«Ζητούσα λεφτά απ’ τον πατέρα μου για να πιω καφέ, να πάρω τσιγάρα, να βάλω βενζίνη...»...

Να θες να μείνεις στον τόπο σου και να σε διώχνει, με κάθε τρόπο. Να είναι αφιλόξενος, να αισθάνεσαι ότι περισσεύεις, και να είσαι συνεχώς με το κεφάλι κάτω.
Ο Φώτης Διάκουλας από τη Λίνδο, πολιτικός μηχανικός που τώρα βρίσκεται για μια εβδομάδα διακοπές στη Ρόδο, μέχρι να γυρίσει στο Λονδίνο όπου ζει και εργάζεται, το πάλεψε πάρα πολύ για μη φύγει από δω. Έμεινε χρόνια απλήρωτος, άκουσε να του δίνουν 580 ευρώ για τόσες σπουδές και εμπειρία, ζήταγε από τον πατέρα του λεφτά μέχρι τα 28, κι αυτό ήταν το όριό του. Δεν έχουν όλοι τα ίδια όρια! Επέστρεψε στο Λονδίνο, ξανάρθε στη Ρόδο, κι από δω στην Αμερική, μέχρι να καταλήξει στο Λονδίνο όπου τα τελευταία δύο χρόνια εργάζεται σε κατασκευαστική εταιρία. Κι εκεί τον σέβονται! Αυτό είναι το μαγικό που συμβαίνει στο εξωτερικό. Δίνεις το καλύτερο που μπορείς κι εκείνοι σε σέβονται.
Κάνοντας του ταξίδι του Οδυσσέα, γυρίζοντας σε δυό ηπείρους μέχρι να βρει το δρόμο του, έμαθε να αγαπά το νησί του από μακριά και να κάνει όνειρα πια για το εκεί. Για ακόμη καλύτερη δουλειά, για ακόμα καλύτερα λεφτά. Γιατί εκεί αν τα αξίζεις, τα παίρνεις!

 

Αποφασίσατε να φύγετε για σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία, χωρίς να δώσετε πανελλαδικές εξετάσεις!
Τελείωσα το Βενετόκλειο και το 2004 έφυγα στο Λονδίνο για να φοιτήσω σε πανεπιστήμιο εκεί, το UEL (University of East London) για Πολιτικός Μηχανικός, ένα καλό πανεπιστήμιο, αναγνωρισμένο από το ΔΙΚΑΤΣΑ. Ο αδελφός μου σπούδαζε ήδη στο Μάντσεστερ από το 2000., είχα πάει για διακοπές και μου άρεσε. Το Λονδίνο ήταν από τότε ακριβό και τώρα είναι ακόμα ακριβότερο, αλλά το 2004 ήμασταν κι εμείς οι Έλληνες, σε καλύτερη οικονομική κατάσταση. Τότε το ημερήσιο εισιτήριο για το τρένο ήταν 3,80 λίρες και τώρα είναι 9,80 και με το Brexit αναμένεται να ακριβύνει κι άλλο η ζωή.

Γιατί στο εξωτερικό;
Ήθελα να γνωρίσω άλλες κουλτούρες, άλλη νοοτροπία, ο πατέρας μου ζούσε στη Γερμανία και είχε σπουδάσει εκεί. Με συνόδεψε σ΄ εκείνο το πρώτο ταξίδι, να δω που είναι το πανεπιστήμιο, πώς θα εγκλιματιστώ… Τίποτα όμως δεν είναι τόσο… χαρμόσυνο όταν κάποιος πάει στο εξωτερικό. Σου λείπουν οι δικοί σου, ο τόπος σου, οι φίλοι σου. Και πολύ περισσότερο πρέπει να μπεις σ΄ ένα δικό τους πρόγραμμα που είναι πολύ αυστηρό. Όλα κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες, πιο γρήγορες και το διάβασμα είναι πιο έντονο γιατί αν εκεί αποτύχεις δύο συνεχόμενες φορές σε μάθημα βαρύτητας, τότε σε διώχνουν από το πανεπιστήμιο και πάρα πολύ δύσκολα θα σε πάρει άλλο, ίδιας κατηγορίας. Αυτό τουλάχιστον συνέβαινε στα δικά μου χρόνια, αλλά νομίζω ότι ισχύει ακόμα.

Επομένως οι μαθητές να μην το σκέφτονται ως την εύκολη λύση;
Όχι, δεν είναι έτσι. Είναι πολύ δύσκολα, κι εκεί. Η ζωή του φοιτητή όμως αργότερα, αν προσαρμοστεί, μπορεί να γίνει πανέμορφη.

Εσείς δεν είσαστε από εκείνους που εργάζονταν, παράλληλα με τις σπουδές τους!
Όχι, είχα αφιερωθεί στη σχολή. Το 2010 είχα πάρει και το master μου.

Σκεφτόσασταν να παραμείνετε να εργαστείτε εκεί; Τι χρειάζεται να έχει κάποιος για να βρει εύκολα δουλειά;
Δεν το σκεφτόμουν να μείνω για δουλειά, αλλά δεν έκλεινα και καμία πόρτα. Εκεί, το κάθε πανεπιστήμιο συνεργάζεται με εταιρίες. Στο δικό μου κλάδο, συνεργάζεται με πολυεθνικές στον κλάδο της κατασκευής. Ανάλογα με τη βαθμολογία, απευθύνεται στους τελειόφοιτους και η πρόταση που τους κάνει είναι ανάλογη της βαθμολογικής τους απόδοσης. Για να γίνεις δεκτός σε μία εταιρεία, σε μία θέση που προκηρύχτηκε, πέραν της βαθμολογίας σου, σε καλούν για συνέντευξη. Εκεί μετράει πολύ η γλώσσα του σώματος, αυτό που θα δουν σ΄ εσένα, γιατί βλέποντας εσένα βλέπουν «εσένα μαζί με τον πελάτη», κι αυτό είναι που τους ενδιαφέρει πάρα πολύ. Πρέπει να έχεις μία επικοινωνιακή ικανότητα, να μπορείς να συνυπάρξεις σε ομάδα, κάτι στο οποίο δίνουν μεγάλη βάση γιατί εκεί δουλεύεις σε ομάδες και βέβαια να τους δείξεις ότι  έχεις δυνατότητες εξέλιξης. Τους ενδιαφέρει να επενδύσουν σ΄ εσένα γιατί όσο ανεβαίνεις εσύ ανεβαίνουν κι εκείνοι. Σου το λένε άλλωστε: «αν ανέβεις εσύ, θα ανέβουμε κι εμείς»… Επομένως σε προωθούν, πιστεύουν σ΄ εσένα, σου δίνουν κίνητρα, κι εσύ είσαι ευχαριστημένος, κι αποδίδεις ανάλογα με τη θέση που βρίσκεσαι.

Γυρίσατε παρόλα αυτά, θέλατε να ξεκινήσετε στη Ρόδο!
Το 2010 γύρισα, πήγα στρατό, άλλωστε δεν είχα σκοπό να μείνω στην Αγγλία. Ήθελα να γυρίσω στον τόπο μου, να στηρίξω την οικογένειά μου κι εγώ, να τους ελαφρύνω από βάρη. Πήγα για την πρακτική μου στον Γιάννη Παρασκευά, έμεινα δύο χρόνια, πήρα πολλές εμπειρίες, συνέχισα με τον πατέρα μου, αφού είναι παρεμφερές το επάγγελμά του όπως και της μητέρας μου. Ενώ εργαζόμουν όμως μαζί τους, έψαχνα ή να βρω τα δικά μου βήματα εδώ ή να φύγω πάλι στο εξωτερικό.

Και φύγατε!
Το 2013 έφυγα. Έβλεπα ότι η θηλιά στο λαιμό μου έκλεινε κι άλλο. Ή θα έφευγα ή θα πνιγόμουν. Διάλεξα να φύγω. Οι περισσότεροι από τους φίλους μου, απ΄ όλη την Ελλάδα, με τους οποίους ήμασταν μαζί στις σπουδές είχαν παραμείνει και εργάζονταν. Σ΄ αυτούς πήγα. Με στήριξαν, μέχρι να βρω τα δικά μου πατήματα, κι ακόμα με στηρίζουν και τους στηρίζω κι εγώ.

Συναντιέστε και μ’ άλλους Ροδίτες που πήγαν για δουλειά στο Λονδίνο;
Από τη Ρόδο της δικής μου χρονιάς δεν υπάρχει κανένας στο Λονδίνο όμως σε σχέση με το 2004, τώρα περπατάω στους δρόμους του Λονδίνου, κι ακούω πολύ τα ελληνικά. Έχουν ανοίξει αρκετά ελληνικά μαγαζιά, καφετέριες, φαστ φουντ… Οι Έλληνες βρισκόμαστε, περνάμε χρόνο μαζί, ειδικά με τους φίλους μου επιλέξαμε να μένουμε κοντά, για να βρισκόμαστε τα βράδια.

Όμως ξαναγυρίσατε!
Ήρθα ξανά στο τέλος του 2014. Ο αδελφός μου βρίσκεται μόνιμα εδώ, ανέλαβε εκείνος πια την επιχείρηση του πατέρα μου, άλλωστε εκείνος πρόλαβε και γύρισε πριν η κρίση μας κυριεύσει τελείως. Τότε, πήγα στο ΤΕΕ Δωδεκανήσου, κι έβγαλα τη σφραγίδα του μηχανικού! Αμέσως ξεκίνησε να έρχεται η ασφάλειά μου, και τα λεφτά ήταν απίστευτα πολλά. Κι αυτό χωρίς να εργάζομαι ώστε να μπορώ να ανταπεξέλθω. Στην πραγματικότητα, τη σφραγίδα την έβγαλα ώστε όταν βρω κάποια δουλειά, να είμαι έτοιμος να την αναλάβω. Η ασφάλιση έτρεχε, και η καλή δουλειά που θα με ξελάσπωνε για τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί να πληρώνω για την ασφάλιση, δεν ερχόταν.  Επίσης προσπάθησα να πάω να δουλέψω με άλλον. Για τις σπουδές μου, για την προϋπηρεσία μου, μου είπαν να μου δίνουν 580 ευρώ. Ε, δε γίνεται!

Κι έτσι πάλι φύγατε!
Να είσαι 28 χρονών και να ζητάς χρήματα από τον πατέρα σου για να βγεις να πιείς καφέ, ή για τα τσιγάρα σου, ή για βενζίνη, εγώ δεν το άντεξα. Τον Απρίλιο του 2016 έφυγα για Αμερική. Αρχικά για 3 μήνες, με τουριστική βίζα, με προοπτική να βρω σταθερή δουλειά στο επάγγελμά μου. Με στήριξε φίλος από τη Ρόδο που δουλεύει εκεί, μου βρήκε δουλειά, όχι στο επάγγελμά μου, αλλά αν παρέμενα θα έβρισκα. Η Αμερική πράγματι δίνει μεγάλες ευκαιρίες. Αλλά αισθανόμουν μακριά από την Ελλάδα και τη Ρόδο. Ήθελα να είμαι πιο κοντά στους δικούς μου. Εκεί είναι άλλη η ώρα, όλα είναι αλλιώς… Παρότι έβλεπα ότι έχει μεγάλες προοπτικές για το δικό μου επάγγελμα, μέσα μου κάτι μ΄ έτρωγε, κι άφησα την Αμερική.

Τότε επιστρέψατε στο Λονδίνο και ξεκινήσατε να δουλεύετε στην κατασκευαστική εταιρεία;
Όταν τελείωσε η βίζα μου, δεν ήρθα πια στην Ελλάδα, πήγα απευθείας στο Λονδίνο. Μέσα σε δύο εβδομάδες βρήκα δουλειά, σε πολυεθνική κατασκευαστική εταιρεία, με έδρα το Λονδίνο και γραφεία στη Μάλτα και στο Κάιρο. Ειδικευόμαστε σε σιδηροκατασκευές και οπλισμένο σκυρόδεμα. Ένα από τα τελευταία έργα μας είναι ένα αεροδρόμιο στην Ονδούρα. Οι εταιρείες όπως αυτή που εργάζομαι εγώ, αναλαμβάνουν από μία μικρή ανακαίνιση μέχρι την ανέγερση ουρανοξύστη, αεροδρομίου και άλλων.

Και τώρα είστε στη Ρόδο για ολιγοήμερες διακοπές!
Είμαι εδώ για μία εβδομάδα διακοπών, και φεύγω αύριο Σάββατο. Τον τελευταίο χρόνο είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στη Ρόδο. Ήθελα να κατασταλάξω, να προσαρμοστώ εκεί, να αφοσιωθώ στη δουλειά μου. Το Σεπτέμβριο κλείνω δύο χρόνια σ΄ αυτή την εταιρεία και θα επιδιώξω να μου συμβούν ακόμη καλύτερα πράγματα.

Προσαρμοστήκατε λοιπόν!
Δεν είναι εύκολη η ζωή στο Λονδίνο. Το Λονδίνο είναι ένα ωραίο κοστούμι. Όταν το ζήσεις πραγματικά βλέπεις ότι έχει και τη σκοτεινή του πλευρά. Δουλεύεις από τις 9 το πρωί, εγώ γυρίζω στις 19:30 με 20:00 και μένω σε σπίτι που νοικιάζω ενώ άλλοι μένουν με πολλούς ακόμα. Για να ανταμειφτείς πρέπει να τρέξεις, να αφιερωθείς, να πας και Σάββατο πολλές φορές, εκεί όμως έχεις λόγο να το κάνεις αφού θα πληρωθείς υπερωρίες 2,5% πάνω από την κανονική ώρα δουλειάς. Τα βράδια, στο σπίτι διαβάζω. Στάσιμος δε μένεις ποτέ, η τεχνολογία τρέχει, τα πράγματα σε ξεπερνάνε γρήγορα, όσο πάει ακριβαίνει η ζωή, κι εσύ πρέπει ν΄ ανεβαίνεις, να βγάζεις περισσότερα και να ανταπεξέρχεσαι. Από την άλλη, εκεί σε κάνουν να αισθάνεσαι χρήσιμος, απαραίτητος. Ακόμα κι αν δουλεύεις σε μία καφετέρια, κι αυτό σε κάνει να θέλεις να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου.

Σας ρωτάνε εδώ νέοι άνθρωποι που θέλουν να φύγουν στο εξωτερικό; Τι τους λέτε;
Τους λέω τα καλά, γιατί εγώ τα καλά θυμάμαι και τα καλά κρατάω. Τους λέω όμως πως όσα καλά υπάρχουνε, τόσα κακά μπορείς να πετύχεις μπρος σου. Είναι πολύ απαιτητική η Αγγλία. Πολλοί, πριν κλείσουν πεντάμηνο γυρνάνε πίσω.

Τι βλέπετε για εμάς εδώ, για τη Ρόδο;
Δε βλέπω φως για τα επόμενα χρόνια. Μετά από ένα χρόνο που είχα να έρθω και να δω τους φίλους μου, τους είδα χειρότερα. Με το κεφάλι κάτω είναι, έχει φύγει το χαμόγελο από το πρόσωπό τους. Κι οι δικοί μου επίσης δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ και δυσκολεύονται.

Τι λέτε με τους φίλους σας τα βράδια στο Λονδίνο, μπορεί και να γυρίσετε κάποτε;
Κάποτε ναι. Εγώ το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Να επιστρέψω όμως σε μια καλύτερη κατάσταση απ΄ αυτή στην οποία βρίσκεται η Ρόδος, και σε ένα υψηλό εργασιακό επίπεδο, σε σχέση μ΄ αυτό που βρίσκεται σήμερα. Να επιστρέψω κι εγώ, να επιστρέψουν κι οι άλλοι, κι όλοι μαζί, μαζί και με αυτούς που άντεξαν και παρέμειναν εδώ, να κάνουμε καλύτερα πράγματα.