Συλλογική ευθύνη

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, το οποίο το καλοκαίρι γίνεται ακόμα πιο έντονο, είναι τα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα που λαμβάνουν χώρα σε όλη την επικράτεια. Με τα τροχοφόρα να πολλαπλασιάζονται λόγω των ξένων επισκεπτών, σχεδόν καθημερινά μετράμε θύματα στους δρόμους σε μικρά ή μεγάλα συμβάντα.

Από τη μια η κακή κατάσταση των οδικών μας δικτύων και από την άλλη η ελλιπής οδική παιδεία, η μη επαρκής γνώση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και η κατανάλωση αλκοόλ αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα που καθιστά τους δρόμους μας πεδίο μαχών. Δυστυχώς το θέμα μας απασχολεί ιδιαιτέρως μόνο μετά από θανατηφόρα περιστατικά, νεαρών κυρίως ατόμων, την ώρα που θα έπρεπε να ήταν το μείζον θέμα τόσο για τους κυβερνώντες όσο και για εμάς τους πολίτες.

Η κυκλοφοριακή αγωγή δεν είναι ακόμα μάθημα στα σχολεία κι αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος. Διότι μπορεί κάποιος να μη χρειαστεί ποτέ του να χρησιμοποιήσει τις επιστήμες στη ζωή του, όμως ένα τιμόνι, έστω και ποδηλάτου, κάποτε θα το πιάσει στα χέρια του. Αν από νήπιο μπορεί να αναγνωρίσει τα σήματα, να του έχει γίνει δεύτερη φύση η ζώνη ασφάλειας και το κράνος, να έχει εμπεδώσει τους κινδύνους της ταχύτητας και της ριψοκίνδυνης οδήγησης και φυσικά να γνωρίζει ότι αλκοόλ και τιμόνι δεν συνάδουν, τότε σίγουρα τα τροχαία θα ήταν λιγότερα από ότι σήμερα.
Η αμέλεια όλων μας είναι κάτι παραπάνω από εγκληματική.

Παραβιάζουμε φωτεινούς σηματοδότες και στοπ, δεν γνωρίζουμε ποιος έχει προτεραιότητα, τρέχουμε μέσα σε κατοικημένες περιοχές, δεν σταματάμε στις διαβάσεις, μιλάμε στα κινητά ενώ οδηγάμε ή ακόμα χειρότερα στέλνουμε μηνύματα, παραβιάζουμε τους μονόδρομους, δεν ελέγχουμε την τεχνική αρτιότητα των οχημάτων μας. Αυτά είναι μόνο τα πιο χαρακτηριστικά απ’ όλα όσα συμβαίνουν και πάντα φταίει ο κακός “μπάτσος” που θα μας κόψει κλήση για κάποια παράβαση που μόλις κάναμε.

Φυσικά όταν χαθεί μια ανθρώπινη ζωή όλοι σπεύδουμε να τα ρίξουμε στο κράτος και στην ελλιπή μέριμνά του, διότι μόνο όταν ξέρουμε ότι κυκλοφορεί όλη η δύναμη της Τροχαίας προσπαθούμε να συμμορφωνόμαστε με τους κανόνες. Σε κάθε άλλη περίπτωση θεωρούμε ότι οι δρόμοι μας ανήκουν και ο πιο “μάγκας” επιβιώνει. Μόνο με την απειλή του “βούρδουλα” γινόμαστε υπεύθυνοι.
Αλλά από που να παραδειγματιστεί και ο πολίτης όταν βλέπει τους ταγούς του να εξαιρούνται από όλα όσα του κάνουν τη ζωή δύσκολη;

Από τη στιγμή που όταν έχει δουλειά ο Υπουργός και πρέπει να κλείσει ο δρόμος για περάσει η πομπή του, διότι η δική του δουλειά θεωρείται σημαντικότερη από τη δική μας, το παιχνίδι έχει χαθεί. Σ’ ένα σύγχρονο κράτος η Ισονομία και η Δικαιοσύνη οφείλουν να είναι απαραίτητοι και απαράβατοι όροι.

Η μεγάλη μας κατάρα είναι πως θεωρούμε ότι κανείς μας δε φέρει ευθύνη για την κατάντια μας. Κι όμως το κάθε ατόπημα και η κάθε μικρή λεπτομέρεια συνθέτουν όλο αυτό το σουρεαλιστικό τοπίο που μας περιβάλλει. Μια σύγχρονη ζούγκλα, απάνθρωπη, ασύδοτη και πέρα από κάθε λογική, όπου το μέσο και η δύναμη κατορθώνουν πάντα να έχουν τον πρώτο λόγο.

Θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας. Ναι μεν το κράτος δεν μερίμνησε όσο μπορούσε για την πρόληψη των ατυχημάτων και για πάρα πολλά άλλα. Εμείς ως πολίτες τι κάναμε; Συμμορφωθήκαμε με την ισχύουσα νομοθεσία ή συνεχίζουμε την παράνοια; Διεκδικήσαμε το δίκιο μας;

Απαιτήσαμε τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας ή απλά θαμπωνόμαστε από τα “έργα βιτρίνας” και διατηρούμε τα ίδια άτομα στις ίδιες θέσεις; Αν τελικά δεν είμαστε ικανοί να κρίνουμε, τότε ας μη διαμαρτυρόμαστε για όλα όσα συμβαίνουν, διότι στο τέλος πάντα παίρνουμε αυτό που μας αξίζει.