Αποχαιρετισμός  στον Δημήτριο Παπαϊγνατίου

«Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον!».

Ποία άσματα μέλψω τη ση εξόδω μεγάλε δάσκαλε της Βυζαντινής και της ευρωπαϊκής μουσικής μελωδίας, συγχρόνως!

Τον προκείμενον Δημήτριον Παπαϊγνατίου θα πρέπει να τον θυμάται εσώψυχα ολόκληρη η Ρόδος, ως καλλιτέχνη ιεροψάλτη ως επιτυχημένον οδοντίατρον, ως επιστήμονα λαογράφον, ως τενόρο τραγουδιστή, ως έγκυρο και γλυκύτατο ποιητή!

Και πάνω απ’ όλα, ως σωστό Άνθρωπο! Υπήρξε σφόδρα εραστής του χωριού που γεννήθηκε τα Κοσκινού της Ρόδου, αλλά και της συντρόφου της ζωής του, της χαριτόβρυτης και πιστότατης παπαδοπούλας με Αιγυπτιακή προέλευση!

Τον άκουσα να λέγει: «Ούτε τα γραμμένα σβήνουν, ούτε τα άγραφα γράφονται»! Δηλαδή πίστευε ακράδαντα στη σοφία του «πεπρωμένου» και στο θέλημα του Θεού...

Ειδικότερα το 1986 εξέδωσε σε βυζαντινή παρασημαντική συνθέσεις του, ιερών ακολουθιών με τίτλο «Μουσικού Καλλώπισμα» σπουδαία επίδοση και έργο που επαινέθηκε από τον Πατριάρχην Δημήτριον, τον Μητροπολίτην Σπυρίδωνα, ενώ ο πανεπιστημιακός θεολόγος αείμνηστος Γ.Θ. Βεργωτής το παρουσίασε εκθειάζοντάς το στο διμηνιαίο περιοδικό της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ» τεύχος 717-718 σελίς 450, Ιουλίου-Αυγούστου 1987.

Είναι η μουσική που στην εποχή της ξενοκρατίας συμβόλιζε «το εθνικό νανούρισμα» των Ορθοδόξων πιστών και κτύπαγε ευθύβολα της καρδιάς και του νου τις χορδές για να μη σταματήσει ο κτύπος του ρολογιού, της προσμονής στα νησιά της λαμπροφόρου ημέρας της απόκτησης του θεϊκού αγαθού, της ελευθερίας τους!

Σημειώνουμε ακόμα ότι ο Παπαϊγνατίου φοίτησε για τέσσερα έτη στη βυζαντινή Σχολή Ρόδου, πήρε δίπλωμα με επίδοση «ΑΡΙΣΤΑ» και διορίστηκε αμέσως Αριστερός ψάλτης στον Μητροπολιτικό Ναό Ρόδου σε ηλικία (16 ετών), έχοντας δάσκαλό του τον πρωτοψάλτην Ευάγγελον Μουτάφην.

Μετά τη λήξη του πολέμου αναχώρησε στην Αθήνα και σπούδασε στην Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών. Επανήλθε στη Ρόδο και άσκησε με επιτυχίαν το επάγγελμα του οδοντιάτρου και δίδαξε θεωρητικά και μονωδία «τραγούδι» στο Εθνικό Ωδείο Ρόδου, αλλά και βυζαντινή μουσική στη Σχολή Ρόδου, ενώ συνέχιζε ως πρωτοψάλτης της Μητροπόλεως, όπου και διοργάνωσε μικτό κατηχητικό, βοηθούμενος από τον ιερό διάκονο του Ναού Πιπίνο, όπως αποδεικνύει σχετική φωτογραφία που υφίσταται στην αίθουσα δεξιώσεων της εκκλησίας μας.
(Εθνικοί διαφωτιστές).

Σοβαρός και ευπρεπέστατος σε κάθε εκκλησιαστική του παρουσίαση και συναναστροφή του με τους ενορίτες.

Πτερουγίσματα της...ψυχής του μας αφήνει σήμερα ο αγαπημένος  μας δάσκαλος και συνάδελφος, που ο Θεός είχε την πρόνοια να μας στείλει!

Ας είναι η μνήμη του αιωνία!
Ο Παράδεισος τον περιμένει με τις θύρες ολάνυκτες! ΑΜΗΝ.

Γ. Ι. ΚΟΥΜΕΝΤΟΣ
Για (36) έτη Λαμπαδάριος του Ναού Μητροπόλεως Ρόδου