Το “καρουζέλ της Ζωής” από τη Μαίρη Μάρκου - Βελιδάκη

Επετειακό χαρακτήρα θα έχει φέτος η καθιερωμένη παράσταση για το κλείσιμο της σεζόν του Κέντρου Σπουδών Χορού της κας Μαίρης Μάρκου-Βελιδάκη, αφού συμπληρώνει τρεις δεκαετίες από τότε που πρωτοάνοιξε και σήμερα μπορεί να περηφανεύεται για πρωτιές, πρωτοπορία αλλά πάνω απ’ όλα ότι έχει υπάρξει ένα φυτώριο παιδιών που ασχολήθηκαν επαγγελματικά με το χορό.

Η παράσταση θα δοθεί αύριο, Τετάρτη 5 Ιουλίου, στις 9:00 το βράδυ, στο θέατρο της Μεσαιωνικής τάφρου «Μελίνα Μερκούρη» και έχει τον αλληγορικό, κατά κάποιον τρόπο, τίτλο «Το καρουζέλ της Ζωής». Σημειώνεται, ακόμη, ότι η παράσταση έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα, όπως και όλες όσες είχαν εισιτήριο. Φέτος, λοιπόν, μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τους σκοπούς του «Η Ρόδος για τη Ζωή».

Με αφορμή, λοιπόν, τη συμπλήρωση των τριάντα χρόνων παρουσίας της σχολής στη Ρόδο-πρωτοάνοιξε το 1987 στην οδό Θεμιστοκλέους Σοφούλη-μιλήσαμε με την κα Μαίρη Μάρκου-Βελιδάκη, η οποία μας είπε καταρχήν για το τι να περιμένουμε αύριο.

Το ιδιαίτερο, λοιπόν, είναι ότι, στην παράσταση, θα εμφανιστούν κάποιες από τις παλιές της μαθήτριες που έχουν αποφοιτήσει από τη Σχολή οι οποίες, μάλιστα, της επιφυλάσσουν και μία έκπληξη. Δηλαδή, φέτος για πρώτη φορά υπάρχει ένα μέρος στην παράσταση που δεν το γνωρίζει η ίδια η οποία βέβαια έχει κάθε φορά την απόλυτη εποπτεία της μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια!

Για τη θεματική της παράστασης, «το καρουζέλ της Ζωής», λέει η ίδια: Έχει διφορούμενη έννοια: Η Ζωή είναι μία γιαγιά, την οποία υποδύεται η ίδια, η οποία υπήρξε μεγάλη χορεύτρια και πλέον, έχοντας αφήσει το χορό, αποφασίζει να αποσυρθεί σε ένα αγρόκτημα μαζί με τη μικρή  της εγγονή, τη μικρή Ζωή, που έρχεται στις διακοπές και της κρατάει συντροφιά.

Όλο το μήνυμα της παράστασης είναι ότι δίνει στην εγγονή της το καρουζέλ που της είχε δώσει η δική της γιαγιά ως δώρο, για να της κρατάει συντροφιά στην ολοκλήρωση των σπουδών της στο χορό αλλά και στις εμπειρίες που θα αποκομίσει από τη ζωή. «Δηλαδή, όπως είναι το καρουζέλ που γυρίζει και σε γεμίζει εικόνες, ό,τι έβλεπε η γιαγιά, τα βιώματα, τις εμπειρίες, τη χαρά του χειροκροτήματος που είχε χαρεί η γιαγιά σαν μεγάλη χορεύτρια να τα χαρεί και εκείνη», εξηγεί η κα Μάρκου Βελιδάκη. Και βέβαια είναι και η γνώση. Να γίνει και εκείνη μία μεγάλη χορεύτρια όπως η γιαγιά της αλλά και ένας σωστός άνθρωπος, συμπληρώνει.

Η ίδια έχει χορέψει σε αρκετές παραστάσεις της και μάλιστα στέκεται σε μία από τις παλιές, το 1992, που ήταν μία πολύ μεγάλη παράσταση και είχε διαρκέσει τρεις ημέρες στο Εθνικό Θέατρο, είχε ως θέμα την παλιά γειτονιά της Αθήνας, με ελληνικούς χορούς.
Από τότε έχει χορέψει πολλές φορές και έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις της, στο κομμάτι της αφήγησης, ωστόσο έχει αρκετά χρόνια να συμμετάσχει χορευτικά.

Από την Αμερική στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου και από εκεί στη Ρόδο

Η σχολή μπορεί να συμπλήρωσε τριάντα χρόνια ωστόσο τα χρόνια που ασχολείται η κα Μάρκου-Βελιδάκη με το χορό είναι…μια ζωή αφού ξεκίνησε πολύ μικρή, 4 χρονών, στην Αμερική, όπου, βέβαια, έπαιρνε πολλές εικόνες από την αμερικάνικη τηλεόραση-το Χόλιγουντ και τα περίφημα μιούζικαλ του ήταν οι πρώτες της προσλαμβάνουσες-και ξεκίνησε με μπαλέτο και κλακέτες, που βέβαια δεν υπήρχαν τότε στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε, λοιπόν, στην Αμερική, οπότε εκεί έκανε τα πρώτα της βήματα και πήρε τα πρώτα ερεθίσματα. Όταν ήρθαν στην Ελλάδα, κάποια στιγμή, έκανε και έξι χρόνια ρώσικο μπαλέτο, μετά ξαναπήγε στην Αμερική για να τελειώσει το σχολείο και μετά πήγε στο Λονδίνο όπου έμεινε επτά χρόνια. Εκεί σπούδαζε και παράλληλα χόρευε επαγγελματικά. Μάλιστα, λέει με περηφάνια ότι τις σπουδές της τις πλήρωνε μόνη της. Το 1976 έρχεται στη Ρόδο για δεύτερη φορά για να χορέψει με ομάδα χορού που είχε συστήσει  η ίδια στην Αγγλία σε νυχτερινό τουριστικό κέντρο, σε μία περίοδο που η Ρόδος άνθιζε,  όπως λέει χαρακτηριστικά. Μάλιστα, ήταν τέτοια η επιτυχία τους την πρώτη χρονιά που τους ζήτησαν να ξαναέρθουν. Η σχολή, όμως, ήρθε έντεκα χρόνια μετά αφού έκανε οικογένεια εδώ στη Ρόδο. Λίγο πριν την ανοίξει ξαναπήγε στην Ακαδημία για ένα μήνα για να φρεσκάρει τις γνώσεις της και άνοιξε την πρώτη της σχολή το 1987, στη Θεμιστοκλέους Σοφούλη όπου και έμεινε για δύο χρόνια.

Τι έχει κρατήσει  απ’ όλη αυτή την πορεία
Από τα τριάντα αυτά χρόνια αυτά, λέει, έχουν περάσει χιλιάδες παιδιά από τη σχολή, εκατοντάδες έχουν αποφοιτήσει. Που σημαίνει ότι ξεκίνησαν από 4-5 χρονών και μέχρι που τελείωσαν το Λύκειο ήταν στη σχολή και πήραν όλα τα διπλώματα. Μάλιστα, δεν παραλείπει να πει με καμάρι ότι όσες μαθήτριές της ακολούθησαν επαγγελματικά το χορό τις βρήκαν έτοιμες χορεύτριες.

Σαφέστατα, λοιπόν, η σχολή υπήρξε και ένα φυτώριο αφού αυτά τα τριάντα χρόνια σχεδόν κάθε δεύτερο χρόνο έχει βγάλει δύο-τρεις κοπέλες που ακολούθησαν το χορό επαγγελματικά. Αυτή τη στιγμή, πρέπει να είναι 25 παιδιά που είναι είτε επαγγελματίες χορεύτριες, είτε δασκάλες είτε ιδιοκτήτριες σχολών χορού.

Σημειώνει, επίσης, η κα Μάρκο-Βελιδάκη ότι, τη Βασιλική Ακαδημία, δηλαδή το αγγλικό σύστημα χορού, το έφερε η ίδια επίσημα στη Δωδεκάνησο-στην Ελλάδα ήρθε το 1971 αφού για χρόνια κυριαρχούσε το ρώσικο σύστημα ή το γαλλικό.
Όλοι οι δάσκαλοί της ήταν εξεταστές της Ακαδημίας και μάλιστα η πρώτη της δασκάλα, που ήταν και μεγάλη όταν πήγε εκείνη, ήταν πρώτη χορεύτρια της μυθικής Άννας Πάβλοβα. Δηλαδή είχε την τύχη να πάρει στοιχεία από τους κορυφαίους δασκάλους και χορευτές του κόσμου.

Η δασκάλα χορού και τα παιδιά
Η σχέση της με τα παιδιά είναι πάρα πολύ καλή, όπως λέει με ενθουσιασμό αφού δένεται πολύ με τις μαθήτριές της γι’ αυτό και τώρα οι παλιές της μαθήτριες, όσες βρίσκονται στη Ρόδο θέλησαν να της κάνουν αυτή την έκπληξη και δεκατρείς από αυτές θα χορέψουν στην παράσταση, ανοίγοντάς την.

Με τη σχολή έχουν κάνει πέντε εκπαιδευτικές εκδρομές στο Λονδίνο, σαράντα παιδιά έχουν πάει στην Ακαδημία και, μάλιστα, την πρώτη χρονιά τρία πρώτευσαν στο μοντέρνο χορό.
Θυμάται ακόμη όταν έφερε το rock jaz στη Ρόδο το 1987  και δεν υπήρχαν σχολές τότε που να το διδάσκουν. Μάλιστα, θυμάται ότι ήταν μεγάλη επιτυχία αυτό αφού τότε ήταν πολύ της μόδας το θρυλικό fame. Έτσι, εκτός από το κλασικό μπαλέτο που είναι «η ψυχή της», όπως λέει χαρακτηριστικά, δίδασκε και αυτό. Στο σημείο αυτό θέλει να αναφέρει ότι μεγάλη διαφορά έκανε στη σχολή μία μεγάλη χορεύτρια και δασκάλα, η Κάρεν Ράσελ, η οποία άλλαξε λίγο και τη ροή της σχολής αφού πρωτοεμφάνισε το σύγχρονο χορό και οι κοπέλες που είναι τώρα επαγγελματίες δασκάλες χορού ήταν μαθήτριές της.

Σημειώνεται ότι η σχολή κάνει κάθε χρόνο παράσταση ενώ τρεις με τέσσερις φορές τη χρονιά γίνονται εξετάσεις επαγγελματικές και δίνουν στόχο στις εξετάσεις της Ακαδημίας. Παρ’ όλα αυτά κάνουν και χριστουγεννιάτικες παραστάσεις και κάθε καλοκαίρι.
Τι θα συμπύκνωνε σ’ αυτά τα σαράντα χρόνια, τι θα κρατούσε…
«Το δέσιμο που έχω με τις μαθήτριές μου», λέει τελείως αυθόρμητα και δηλώνει, επίσης με τον ίδιο τρόπο, ότι δεν θα έκανε τίποτα διαφορετικά.

Όσο για το ότι έμεινε στη Ρόδο ενώ κατά καιρούς είχε προτάσεις να δουλέψει  και στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη αλλά τις απέρριπτε, λέει: «Τη λατρεύω τη Ρόδο παρ’ ότι εγώ κατάγομαι από την Κρήτη και την Κωνσταντινούπολη. Τη Ρόδο τη λατρεύω, δεν θα την άλλαζα με τίποτα».

Τι θα έλεγε στα νέα παιδιά που θέλουν ν’ ακολουθήσουν επαγγελματικά το χορό ειδικά στη σημερινή εποχή: «Θέλει αφοσίωση μεγάλη. Λένε καμιά φορά οι γονείς για θυσίες. Εγώ δεν το θεωρώ θυσία. Πρέπει ν’ αγαπάς πάρα πολύ κάτι. Πρέπει να αγαπάει πάρα πολύ αυτό που κάνει (σ.σ. το παιδί). Ο χορός θέλει αφοσίωση, πείσμα, πάθος. Και εμένα το πάθος μου είναι αυτό:  O χορός. Και θέλω μέσα από το χορό να δίνω στα παιδιά κάτι ιδιαίτερο. Έναν τρόπο ζωής, να είναι ευγενικά, να χαίρονται τη φύση, τους ανθρώπους, να βοηθάμε τους άλλους ανθρώπους. Θέλω με την τέχνη μας αυτή να μπορούμε να βοηθάμε, γι’ αυτό κάνουμε και πολλές παραστάσεις γι’ αυτό το λόγο».