Συνταξιδιώτες...

Tης Νάντιας Σαρρή

Και κάπως έτσι έφτασε το καλοκαίρι κι ενώ οι περισσότεροι προβληματίζονται σχετικά με τι θα κάνουν  στις διακοπές τους, κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται «τι θα πάρω μαζί μου φεύγοντας;».

Μια ερώτηση που αφορά ανθρώπους ταξιδευτές… Εκείνους τους ονειροπόλους που συχνά μελαγχολούν και είναι χαμένοι στις σκέψεις τους.

Εκείνους με τους   οποίους θυμώνες συχνά για την ανοργανωσιά και την αφηρημάδα τους. Εκείνους που σε τσάντισαν με το έντονο ύφος τους και την διαρκή τους αμφισβήτηση.

Εκείνοι που κάποιες στιγμές σε τρόμαξαν με τις συναισθηματικές  τους διακυμάνσεις, ενώ άλλες σε κούρασαν με τις υπεραναλύσεις τους, αποτέλεσμα της προσπάθειά τους να μην στριμωχτούν σε μονοδιάστατους κόσμους και σε καλούπια πολυφορεμένα. Κι έτσι ήρθαν  κι εκείνες οι στιγμές που ενώ ήσουν δίπλα τους, αυτοί παραπονιούνταν ότι κανείς δεν τους καταλαβαίνει.

Να  ξέρεις όμως, πως δεν έφταιγες εσύ, αλλά ο φόβος κι η ανησυχία τους να αποκλίνουν από τον κορμό των άλλων, να διαφοροποιηθούν, να μην συμβιβαστούν  και τελικά να μην δεθούν… Μιας και μπορεί να προσπαθούν ακατάπαυστα να ρουφήξουν στιγμές και εμπειρίες με τους γύρω τους, συνδεόμενοι με χίλιους δύο εγκεφαλικούς τρόπους, αλλά όχι συναισθηματικά. 

Κι αυτό γιατί μπορεί να φαντάζουν δυναμικοί και ζόρικοι, άλλα μάθε πως φοβούνται όσο τίποτε το δέσιμο και τον περιορισμό κι έτσι προτιμούν να φεύγουν…

Και κάπως έτσι έφτασε η ώρα να ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους, να πακετάρουν τα υπάρχοντά τους, κρατώντας σε μια ξεχωριστή θέση για τις αναμνήσεις τους και να προχωρήσουν μπροστά. Κι αυτή ακριβώς την ώρα είναι που τελικά διαπιστώνουν πως, όσο κι αν προσπάθησαν να μην αφήσουν τους ανθρώπους να τους αγγίξουν πιο βαθιά, τελικά δεν τα κατάφεραν.

Κι αυτό γιατί συνάντησαν στον δρόμο τους συνταξιδιώτες που κοιτάχτηκαν κατάματα  και με μιας ξεγυμνώθηκαν από τους φόβους, τα πρέπει και τις αναστολές τους.
Συνταξιδιώτες   που τους έδειξαν εμπιστοσύνη και τους έβαλαν στο σπίτι και την καρδιά τους, χαρίζοντας τους στιγμές αυθεντικές, οικογενειακές.

Συνταξιδιώτες ξεχωριστούς, διαφορετικούς, ήρεμους και ιδιόρυθμους που ζωντάνεψαν το παραμύθι και ταυτίστηκαν με το τελευταίο τετραγωνικό αυτής της πόλης.

Συνταξιδιώτες αληθινούς, χωρίς φαμφάρες και μεγάλα λόγια που μιλούν με τα πεπραγμένα και την γενναιοδωρία τους.

Συνταξιδιώτες με ευγένεια ψυχής και μια καλοσύνη βαθιά, χωρίς περιττά φτιασιδώματα και επιτήδευση.

Συνταξιδιώτες που έγιναν οι πιο αυστηροί κριτές σου στην προσπάθειά τους να σε προστατέψουν  και τελικά να μην πληγωθείς.

Συνταξιδιώτες που έδωσαν στις αρχές και τις αξίες σου πνοή και νόημα, κάνοντας τη διαφορετικότητα στάση ζωής, ξεφεύγοντας παράλληλα από την παγίδα ανούσιων θεωριών.

Συνταξιδιώτες σε διαφορετική φάση ζωής από την δική σου, που όμως τελικά τίποτα δεν σας εμπόδισε από το να γίνεται καλοί φίλοι.

Συνταξιδιώτες ανέμελους, ανένταχτους, ξεχωριστούς και ιδιαίτερους. Ανθρώπους με φαντασία, ζωντάνια και δημιουργικότητα που άφησαν το στίγμα τους  στις αναμνήσεις και την πορεία σου.

Συνταξιδιώτες που δεν μπορούν τελικά να χαρακτηριστούν με επίθετα,  γιατί είναι συσχετισμένοι με συναισθήματα, μυρωδιές και χρώματα.

Συνταξιδιώτες που ανέχτηκαν την τρέλα, την κριτική και το απροσάρμοστο του χαρακτήρα σου κι έγιναν συμπορευτές σε ένα ταξίδι γεμάτο γέλια,διαφωνίες,εξόδους,διαδρομές, πρόβες, φιλοσοφικές συζητήσεις, μπύρες και αγκαλιές..

Συνταξιδιώτες που τώρα έφτασε η ώρα να χαιρετήσεις, ξεφεύγοντας από μοιρολατρίες και κλάματα, γιατί είναι τόση η χαρά, η ευγνωμοσύνη κι η περηφάνεια που συναντηθήκατε κάποια στιγμή της ζωής σας.

 Έτσι λοιπόν τους αποχαιρετισμούς με ωραίους ανθρώπους , πρέπει να τους γιορτάζουμε , με την ελπίδα πως οι δρόμοι σας θα ξανα συναντηθούν…

Υ.Γ. Αφιερωμένο λοιπόν στους συνταξιδιώτες μου εδώ στη Ρόδο…