Η χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Σ’ αυτή τη χώρα έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε “υπερήφανοι”. Κάποιες φορές όμως καταφέρνουμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και να ανατρέψουμε όλα τα προγνωστικά. Δεν αναφέρομαι φυσικά στο έπος της Εθνικής Ομάδας Καλαθοσφαίρισης των γυναικών μας, η οποία πραγματικά έκανε κάτι εξωπραγματικό για τα δεδομένα της χώρας. Αναφέρομαι στις “ομορφιές” που συμβαίνουν όσον αφορά το περιβάλλον και την ευαισθητοποίηση μας συνολικά απέναντί του.

 Από τη μια ο διάσημος αστέρας του κινηματογράφου Γουίλ Σμιθ που έρχεται διακοπές στους Αντίπαξους και μαζεύει σκουπίδια στις παραλίες γιατί δεν μπορεί να βλέπει την ομορφιά τους να χαλάει από αυτά και από την άλλη μια ανακοίνωση της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ προ ολίγων ημερών που ταυτίζεται με την παρανοϊκή προσέγγιση του νέου πλανητάρχη σχετικά με την κλιματική αλλαγή. Σχεδόν σουρεαλιστικά και τα δύο γεγονότα αλλά καθόλα πραγματικά.

 Υπό κανονικές συνθήκες και τα δύο αυτά γεγονότα θα έπρεπε να μας θορυβήσουν, όχι ως πράξεις αλλά ως αποτέλεσμα μιας σχεδόν ανύπαρκτης περιβαλλοντικής κουλτούρας. Όταν οι ανταγωνιστές μας σε επίπεδο τουρισμού δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σε όλα τα επίπεδα προκειμένου να προσελκύσουν το λεγόμενο “σταρ σύστεμ” για να προβληθούν παγκοσμίως κι εμείς έχουμε την τύχη να έρχονται μόνοι τους και στο τέλος να μαζεύουν και τα σκουπίδια μας, νομίζω ότι ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός είναι τραγικοί. Και δε αναφέρομαι μόνο σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης ή κεντρικού κράτους, αλλά και σε επίπεδο πολιτών.

Όταν αυτός ο τόπος με την ομορφιά του μας εξασφαλίζει τα προς το ζειν, είμαστε το λιγότερο απαράδεκτοι να μην τον προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού.
 Φυσικά δεν είναι μόνο οι παραλίες στους Αντίπαξους που έχουν αυτή την εικόνα. Τα σκουπίδια, από τον τρόπο που τα πετάμε μέχρι τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε, αποτελούν ένα από τα βασικότερα προβλήματα όλης της χώρας.

Όταν η “γόπα” θεωρείται πταίσμα και εκσφενδονίζεται παντού χωρίς καμία τύψη, όταν ενίοτε θεωρείται ότι πρόκειται για καλλιεργήσιμο είδος και φυτεύεται στις παραλίες, όταν η ανακύκλωση βρίσκεται στο τέλος των προτεραιοτήτων μας, τι να μας κάνει κι ένας Γουίλ Σμιθ με τις ευαισθησίες του. Ίσως θα πρέπει να φέρουμε όλο το Hollywood μήπως καταφέρουμε να ξυπνήσουμε επιτέλους και πράξουμε τ’ αυτονόητα.

 Για την τουλάχιστον άστοχη όσο και προκλητική ανακοίνωση των συνδικαλιστών της ΔΕΗ δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το κείμενό τους είναι ένα πραγματικό κέντημα ασυναρτησίας και επιχειρημάτων καφενειακού τύπου. Ιδού ένα απόσπασμα του θεόπνευστου κειμένου: “Εκτός από το γεγονός ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία δημιουργεί -εκ των πραγμάτων- πλέον ένα νέο σκηνικό και αλλάζει τα δεδομένα, πολλά είναι και τα ερωτήματα που εγείρει [..]

Αλήθεια, μετά από την εξέλιξη αυτή, ποιο μπορεί να είναι το προφανές: α) ότι πίσω από τον μύθο της κλιματικής αλλαγής βρίσκονται τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένες βιομηχανίες που προωθούν φιλοσοφίες, εκστρατείες, «λογικές» και προπαγανδίζουν υπέρ της κλιματικής αλλαγής, με προφανή στόχο να αποκομίσουν κέρδη ή β) το ότι μία υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπορεί να αδιαφορεί τόσο πολύ για το μέλλον και να είναι τόσο «αναίσθητη» αδιαφορώντας για κάτι δήθεν «τόσο τραγικό» όσο το «κατασκεύασμα» της κλιματικής αλλαγής;”

 Προφανώς δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πυρηνικός φυσικός για να διαπιστώσει ότι πρόκειται για μια προπαγάνδα χειρίστου βαθμού, η οποία στηρίζεται στη σαθρή παραδοχή - αφού το είπε ο Τραμπ τότε είναι αδιαμφισβήτητο. Κι αν αυτό το απόσπασμα προκαλεί οργή, είναι σχεδόν σίγουρο ότι ολόκληρη η ανακοίνωση μπορεί να εξοργίσει Βουδιστή μοναχό εν ώρα προσευχής.

Στη Δημοκρατία είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι θέλει και να το υπερασπίζεται με θέρμη. Είναι όμως εξίσου αναφαίρετο δικαίωμα του ευρύτερου συνόλου να ορθώσει άμυνες έναντι της βλακείας απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Εκτός κι αν τελικά μας αρέσει τόσο πολύ ο σουρεαλισμός...