Ο Βενιζέλος, το ΣτΕ και οι αμετροεπείς

Του Αντώνη Ν. Βενέτη
Μοναστηράκι Δωρίδος

Κύριε διευθυντά,

Από το 1911 ακόμα ο Ελευθέριος Βενιζέλος επεδίωξε την ίδρυση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ετσι κατά τη συνεδρίαση της 30-4-1911, στη Βουλή, ότε συνεζητείτο το θέμα αυτό, είπε: «Δεχθήτε τον θεσμόν τούτον... θέσατε υπέρ τον υπουργό, όχι την αρχήν του Συμβουλίου της Επικρατείας... αλλά θέσατε υπέρ τον υπουργόν τον Νόμον, προς τον οποίον οφείλει να συμμορφούται και να υποτάσσηται.

Δεν περιορίζονται ούτε τα δικαίωματα της εκτελεστικής εξουσίας... εκ του ότι ο υπουργός είναι κατώτερος του Νόμου. Διότι ο Νόμος πρέπει να είναι ανώτερος του μικρού υπαλλήλου και του ανωτέρου, ανώτερος πασών των Αρχών, ανώτερος του υπουργού και του βασιλέως ακόμη...».

Τελικά το κατόρθωσε ο αείμνηστος Κρητικός, κατά την τελευταία θητεία του ως πρωθυπουργού με τον Νόμο 3713/1928 και όρισε πρώτον πρόεδρον του ΣτΕ τον Κων/νον Ρακτιβάν, νομικόν μεγάλου κύρους και γενικής αποδοχής.

Μάλιστα, κατά την έναρξη του ΣτΕ έφτασε στο σημείο να πει: «Θα είμαι ευτυχής όταν το Συμβούλιον της Επικρατείας θα εκδώση την πρώτην απόφασίν του με την οποίαν θα τρίψη τα μούτρα ενός υπουργού».

Θα έπρεπε λοιπόν ο εκ Κρήτης ορμώμενος υπουργός, σχολιάζοντας αποφάσεις του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, να μην εκφράζεται τόσον αμετροεπώς...