Μετά από μια ερωτική  απογοήτευση

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Ένας χωρισμός που δεν περίμενες, δεν ήσουν έτοιμος να δεχτείς ή δεν ήσουν εσύ που πήρες την απόφαση, μπορεί να μετατραπεί σε μια τραυματική εμπειρία. Η αίσθηση της απώλειας είναι βαθιά, ισοπεδωτική. Τα συναισθήματά σου είναι ακόμη ζωντανά, έντονα, αλλά δεν έχεις πια κοντά σου το πρόσωπο που σου τα πυροδοτεί. Βιώνεις τη στέρηση του αγαπημένου σου συντρόφου, αναπολείς τις κοινές σας στιγμές, σου λείπουν οι συνήθειες που είχατε φτιάξει μαζί. Αισθάνεσαι ένα ατελείωτο κενό και μια απέραντη θλίψη. Είσαι σε μια διαρκή αναμονή για ένα μήνυμα, ένα σημάδι ότι όλα θα γίνουν όπως παλιά..

Η ερωτική απογοήτευση είναι ένα βαρύ κεφάλαιο στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Όσο πιο δύσκολος και αιφνίδιος είναι ο χωρισμός, τόσο πιο μεγάλος ο ψυχικός πόνος.

Προσπαθείς να πιαστείς από κάπου για να ξεχαστείς και να προχωρήσεις, αλλά οι αναμνήσεις, τα αναπάντητα «γιατί» και οι σκέψεις γύρω από όλα αυτά που θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς, αλλά δεν έγιναν, σε καθηλώνουν σ’ ένα φαύλο κύκλο αναζήτησης για το ποιος φταίει, τι πήγε λάθος. Αναρωτιέσαι για το αν ο άλλος είχε τελικά αληθινά συναισθήματα για σένα, αν ήταν το ίδιο ερωτευμένος… Δεν μπορείς να πιστέψεις πώς κάτι τόσο όμορφο είχε τόσο άσχημο τέλος..
Για ν’ αντιμετωπίσει κανείς μια ερωτική απογοήτευση θα πρέπει να προβεί σε μια σειρά από μέτρα αυτοπροστασίας.

Δεν βοηθάει η απομόνωση, η συνεχής επανάληψη και αναπαραγωγή προς τρίτους για το τι έχει συμβεί, η αδράνεια, η επιδίωξη «τυχαίας» συνάντησης με τον πρώην σύντροφο, η παρακολούθησή του μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όλα αυτά δυσκολεύουν και καθυστερούν ακόμη περισσότερο την ανάκαμψή μας. Ο χρόνος είναι απαραίτητος για να αποστασιοποιηθούμε και για να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική.
Η ανάγκη μας να έχουμε νέα από το άλλο άτομο μας κρατάει δέσμιους μιας ελπίδας ότι ο άνθρωπός μας θα μετανιώσει, θα αλλάξει, θα συνειδητοποιήσει τι έγινε και θα κάνει την υπέρβασή του.
Ο πόνος μεγαλώνει κι άλλο, όταν τίποτα από αυτά δεν γίνεται. Όταν διαπιστώνεις ότι ο άλλος δεν έχει καμία πρόθεση να αλλάξει κάτι ή να δείξει κάποιο σημάδι μεταμέλειας.
Οι προσδοκίες σου ματαιώνονται και αισθάνεσαι ότι αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ο ίδιος με εκείνον που νόμιζες ότι ήξερες.

Είναι η στιγμή, λοιπόν, που πρέπει να αναζητήσουμε ένα υποστηρικτικό δίκτυο: φίλους, συγγενείς, δραστηριότητες.
Προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε και να στηρίξουμε τον εαυτό μας με όποιον τρόπο μπορούμε. Αυτή θα έπρεπε να είναι η προτεραιότητά μας.

Πολλοί άνθρωποι προσπαθούν να πείσουν τον πρώην σύντροφό τους ότι είναι διατεθειμένοι να κάνουν όποιες αλλαγές θέλει, ότι αν ξαναπροσπαθήσουν να είναι μαζί όλα θα είναι καλύτερα. Βάζουν ακόμα και φίλους να διαμεσολαβήσουν για μια θετική έκβαση.
Είναι, όμως, αυτή η λύση;
Είναι λύση να παρακαλέσουμε ή να πείσουμε προκειμένου να γυρίσει κάποιος πίσω;

Δεν θα έπρεπε η δύναμη του έρωτα να τον κάνει να γυρίσει πίσω μόνος του;
Αυτό δεν θα είχε μεγαλύτερη αξία;
Η πεποίθηση που έχουμε ότι σε μια δεύτερη ευκαιρία όλα θα είναι καλύτερα δεν είναι εγγύηση για τίποτα, παρά μόνο αν «δουλέψουμε» πολύ και ειλικρινά για να δούμε ποια προβλήματα μας έφεραν εξαρχής στο σημείο του χωρισμού.

Ο καθένας μας σε κάποια φάση της ζωής του θα περάσει από μια ερωτική απογοήτευση.
Η ψυχική του ανθεκτικότητα, η προσωπικότητα του, αλλά και η αυτοπεποίθησή του θα παίξουν σημαντικό ρόλο ως προς το πώς και πόσο θα βιώσει κανείς όλη αυτή τη ματαίωση. Είναι μια δοκιμασία που σε κάνει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου και να επαναπροσδιορίσεις πολλά πράγματα. Παλεύεις να σηκωθείς και να σταθείς ξανά στα πόδια σου, όσο αφόρητα και να σου λείπει ο άνθρωπός σου. Όσο ζει μέσα σου η ελπίδα της επιστροφής, δεν προχωράς εύκολα.
Μόλις αποδεχτείς ότι η ιστορία αυτή τελείωσε, μπορείς σιγά σιγά να σκέφτεσαι το μέλλον σου χωρίς τον πρώην σύντροφό σου.
Η αποδοχή είναι ένα πρώτο σημάδι ότι αρχίζεις και βγαίνεις από τη δίνη της απώλειας και του «θρήνου» που μέχρι τώρα βίωνες…