Μια παράσταση βασισμένη πάνω σε τρία μονόπρακτα του Κώστα Μουρσελά

Μία εξαιρετική θεατρική παράσταση, με άρωμα μιας θεατρικά άλλης εποχής, παρακολουθήσαμε στις 14/06/2017 στη σκηνή του 12 Δημοτικού Σχολείου Ρόδου , σε συνεργασία με το Ίδρυμα Εμμανουήλ και Μαίρης  Σταματίου στη Ρόδο, από την πολύ καλά δουλεμένη θεατρική ομάδα της Σουζάνας Καρδούλια.

Όντας 27 χρόνια μάχιμη Ηθοποιός και Σκηνοθέτις και Διδάσκουσα στη δική της θεατρική ομάδα, η Σουζάνα Καρδούλια «άφησε» - ερμηνευτικά-  χώρο στους μαθητές της , προσφέροντας μία σκηνοθεσία λιτή και απέριττη, που σε πολλά σημεία μας θύμισε το αξεπέραστο και αξέχαστο «Θέατρο της Δευτέρας».

Τόσο η επιλογή των κειμένων- εξαιρετικά κείμενα του Κώστα Μουρσελά- με τη γνωστή του υπονόμευση και ειρωνεία και χιούμορ,  όσο και η ερμηνεία των μελών της ερασιτεχνικής ομάδας θεάτρου προσέδωσαν μία ατμόσφαιρα κλασικής προσέγγισης, χωρίς ακρότητες στη διαχείριση του υλικού ή στο παίξιμο των ηθοποιών.

Ξεκινώντας από το πρώτο μονόπρακτο του Κώστα Μουρσελά,  «Διακοπή Ρεύματος», τους πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί Αυγουστίνος Τσιριμώκος και Ειρήνη Ευθυμίου, οι οποίοι κάθε άλλο παρά ερασιτεχνικά κινήθηκαν ερμηνευτικά πάνω στη σκηνή …ή μάλλον κινήθηκαν τελείως ερασιτεχνικά , με την έννοια της αγάπης και της προσωπικής δημιουργικής συμμετοχής τους στο Θέατρο!

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων ο όρος Ερασιτέχνης λειτουργεί για μένα τιμητικά, γιατί απομακρύνει από τον καλλιτέχνη που ερμηνεύει την ιδιοτέλεια των οικονομικών απολαβών και την παγιωμένη ανελεύθερη, εγκλωβιστική ίσως, ταυτότητα  ενός επαγγελματία ηθοποιού/καλλιτέχνη.

Εξαιρετική η ερμηνεία του Αυγουστίνου, ο οποίος θαρρεί κανείς πως όντως τον λένε Λευτέρη!

Σωματοποιημένη και αρμονικά ακολουθούμενη από τον συγκεκριμένο θεατρικό λόγο η ερμηνεία του Αυγουστίνου Τσιριμώκου ανέδιδε όλη την μικροαστική και μίζερη ατμόσφαιρα του Νεοέλληνα ραγιά , ο οποίος εκδικείται ή επιθυμεί να εκδικηθεί  για λογαριασμούς προσωπικούς και άκρως αντρικής τιμής και ίμερου για τη γυναίκα του…για τις εικασίες…ή μη…για το ηθικό ποιόν της …

Δυνατό θεατρικό  ζευγάρι με την Ειρήνη Ευθυμίου, η οποία ενσάρκωνε με απόλυτη φυσικότητα τον ρόλο της, πιστοποιώντας τον και με τη σωματική και με την ερμηνευτική της παρουσία. Το πρόσωπό της, το σώμα της , η φωνή της απόλυτα ταιριαστά με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του ρόλου και του θεατρικού κειμένου.

Ακουλούθησε η χυμώδης απαρηγόρητη χήρα… του Κώστα Μουρσελά με πρωταγωνίστρια-στον ομώνυμο ρόλο- την ερασιτέχνιδα ηθοποιό Σμάρω Κάτρη, ενσαρκώνοντας επί σκηνής τη γυναικεία οπτική και τον πολυδαίδαλο λαβύρινθο του γυναικείου συμφέροντος αλά  Μουρσελά. Άβυσος η ψυχή της Γυναίκας, αλλά εδώ …στη περίπτωση της χήρας, η απαρηγόρητη χήρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια Γυναίκα που γνωρίζει πολύ καλά πως όλα ειναι θέμα εξουσιας! Φοράει τις δαντελωτές της κάλτσες, το κόκκινο κραγιόν της και αποχαιρετά τον ανύπαρκτο…τον πάντα ανύπαρκτο συζυγο-μακαριτη…Και η ζωή συνεχίζεται δεμένη στην κάλτσα της Γυναικας….τόσο απλά!   

Με ένα νάζι και με μία χυμώδη παρουσία και με παντιέρα το «Εγώ καλέ μου , όλα για σένα τα έκανα, για το δικό σου το καλό…» ο ρόλος εστιάζει στον Λαβύρινθο της γυναικείας ψυχής- συζύγου και- όπως ήταν αναμενόμενο- ο ρόλος απαιτούσε σωματική ερμηνεία αλλά και έκφραση στο πρόσωπο και τη φωνή…. Κολασμένη η απαρηγόρητη χήρα…κολάζει και άγιο!

Και σε αυτό το μονόπρακτο ακολουθήθηκε η λιτή προσέγγιση και αναδείχτηκε η βαρύνουσα σημασία της λεπτομέρειας, π.χ. το άπλωμα και δίπλωμα της κάλτσας, καθώς η πρωταγωνίστρια ετοιμάζεται για το νέο της ραντεβού! Κάτι σαν το κούνημα των πέπλων της Σαλώμης… Στις 9 του μακαρίτη άλλος μπήκε μες το σπίτι….με τη διαφορά ότι η συγκεκριμένη  χήρα έκανε την αρχή πολύ πριν πεθάνει ο μακαρίτης….

Περνώντας στην Μπουχάρα, στην αποθέωση του νεοπλουτισμού, της φιλαυτίας και του κοινωνικού -  επαγγελματικού αριβισμού το ζευγάρι των ρόλων συμπληρώνει με μαεστρία…αυτό που αποκαλούμε διψασμένη ψυχή για χρήμα, επίδειξη πλούτου και φυσικά …μεγαλείο κοινωνικό μέσω μπουχάρας…

Οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, οι ψυχές της ματαιοδοξίας….τα διαχρονικά ανθρώπινα πάθη, που δεν αφήνουν τον άνθρωπο να εξελιχθεί ως προσωπικότητα …όλα …καλύπτονται από τον μανδύα της οικονομικής και κοινωνικής πείνας που έχει μία ταυτότητα : Μπουχάρα! Εξαιρετικοί και οι δύο Ηθοποιοί, η Χαρά Δημητροπούλου και ο νεαρός Βασίλης Λόγγος.   

Τέλος,   μιλώντας εν συνόλω, η λιτή και κλασικού τύπου σκηνοθεσία της Σουσάνας Καρδούλια προσέφερε στο έργο και την ερμηνεία του μια διάσταση που είχαμε χρόνια να αντικρύσουμε, όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο αλλά και σε γενικότερο πλαίσιο. Μας κούρασαν οι ανατροπές και οι πειραματισμοί…!!! Οι ατυχείς βέβαια. Η σκηνοθεσία της Σουσάνας μας έδωσε και πάλι την «αίγλη» του κλασικού. Στα απολύτως υπέρ της σκηνοθέτιδος είναι η ελεύθερη προσέγγιση – ερμηνευτική ελευθερία εξατομικευμένη- σε σχέση με τους ηθοποιούς και τη διαχείριση του κειμένου.

Να σημειωθεί, κλείνοντας, πως η μουσική επιμέλεια ήταν του Αυγουστίνου Τσιριμώκου και ακολούθησε την ίδια μινιμαλ  υπονομευτική λογική της ατμόσφαιρας του θεατρικού κειμένου/ μονόπρακτων του Κώστα Μουρσελά.