το βράδυ δουλεύαμε το μαγαζί. Φεύγω στη Χαλκιδική όπου δουλεύω πάλι σε δικό του μαγαζί και επιστρέφω στη Ρόδο γιατί ετοιμάζαμε το piano bar “La Mirage”.

Πού ήταν αυτό;
To «La Mirage», ήταν το ωραίο νεοκλασικό κτήριο, δίπλα στο κτήριο των Προσκόπων  στην Πλατεία Ακαδημίας. Απέναντι ακριβώς ήταν η disco «John Player Special», που είχαν ο Παντελής Καλημέρης, ο Γιάννης Κλούβας και ο Πολ Παυλίδης.

Η La Scala άνοιξε εκείνη την εποχή;
Άνοιξε στο χώρο που βρίσκεται μέχρι σήμερα, αλλά άνοιξε με διαφορετικό όνομα: «Αυτοκίνηση»! Ο Ραπτάκης, ενοικίασε το όνομα αυτό, έδωσε «πνευματικά δικαιώματα», 1 εκ δραχμές τότε, στην «Αυτοκίνηση» της Αθήνας. Το όνομα La Scala, το έδωσε την επόμενη χρονιά, θεωρώντας ότι το μαγαζί μπορεί να σταθεί και μόνο του πια. Ήταν μαζί με τον Σέμη Χατζηβαλσάμη.

Το όνομα πώς το διάλεξε;
Από τη Σκάλα του Μιλάνου. Ο Λάκης Ραπτάκης ήταν πολυταξιδεμένος. Ήταν ο πρώτος που έκανε disco στη Θεσσαλονίκη, το 1971. Αυτοδημιούργητος, από τα 16 -17 του πηγαινοερχόταν από το Λονδίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη. Πήγε φαντάρος πιο γρήγορα για να τελειώνει, κι εκεί γνωρίστηκε με το Σέμη Χατζηβαλσάμη και το Γιώργο Διακονικόλα που έχει το «Ροmica», το παπουτσίδικο τώρα. Ο Σέμης τον προσκάλεσε στη Ρόδο και έκανε όλα αυτά τα μαγαζιά.

Ποιά άλλα μαγαζιά ήταν τότε τα δυνατά, στη Ρόδο;
Όταν ανοίγει η «Αυτοκίνηση», η Ρόδος έχει ήδη το πιο ωραίο κλειστό μαγαζί στην Ελλάδα τη «Hiway» και πάνε όλοι εκεί. Η Ρόδος είχε τότε 12-14 disco, αλλά τρεις ήταν οι in: La Scala, Ηiway και Play Boy η οποία ήταν απέναντι από το ξενοδοχείο «Μίρα Μάρε», στο χώρο που είναι σήμερα το «Αρένα». Η Hiway ήταν ανοιχτή το χειμώνα Παρασκευή και Σάββατο, η «Ζic-Zac» στο κέντρο, στο υπόγειο του σημερινού Marks& Spenser,  το δε σημερινό μαγαζί με παιδικά δίπλα του, το «Oρχήστρα», ήταν το «Dolce Italia», το πρώτο καφέ που έφερε στη Ρόδο τον εσπρέσο και τον καπουτσίνο, με ιταλό ιδιοκτήτη. Εμείς το λέγαμε «το Ιταλικό». Ήταν ο τόπος συνάντησης. Ένας καφές εκεί για να αποφασίσει η παρέα που θα πάει μετά. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πήγαιναν στη Hiway, η πιτσιρικαρία πήγαινε σε μικρότερες disco. Η «Set» ήταν στο Φαληράκι, ήταν το πρώτο καλοκαιρινό. Ο Ραπτάκης, ήρθε και άνοιξε 3 μαγαζιά, μαζί με το «La mirage» το piano bar όπου έπαιζε ο συγχωρεμένος ο Γιώργος Μπαγκλού, ο πιανίστας ο Αιγυπτιώτης στην καταγωγή που τραγουδούσε η Μαριέττα. Στο ίδιο piano par κάνει μεγάλη καριέρα ο Γιάννης Βασιλαράκης.

Έρχεται λοιπόν η La Scala, να ταράξει τα νερά! Γιατί η πρώτη σας μέρα ήταν αποτυχία;
Κάνουμε εγκαίνια τέλη Μαΐου 1985, πριν 32 ακριβώς χρόνια και ήταν αποτυχία! Το μαγαζί ήταν το μισό ανοιχτό, το μισό κλειστό, με τέσσερα μπαρ… Οι πυρετώδεις προετοιμασίες για να τα καταφέρουμε ν΄ ανοίξουμε το βράδυ, είχαν ως αποτέλεσμα, νερά παντού, το χώμα έξω να γίνει λάσπη και τη λάσπη να την πατάνε και να έρχεται μέσα. Ο Dj ήταν ο Λίνος, ο κουνιάδος του ιδιοκτήτη, κι εκείνο το βράδυ έχω να σας πω ότι έβαλε τα  κλάματα γιατί ο κόσμος που ήρθε δε χόρευε. Είχε φέρει, κι έπαιζε τη μουσική την οποία έπαιζε στα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης και δε χόρευε κανείς!

Χόρευαν τότε οι Ροδίτες;  Γιατί τα επόμενα χρόνια δε χόρευαν και ούτε τώρα χορεύουν!|
Ποτέ δε χόρευαν οι Ροδίτες. Είναι το «τι θα πει ο ένας, τι θα πει ο άλλος…»… Οι κοπέλες δε δεν έβγαιναν έξω, σε καθημερινή βάση. Έξω ήταν οι τουρίστριες και τα καμάκια.

Εσείς δουλεύατε στο μπαρ, φαντάζομαι μεγάλες επιτυχίες στις γυναίκες!
Έ, ναι. Ήταν αυτονόητο. Η «La Scala» από το 1986 έως το 1992 ήταν μία εξαετία πολύ hot.

Πως έφτασε να γίνει όμως τόσο δυνατή disco;
Την επόμενη χρονιά που αλλάζει όνομα, κι από «Αυτοκίνηση» έγινε La Scala, κάνει κίνηση ματ ο Ραπτάκης και παίρνει για Dj, τον Dj της «Hiway», τον Τάκη Χρυσοβέργη, τον επονομαζόμενο «Θεό»!  Και το μαγαζί εκτοξεύεται. Ξεκινούσε στις 27 Μαΐου και πήγαινε πια μέχρι τις 27 Σεπτεμβρίου, με κοσμοσυρροή, 3.000 άτομα κάθε βράδυ. Ουρές, μέχρι κάτω το «Καψής». Στη «La Scala», κάθε βράδυ πάρτι. «Θεματικά» πάρτι. Καλλιστεία τάνγκα, καλλιστεία για το πιο ωραίο στήθος, καλλιστεία «βρεγμένο μπλουζάκι», και πάει λέγοντας. Κατά κύριο λόγο έπαιρναν μέρος τουρίστριες από την παραλία οι οποίες ωστόσο περνούσαν από κάστινγκ, από επιτροπή. Δεν βγάζαμε πάνω ό,τι να ΄ναι. Τέτοια ήταν η τρέλα μας που μια φορά είχαμε φτιάξει καουμπόικο σκηνικό και είχαμε ανεβάσει και ταύρους μέσα στο σκηνικό. Μια φορά μόνο δούλεψε η La Scala χειμώνα, το 1986-87 κάναμε πάρτι μασκέ. Πολύ τρέλα. Πιστεύαμε ότι δεν υπάρχει κάτι που δε γίνεται. Λέγαμε «Πάμε; ... Πάμε…»… Έπεφτε η ιδέα και το κάναμε.

Ροδίτισσα πήρε ποτέ μέρος στα καλλιστεία που κάνατε;
Όχι βέβαια.

Όλα αυτή ήθελαν οργάνωση και πολύ δουλειά, έτσι δεν είναι;
Υπήρχε επαγγελματισμός, μέσα στην τρέλα μας. Η μουσική έκλεινε στις 3 τη νύχτα, κι εμείς στις 12 το μεσημέρι ήμασταν εκεί να κάνουμε σύσκεψη. Εκεί τα βάζαμε όλα κάτω, φτιάχναμε τις ομάδες που θα ξαμολιόντουσαν στις παραλίες να μοιράσουν τα διαφημιστικά για το βράδυ…  Στις 10 το βράδυ άνοιγαν οι πόρτες, εμείς στις 20:30 ήμασταν εκεί. Ήταν: o Άγγελος Στόγιας ο οποίος σήμερα έχει μαγαζί στου Ψυρρή, ο Νίκος Παπαδημήτρης, ο Νίκος Μπαλάφας, εγώ… παιδιά από τη Θεσσαλονίκη, παιδιά του Ραπτάκη. Ο Μπαλάφας, κάποια στιγμή έφυγε από τη Ρόδο και άνοιξε την «Αίγλη» του Ζαππείου ως κλαμπ, και μετά ανοίγει και τα «Buzios» της Αθήνας.

Η Ρόδος αποτέλεσε σχολή λοιπόν!
Είχε αίγλη! Ήταν μουράτη, ήταν σημείο αναφοράς. Φυσικά υπήρχε η Μύκονος, αλλά η Ρόδος είχε αίγλη!

Και στα μαγαζιά αυτά έρχονταν και οι Pink Floyd!
Είχαν σπίτι στη Λίνδο, παρόλα αυτά δεν περίμενα να τους δω και μπροστά μου. Ένα βράδυ στο «La mirage» μου λέει ο Στράτος Διαμάντας, που ήταν συνέταιρος με μικρό ποσοστό «ξέρεις ποιος είναι αυτός στη γωνία; ». Μαύρο γυαλί, μαύρα ρούχα, παγκόσμιος καλλιτέχνης. Δεν το πίστεψα. Όταν κατάλαβα ότι ήταν ο Γκίλμορ, πήγα και του μίλησα. Απρόσιτος. Απλά χαιρέτησε. Έπινε γαλλικό κονιάκ, κι είχε μπροστά του και καφέ.  

Πότε έκλεισε η La Scala;
Έκλεισε πριν λίγα χρόνια ως Taj Mahal. Την είχε πια ο αδελφός του Λάκη, ο Νίκος Ραπτάκης, με προεξάρχοντα τον υιό του Νίκου, το Ντίνο Ραπτάκη. Ο Λάκης άλλαξε τη νύχτα στη Ρόδο! Έφυγε και ξαναγύρισε στην «Αυτοκίνηση» της Αθήνας. Ο Λάκης έφτιαχνε μαγαζιά. Πρέπει να ΄χει φτιάξει 100 μαγαζιά στην Ελλάδα!

Πού αλλού πήγαινε ο κόσμος;
Δεν υπήρχαν πολλά μαγαζιά εκτός πόλης, γιατί δεν υπήρχαν ξενοδοχεία μακριά όπως συμβαίνει σήμερα. Όλος ο κόσμος ήταν στην πόλη, παντού μπαρ, παντού disco.Γεμάτη η Αλεξάνδρου Διάκου, εκεί που είναι ο «Hondos», εκεί που είναι τα σουβλάκια του Αυγουστίνου, στη στοά, ήταν ένα μπαρ το «1960», από τα καλύτερα. Πάρα πολλά μαγαζιά, όλος ο κόσμος ήταν έξω. Κι όλοι μετά τα κλαμπ, ξημερώματα κάναμε ουρές στο Μαντράκι για να πάρουμε σάντουιτς από μια καντίνα κοντά στο Ακταίον και σπαστό καφέ από τα περίπτερα. Ήταν τέτοια η σχέση μας με τους τουρίστες  που υπήρχαν γονείς που μας έλεγαν να πάρουμε την κόρη τους να την έχουμε μαζί μας, αρκεί να τη γυρίσουμε στο ξενοδοχείο! Όλα αυτά ήταν πολύ όμορφα. Κάθε μέρα ήταν πάρτι, η Ρόδος ήταν σε μια κατάσταση πάρτι.

Γιατί άλλαξαν όλα μετά, γιατί η Ρόδος δεν έχει πια τη νυχτερινή ζωή που είχε;
Δεν ξέρω πού να το αποδώσω. Προηγήθηκε το AIDS και ένα «κράτημα» υπήρχε. Τι να πω, χάθηκε η αγνότητα, χάθηκε σιγά-σιγά το φλερτ;  Τότε όλοι είχαν χρήματα, όλοι δουλεύανε, κανένας δε σκεφτόταν να κρατήσει χρήματα γιατί την άλλη μέρα πάλι θα είχε. Δεν υπήρχε άγχος… Τώρα δεν υπάρχει νύχτα. Τότε παρακαλούσες τον Τάκη να βάλει μπλουζ για να δεις αν ανταποκρίνεται η κοπέλα που φλερτάρεις. Εκεί μετά ήξερες σίγουρα αν ανταποκρίνεται!