Η... γροθιά του Κολοσσού

Γράφει ο
Θανάσης Καραναστάσης

Η 5η Ιουλίου, σημαντική ημερομηνία πέρασε χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε δημόσια αναφορά σ’ αυτήν. Κρίμα. Δεν αναφέρομαι στο προ διετίας δημοψήφισμα-μαϊμού.

Εννοώ την 5η Ιουλίου του έτους 1987, ημέρα κατά την οποία ζήσαμε το όγδοον θαύμα, αυτό της ανέλκυσης της...γροθιά του Κολοσσού από τη θάλασσα, ανοιχτά του λιμανιού της Ρόδου.

Θα μου μείνει αξέχαστο εκείνο το κυριακάτικο δειλινό που οι Ροδίτες έσπευσαν κατά κύματα στο λιμάνι για να θαυμάσουν από κοντά το σπάνο εύρημα! Το οποίο βέβαια δεν ήταν παρά ένα...μπάζο.
Βρισκόμου στο σκάφος του Λιμενικού την ώρα που η Μελίνα Μερκούρη κατσάδιαζε άγρια τους άνδρες του Σώματος αυτού.

Η ευθύνη για εκείνο το φιάσκο ανήκε φυσικά εξ ολοκλήρου στον υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας, ο οποίος θεώρησε μάλλον, ότι θα δοξαστεί ασχολούμενος αναρμοδίως με την αρχαιολογική έρευνα.
Ευθύνη είχαν και άλλοι δημόσιοι άνδρες που όφειλαν να σταματήσουν αυτήν την ιστορία προτού ρεζιλευτεί η Ελλάδα διεθνώς.

Τελικά και με παρόντα, πολλά ξένα μέσα ενημέρωσης γελοιποιηθήκαμε πλήρως.
Χρειάστηκαν μια οραματίστρια που ήρθε από το πουθενά, μερικοί αφελείς θαυμαστές της και κάποιοια επιπόλαια δημόσια πρόσωπα για να προκύψει αυτή η απερίγραπτη ανοησία.

Ο πωρόλιθος με τα τρία υποτιθέμεα δάχτυλα του Κολοσσού βρίσκεται σήμερα σε κάποια γωνιά στο χώρο του Καστέλλου.
Τώρα που συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από την ανέλκυσή του, προτείνω να κηρυχθεί ιστορικό αντικείμενο.

Τα δικαιούται μια τέτοια διάκριση γιατί, αν και ασήμαντη πέτρα, προκάλεσε μιαν απίστευτη ανακατωσούρα για χάρη της.

Παρά τα διατρέξαντα όμως προ 30ετίας, οι εμμονές με τον Κολοσσό παραμένουν και επανέρχονται κατά καιρούς.
Αυτό το “κόλλημα” μετρά μερικές δεκαετίες πλέον.
Το όραμα για την ανακατασκευή του Κολοσσού προβάλλεται ξανά και ξανά με διάφορα σχέδια και προτάσεις.

Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρα τέτοιων πρωτοβουλιών. Θαυμάζω όμως το πάθος εκείνων που τις διατυπώνουν.
Επειδή όμως βλέπω, ότι οι προσπάθειές τους έως τώρα παραμένουν ατελέσφορες σκέφθηκαν να τους συντρέξω με μια δική μου ιδέα.

Αντί της ανακατασκευής του Κολοσσού να κάνουμε κάτι άλλο, πιο εντυπωσιακό, νομίζω.
Η δική μου ιδέα είναι η ακόλουθη: να κατασκευάσουμε καταπέλτες, ελεπόλεις και άλλες πολιορκητικές μηχανές, να τις εγκαταστήσουμε σε στρατηγικά σημεία των τειχών, να επιστρατεύσουμε μερικές εκαντοντάδες ανέργων νέων και να αναπαραστήσουμε την πολιορκία της Ρόδου από τον Δημήτριο, τον Πολιορκητή.

Να βρούμε κι έναν υπαίθριο ζωγράφο που θα παριστάνει τον Πρωτογενή έξω από τα τείχη. Εναλλατικά μπορούμε να αναπαραστήσουμε την πολιορκία της Ρόδου από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή.

Μ’ ένα τόσο εντυπωσιακό θέαμα θα ψαρώσουμε τον κόσμο. Στίφη επισκεπτών θα κατακλύσουν το νησί μας. Και το κυριώτερο: θα χεστούμε (συγγνώμη), στο φράγκο.
Μια τέτοια παραγωγή μπορεί να προκαλέσει και το ενδιαφέρον της κινηματογραφικής UNIVERSAL κι ύστερα ποιός μας πιάνει...
Ίσως μ’ αυτό τον τρόπο να αφήσουμε τον Κολοσσό στην ησυχία του.