Παναγιώτης Χαμουζάς, ο διακεκριμένος φιλόλογος

Του
Ηλία Κ. Κυπραίου
Πολιτευτή Δωδεκανήσου   

Παραλείπω να ζητήσω την άδεια και τη συγκατάθεση του διακεκριμένου φιλόλογου καθηγητή μου κ. Παναγιώτη Χαμουζά, για να γράψω το παρόν σημείωμα, διότι είμαι βέβαιος ότι θα μου το απαγόρευε ρητά, αφού  θα προσέκρουα στην εγνωσμένη μετριοφροσύνη του και για πρώτη φορά θα δοκίμαζα τις αυστηρές παρατηρήσεις που επιβάλλει η ακαδημαϊκή απόσταση, την οποία εμείς οι τότε μαθητές του, ουδέποτε συναντήσαμε στο πρόσωπό του και  γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, του είχαμε προσδώσει το σπάνιο για καθηγητή προσωνύμιο «ο Μεγάλος μας φίλος».   

Με το εύστοχο και επίκαιρο άρθρο του «ο Εκλεκτικισμός», που δημοσιεύεται στη «Ροδιακή» της 27.7.2017, ο καθηγητής μου Παναγιώτης Χαμουζάς ήλθε να ταράξει τα νερά και δεν διστάζει να επισημάνει και να καυτηριάσει ακατονόμαστες συγκεκριμένες καταστάσεις, τις οποίες η πλειονότητα δεν μπορεί να στηλιτεύσει, είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω υποκειμενισμού.

Ο Παναγιώτης Χαμουζάς δεν περιορίζεται μόνο να  εκφράζει γενικές ιδέες, ενώ, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, αποστομώνει όλους αυτούς που αγνοούν ότι είναι ανθρώπινο να είναι κανείς υποκειμενικός, αρκεί να μην υπερβαίνει τα όρια της αλαζονείας και να  εμφανίζεται ως ο κάτοχος της μοναδικής αλήθειας.  

Διαβάζοντας τον «Εκλεκτικισμό», είδα πίσω από τις γραμμές του τον οξυδερκή και προηγούμενο πάντοτε της εποχής μας αναντικατάστατο «Δάσκαλο», ο οποίος ενώ  διεκτραγωδεί τα κακώς κείμενα, εντούτοις δεν απογοητεύεται και οραματίζεται μια νέα γενιά πολιτικών που θα κρατήσει στο εγγύς μέλλον τα ηνία της εξουσίας, τελείως απαλλαγμένη από τις παθογένειες του «Συστήματος».

Είδα επίσης τον καθηγητή των μαθητικών μου χρόνων      να παραμένει πάντοτε προσηλωμένος στις καινοτόμες ιδέες του και να πρωτοπορεί, ενδιατρίβοντας σε επίμαχα και αντιλεγόμενα ζητήματα, όπως τότε που μας έθεσε προς ανάπτυξη στο μάθημα της Έκθεσης το πρωτότυπο θέμα «όταν θυμώνουν οι καθηγητές».

Δέχθηκα τότε τα συγχαρητήριά του, συνοδευόμενα όμως από τη σωστή παρατήρηση, ότι θα έπρεπε να αλλάξω το ύφος ορισμένων εκφράσεων, τις οποίες μπορεί μεν να δικαιολογεί ο νεανικός δυναμισμός, αλλά είναι υπερβολικές σε μια μαθητική έκθεση. 

Ο Παναγιώτης Χαμουζάς διευκρινίζει επίσης στο άρθρο του ότι η λέξη «γασμούλος», σημαίνει το παιδί από γονείς διαφορετικής εθνικής καταγωγής.

Όπως επίσης και η λέξη «σπουδαρχίδης», δεν είναι κακόσημη και χυδαία, αλλά παραπέμπει στο πρόσωπο εκείνο που με κάθε τρόπο επιδιώκει να αποκτήσει αξιώματα.