Τα τιμωρητικά μνημόνια θυμίζουν  τον αυτοευνουχισμό του απατημένου

Του Ηλία Κ. Κυπραίου
Πολιτευτή Δωδεκανήσου   

Όταν όλοι οι σοβαροί και με διεθνές κύρος διαπρεπείς οικονομολόγοι διαπιστώνουν, επισημαίνουν και προειδοποιούν για την αναποτελεσματικότητα των επιβληθέντων στη χώρα μας μνημονίων και το μάταιο της συνέχισής τους, τότε η εμμονή της Τρόϊκας ή των Θεσμών για την εφαρμογή τους, μεταφράζεται σε ανθελληνικό μένος, το οποίο τελικά επιστρέφει ως μπούμερανγκ στους επιτιθέμενους  και θυμίζει το αφελές έθιμο που επικρατεί ακόμη σε ορισμένες μακρινές ασιατικές χώρες, όπου ο απατημένος σύζυγος αυνοευνουχίζεται προκειμένου να … «τιμωρήσει» τη μοιχαλίδα σύζυγό του.  
     
Η Ελλάδα πολλές φορές και χωρίς δική της υπαιτιότητα, υπήρξε θύμα σειράς εξαιρετικά δυσάρεστων καταστάσεων, τις οποίες μπόρεσε να αντιμετωπίσει με επιτυχία και εξήλθε από το τέλμα τους, σε σύντομο χρονικό διάστημα, πάντοτε νικήτρια.     

Κοινή είναι όμως η διαπίστωση, ότι καμία από αυτές τις τραγικές για τη χώρα μας και το λαό της περιπέτειες, δεν μοιάζει και δεν έχει κανένα κοινό χαρακτηριστικό με τη βαρεία οικονομική κρίση, την οποία μας επέβαλαν οι σημερινοί υποτιθέμενοι εταίροι δανειστές μας, τόσο σε διάρκεια, όσο και σε αναλγησία και σκληρότητα μέτρων.     

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε να πληθαίνουν οι σοβαρές και υπεύθυνες φωνές που αμφισβητούν τα στοιχεία και τα πορίσματα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, βάσει των οποίων η χώρα μας  περιέπεσε στη δίνη των μνημονίων και υφίσταται τις συνέπειές τους, με τον κυνισμό του σφαγιαζόμενου τρίτου, υπό την παγερή αδιαφορία των εξ ορισμού εταίρων, συμμάχων και φίλων μας.     

Την ευθύνη, για το σημερινό μας κατάντημα, φέρει κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία θα έπρεπε να απαγορεύσει και να ματαιώσει αμέσως την ολιγοφρενή εξαγγελία για την ένταξη της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ως ευθέως αντικειμένη και στα δικά της συμφέροντα και η οποία, ένταξη, παραβιάζει κατάφωρα τις συνθήκες για την ίδρυσή της και τους θεμελιώδεις θεσμούς  που ακόμη κρατούν και πρέπει να διέπουν τη λειτουργία της.    

Τις συνέπειες από την πολιτική ολιγοφρένεια της τότε κυβέρνησης, είναι σε θέση, μπορεί και έχει την απεριόριστη οικονομική δυνατότητα να αποκαταστήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, με την αναδοχή και εξόφληση από τον κοινοτικό προϋπολογισμό ολόκληρου του υποτιθέμενου ελληνικού χρέους, χωρίς προφάσεις και τεχνητά διλήμματα.          

Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα καταφερθέντα στην Ελλάδα βαρέα πλήγματα, άρχισαν ήδη να στρέφονται και προς την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, με πρώτη συνέπεια το Brexit, δηλαδή την αποχώρηση από αυτήν του Ηνωμένου Βασιλείου.     

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και οι άλλοι Ευρωπαίοι εμπνευσμένοι ηγέτες, θα ήσαν σίγουρα θυμωμένοι, έξαλλοι και εξοργισμένοι, αν έβλεπαν τη «δική» τους Ευρώπη, να μοιάζει σήμερα με εταιρεία υπό εκκαθάριση.

Και δεν χωρεί αμφιβολία ότι αυτήν την αχαρακτήριστη συμπεριφορά προς την Ελλάδα, θα τη θεωρούσαν ως εφήμερο συμβάν και με τη σοφία και την υπευθυνότητα που τους διέκρινε, θα προέβαιναν στις επιβαλλόμενες από τις συνθήκες διορθωτικές κινήσεις, όχι απλώς με την κατάργηση, αλλά με την κονιορτοποίηση των μνημονιακών διατάξεων και την πολτοποίηση των λεόντειων συμβάσεων.

Για την πρόληψη, την αποσόβηση και την εκτόνωση κρίσεων, οι  συνθήκες για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης περιλαμβάνουν και διατάξεις, στην αποτελεσματική χρήση των οποίων θα πρέπει να είχε ήδη προβεί η ελληνική κυβέρνηση και να υπενθυμίσει στους εταίρους μας ότι δεν πρέπει να παραμένουν απαθείς και απλοί θεατές στo ελληνικό δράμα και να φρονίσουν να επέλθει η κάθαρση στην τραγωδία μας.     

Στην περίπτωση που ένας από τους εταίρους φροντίζει να μη θιγούν μόνο τα δικά του συμφέροντα, δεν απέχει πολύ από τον Ρωμαίο Πραίτορα, ο οποίος έσπευδε δήθεν να παράσχει τις «καλές» του υπηρεσίες ως δικαστή, αφού προηγουμένως επέβαλλε στους αντιδίκους να συμπλακούν.