Είναι η Τουρκία Ευρώπη;

Του Χ. Βουτυράκη
h_vout@yahoo.gr         

Ναι, αν είναι και η Ινδία, το Ισραήλ ή η Αυστραλία. Ας δούμε όμως για ποια Τουρκία μιλάμε, και ποιους Τούρκους. Κατ αρχήν δεν υπάρχουν Τούρκοι σήμερα. Μας τελείωσαν γύρω στα τέλη του 13ου αιώνα μετά την κατάρρευση του κράτους των Σελτζούκων Τούρκων και την δημιουργία του κράτους  των Οθωμανών.

Οι Οθωμανοί ήταν ένα μείγμα από Χετταίους, Φρυγούς, Έλληνες, Ρωμαίους, Αρμένιους, Εβραίους, Κέλτες και άλλους. Επί αιώνες το όνομα Τούρκος, ήταν αντικείμενο περιφρόνησης για τις ανώτερες οθωμανικές τάξεις, που δεν αυτοαποκαλούνταν Τούρκοι αλλά Οθωμανοί. Άλλο Τούρκος και άλλο Οθωμανός. Οθωμανός ήταν κάθε υπήκοος του Σουλτάνου στα χρόνια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όποιαν εθνικότητα κι αν είχε. 

Οι Οθωμανοί, θεωρούσαν προσβλητική την προσφώνηση Τούρκος, επειδή σήμαινε τον άξεστο, αμόρφωτο χωριάτη, τον βάρβαρο τον μπουνταλά. Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επί αιώνες, οι Τούρκοι είχαν χάσει κάθε υπερηφάνεια για την φυλή τους. Την ξαναθυμήθηκαν, γύρω στο 1987. Τους την θύμισαν ποιητές και συγγραφείς με μεγάλες ιδέες, όπως οι Μεχμέτ Εμίν και  Γκερκάλπ.

Ο Εμίν έγραφε ποιήματα που  άρχιζαν με τους στίχους:“Είμαι Τούρκος, η φυλή και η θρησκεία μου είναι ευγενικές. Είμαστε Τούρκοι. Μ’ αυτό το αίμα και μ’ αυτό το όνομα ζούμε.”  Ο Γκερκάλπ  στο ποίημά του το 1911,  στο τελευταίο δίστιχο έλεγε: “ Η πατρίδα των Τούρκων δεν είναι η Τουρκία ούτε το Τουρκεστάν. Η πατρίδα τους είναι μια απέραντη αιώνια χώρα , το Τουράν.” Ένα ποιο επιθετικό ποίημα του ίδιου, το 1914, ελεγε:“Η γη του εχθρού θα ερειπωθεί .

Η Τουρκία θα μεγαλώσει και θα γίνει Τουράν.” Την υπερηφάνεια των πρώην Οθωμανών που κατοικούσαν στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας, απογείωσε ο Μουσταφά Κεμάλ και έγινε ο νονός (πνευματικός πατέρας) τους, ονομάζοντάς τους Τούρκους. Γι αυτό πήρε  επάξια  τον τίτλο του Ατατούρκ, δηλαδή πατέρα των Τούρκων.. Αλλά και οι επαναστάτες που καθαίρεσαν τον Σουλτάνο ονομάστηκαν Νέοι- Τούρκοι( Νεότουρκοι) γιατί οι παλιοί είχαν εξαφανιστεί. 

Ο Κεμάλ επίσης χρησιμοποιούσε συνθήματα για να αναπτερώνει το ηθικό του μουσουλμανικού πληθυσμού και να τον πείσει ότι είναι Τούρκοι,  όπως το:  “Όποιος μπορεί να λέει είμαι Τούρκος, είναι τυχερός”.  Αυτή την φράση την λέει ο λαός της Τουρκίας   μέχρι σήμερα. Αυτό το σύνθημα είχε απήχηση, γιατί οι άνθρωποι πριν από την εποχή του Κεμάλ, είχαν διδαχτεί ότι το να είσαι Τούρκος ήταν ατυχία. Έτσι δημιουργήθηκε από τα απομεινάρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ένα νέο «έθνος» στην πραγματικότητα «κράτος» που αποτελείται σήμερα από 47 εθνότητες, με μοναδικό συνδετικό κρίκο την υποχρεωτική θρησκεία ( τον μουσουλμανισμό και τις διάφορες αιρέσεις του).

Το νέο κράτος δημιουργήθηκε  με την αμέριστη συμπαράσταση των Γερμανών,  που σε όλες τις ιστορικές περιόδους υπήρξαν σύμμαχοι και κοινοί εχθροί των Ελλήνων.. Το νέο κράτος από την πρώτη Τουρκική «δημοκρατία»  του Ινονού έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο που διαχρονικά δεν ήταν ποτέ δημοκρατικό και ιδιαίτερα σήμερα, επί Ταγίπ Ερντογάν. Αυτό το  κράτος, με ανάπηρη δημοκρατία, διακατέχεται από μια μεγάλη ενοχή. Την ενοχή της κατοχής μιας ξένης χώρας που ονομάστηκε Τουρκία μόλις το 1922.  Η ύπαρξη και μόνο της Ελλάδας,  πυροδοτεί αυτήν την ενοχή διαρκώς. Επιδίωξη επομένως, του Τουρκικού κράτους είναι να εξαφανίσει αν μπορεί από τον χάρτη τους Έλληνες αλλά  και  άλλες εθνότητες, ώστε ύστερα από χρόνια κανείς να μην θυμάται ότι είναι καταπατητής ξένων εδαφών.

Γι’ αυτό κατά το “φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης” απειλεί και παρενοχλεί καθημερινά το πιο κοντινό Ευρωπαϊκό έθνος την Ελλάδα, χωρίς συνέπειες, με την ανοχή της Γερμανικής Ευρώπης.   Σε πρόσφατη δήλωσή του ο «φιλέλληνας» κύριος Σόιμπλε επιβεβαιώνει τον Γερμανικό φιλοτουρκισμό, δηλώνοντας ότι  “η Γερμανία είναι από αιώνων σύμμαχος και φίλος των Τούρκων” κι ας τον στενοχωρεί τελευταία ο Ερντογάν.

Παρά  την φιλία της Γερμανίας, η Τουρκία δεν είναι Ευρωπαϊκή χώρα και  ου-δε-πο-τε θα  γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους παρακάτω κυρίως λόγους. Η Τουρκία δεν είναι Δυτική χώρα και ούτε πρόκειται ποτέ να γίνει δυτική δημοκρατία παρότι αυτή ήταν η πρωταρχική επιδίωξη του Ατατούρκ, που είχε την  διορατικότητα να δει  ότι το κατασκεύασμά του, δεν θα είχε μέλλον αν διατηρούσε την  Ανατολίτικη νοοτροπία του Αττίλα και δεν γινόταν κράτος Δυτικού τύπου.

Γι αυτό ο Κεμάλ το 1922 και ενώ νικούσε τον Ελληνικό στρατό, είπε σε ομιλία του. “ Η ιστορία βασίζεται λιγότερο στην εξυπνάδα την λογική και την κρίση και περισσότερο στο συναίσθημα. Είναι ριζικό σφάλμα να υποθέσουμε ότι αυτό που κάνομε τώρα (δηλαδή η νίκη κατά των Ελλήνων) μπορεί να σβήσει την εχθρότητα που τρέφουν οι εχθροί μας εδώ και αιώνες.

Αυτό (το σβήσιμο της έχθρας) δεν θα γίνει με στρατιωτικές νίκες, αλλά μόνο αποκτώντας όλα όσα απαιτούν η σύγχρονη γνώση και ο πολιτισμός και το φτάσιμό μας στο πολιτικό επίπεδο που έφτασαν όλοι οι πολιτισμένοι λαοί”. Αυτή την συμβουλή όμως κανείς μεταγενέστερος Τούρκος ηγέτης δεν την ακολούθησε. Αντίθετα μάλιστα ο Σουλτάνος Ερντογάν, παρά την διαλλακτικότητα της γειτονικής Ευρωπαϊκής χώρας,της Ελλάδας, την απειλεί με στρατιωτικές δράσεις και εχθρικές πράξεις αντί να  προσπαθεί να εκπολιτίσει τον λαό του. Αν οι Τούρκοι είχαν ακολουθήσει την συμβουλή του γενάρχη τους, η συνεργασία με την Ελλάδα θα ήταν αυτονόητη, προς αμοιβαίο όφελος.

Η Ελλάδα επίσης είναι σύνορο, μήτρα του πολιτισμού της Ευρώπης και χριστιανική χώρα όπως και η υπόλοιπη Ευρώπη. Τα αισθήματα αυτής της χριστιανικής Ευρώπης για την Τουρκία, τα εκφράζει χαρακτηριστικά ο Χριστιανός Μαρτίνος Λούθηρος που προσευχόταν να λυτρωθεί “από τον κόσμο, την σάρκα,  τον Τούρκο και τον Διάβολο”. Η αντίληψη αυτή των Ευρωπαίων Χριστιανών, εκτός των Γερμανών που δεν έχουν τον θεό τους, δεν έχει αλλάξει σήμερα. Το ότι οι Τούρκοι συμμετέχουν σήμερα σε Ευρωπαϊκούς θεσμούς όπως το συμβούλιο της Ευρώπης, το ΝΑΤΟ, ο ΟΟΣΑ, και ο ΟΑΣΕ, οφείλεται αποκλειστικά στην πίεση της Αμερικής και σε πολιτικές σκοπιμότητες.

Η Ευρώπη δεν ξεχνά ότι η συμπεριφορά της Τουρκίας και στον Πρώτο και στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε απαράδεκτη. Από την πλευρά της η Τουρκία του Ερντογάν απομακρύνεται από την Δύση γιατί διαπιστώνει ότι η εκδυτικοποίηση που ονειρεύτηκε ο Κεμάλ, είχε λάθος βάση και η Τουρκία τελικά δεν πρόκειται να γίνει ποτέ Δημοκρατία δυτικού τύπου  επομένως και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ε.Ε. , δεν επιτρέπουν  στην Τουρκία να ελπίζει ότι μπορεί να γίνει μέλος της. 

Σήμερα η Ε.Ε. απαρνιέται σιγά σιγά τον εαυτό της. Δεν είναι πια πολιτική και κοινωνική Ευρώπη των δικαιωμάτων και της Αλληλεγγύης, πρότυπο για τους προοδευτικούς όλου του κόσμου. Είναι Ευρώπη διαιρεμένη, άνιση, αποκαρδιωμένη, πολιτικά και ηθικά αποδυναμωμένη και εχθρική για όλο και περισσότερα τμήματα των λαών της. Μια Ευρώπη έρμαιο των εθνικών εγωισμών, των εθνικών βλέψεων επικυριαρχίας και των  λαϊκισμών, ανταγωνισμών, αντεγκλήσεων και καχυποψιών. 

Η απίστευτη γραφειοκρατική δομή των Βρυξελών επιτρέπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση να διοικείται και να κατευθύνεται όχι από τους εκπροσώπους των κρατών μελών, αλλά από τα λόμπυ των πολυεθνικών κολοσσών, των οποίων τα συμφέροντα προωθούν σε βάρος των συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών.  

Οι πολιτικές λιτότητας,  μεγαλώνουν τις ανισότητες και μειώνουν το κοινωνικό κράτος, προκαλούν την κατάρρευση της αλληλεγγύης και την ηθική, διανοητική, πολιτιστική οπισθοδρόμηση μεγάλου μέρους των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Αποτέλεσμα  της οπισθοδρόμησης αυτής είναι η εκδηλώσεις δυσπιστίας , φόβου, μίσους, γενικής επιθετικότητας, επικράτηση του ατομικού συμφέροντος και την καθιέρωση του χρήματος σαν μοναδικής αξίας. 

Συμπέρασμα :Μια υπό διάλυση Ένωση δυτικών χριστιανικών εθνών και ένα ανατολίτικης νοοτροπίας μουσουλμανικό κράτος κατ όνομα δημοκρατικό, με μοναδικό συνδετικό κρίκο της κοινωνίας του την θρησκεία, είναι τελείως αδύνατον να βρεθούν κάτω από την ίδια σημαία.