Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου


Έχει χαρακτηριστεί ο Αύγουστος σαν ο μήνας της Παναγιάς μας. Το Πάσχα του καλοκαιριού. Επί 23 ημέρες τιμάμε την Κοίμηση και την μετάσταση της Θεοτόκου.

Η Παναγιά μας είναι η μεγάλη μάνα, με μια τέραστια αγκαλιά, που μας σκεπάζει και μας χωράει όλους ανεξαιρέτως. Κανεις δεν περισσεύει, πλούσιοι, φτωχοί, άστεγοι, ασθενείς μικροί, μεγάλοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, γέροντες, κληρικοί, λαϊκοί, καλοί, κακοί, όλοι και όλες είναι η μάνα μας και σε εκείνη εμείς είμαστε τα παιδιά της.

Στην μεγάλη αυτή θεομητορική εορτή στον μέσον του Δεκαπενταύγουστου εορτάζεται η Δεσποτική εορτή της Θείας Μεταμόρφωσης του Σωτήρα μας Χριστού. Από την διήγηση των ίδιων των Ευαγγελιστών και εδώ του Λουκά κεφάλαιο (Θ’) στίχοι (28-36), ο Ιησούς Χριστός μας πήρε τους μαθητές του Πέτρο, τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο και ανέβηκε στο όρος Θαβώρ, για να προσευχηθεί.

Από την δύσκολη ανηφορική και κοπιώδη πεζοπορία, κάθησαν οι μαθητές να ξεκουραστούν, αλλά έπεσαν σε βαθύ ύπνο. Όταν όμως ξύπνησαν, αντίκρυσαν μπροστά τους ένα εξαίσιο, απροσδόκητο και ανεπανάληπτο θέαμα.

Το πρόσωποτου Κυρίου μας, άστραπτε σαν τον ήλιο και τα ενδύματά του ήταν λευκά σαν ουράνιο φως. Τον περιστοίχιζαν και συνομιλούσαν μαζί του, δύο άνδρες, ο Μωϋσής και ο Ηλίας. Όταν συνήλθαν οι έκθαμβοι μαθητές ο ενθουσιώδης Πετρος λέγει στο Χριστό: «Να στήσουμε εδώ τρείς σκηνές κύριε. Μια για σένα, μία για τον Μωϋσή και μία για τον Ηλία.

Να παραμείνει συνεχής η θεία αυτή λάμψη και μέθη. Πριν ολοκληρώσεις τις φράσεις του αυτές ο Πέτρος, ήλθε σύννεφο ακούστηκε φωνή που έλεγε: “Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, αυτού ακούετε: «Ο Χριστός δηλαδή είναι ο Υιός μου, ο αγαπητός, που σας τον έστειλα για να σωθεί ο κόσμος. Αυτόν να ακούετε. Και μάλιστα όχι να τον ακούμε αλλά να τον υπακούμε.

Τέτοια μεγάλη εορτή που συνήθως τρώμε ψάρι ενώ έχουμε νηστεία τις υπόλοιπες ημέρες μέχρι της 15 Αυγούστου πανηγυρίζουμε σήμερα τον Υιό της Παρθένου, που έρχεται να συνεορτάσει την Κοίμηση της μητέρας του Θεοτόκου. Να μας υπενθυμίζει ότι είναι η ζωή, το φώς, η Σωτηρία και η αιώνια ελπίδα μας. Αδέλφια μου. Υπάρχει ωραιότερο και συγκινητικότερο πράγμα, από την εμπιστοσύνη, ότι Υιός και μητέρα, Χριστός και Παναγιά είναι οι άγρυπνοι φρουροί και μεσίτες μας.

Αγρυπνούν, παρεμβαίνουν, μας δείχνουν τον δρόμο της Σωτηρίας και της αγιότητάς μας.
Θεία το λοιπόν μεταμόρφωση εορτάζουμε. Και καλούμαστε από τον αιώνιο εκθαμβωτικό φως, τον Χριστό μας στο Θαβώρ, να γίνει και η δική μου, και η δική σου και όλων μας η Πνευματική μεταμόρφωση.

Η Υπέρβαση και η αλλαγή μέσα μας. Να νεκρώσουμε τα πάθη, τα μίση, τις ηδονές μας. Βλέπουμε όλοι την διαχρονική και ησυχαστική ζωή των αγίων και πατέρων της Εκκλησίας μας. Δεν ήθελαν τις ματαιοδοξίες, τις προβολές, τα κοπλιμέντα των ανθρώπων, αλλά την αγάπη, την συγκατάβαση και το άπειρο έλεος του Κυρίου μας, στον αγώνα και στην πνευματική τους εξέλιξη.

Δεν ζητούσαν την κοσμική ζωή και τον κόσμο. Το θέλημα, αλλά τις θείες επιταγές και εντολές. Η ζωή του καθένα μας από αφόρητα και προβληματική θα γίνει πιο γαλήνια, πιο χαρούμενη όταν μέσα μας φυτέψουμε το Θείο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος και του Λυτρωτή Χριστού.

Γνωρίζουμε ότι η κοινωνία, τα νέα συστήματα, η λεγόμενη «Νέα Εποχή», μόνο πόνο, άγχος και προβλήματα δημιουργεί με την δήθεν εξέλιξη των κομπιούτερς και του διαδικτύου και της κινητής τηλεφωνίας.

Χάθηκε η διαπροσωπική σχέση, η φιλία, η συγγένεια, η αλήθεια. Στη θέση τους μπήκε το ψέμα, η κακία, η εκδίκηση.

Παραμορφώθηκε ο κόσμος. Άλλαξε εμφάνιση, τρόπους σκέψης και κουλτούρας. Διαλύεται η πίστη αλλά όχι η αλήθεια που είναι ο Χριστός. Η οικογένεια καταστρέφεται, ο γάμος έγινε από μυστήριο μια βρώμικη συμβίωση. Ζούμε στο χείλος του γκρεμού και ενός ηφαιστείου που είναι έτοιμο να εκραγεί. Αδέλφια μου, ας σηκώσουμε σαν Έλληνες ορθόδοξοι Χριστιανοί υπερήφανα το κεφάλι μας ψηλά. Να δούμε το Θαβώριο φως, και όχι τα πυροτεχνήματα της διεθνούς μασωνίας και αιρετικής μαστρωπίας.

Από εμάς εξαρτάται. Από κανέναν άλλον. Ελάτε όλοι μαζί να κάνουμε την διαφορά και τότε η κρίση που περνάμε παντού θα γίνει μια συμφέρουσα λύση. Από τον Σωτήρα Χριστό στο Κιοτάρι, τις Φάνες, τα Μαριτσά, στην Κυράναπενή, στην Ιξιά, να βγει φως Χριστού που “φαίνει πάσι”, που γεμίζει φως στους σκοτισμένους και απελπισμένους....

Σαν σήμερα αδέλφια μου απροσδόκητα, ξαφνικά στις 6 Αυγούστου του 1969 σε ηλικία 46 χρονών έχασα με έμφραγμα του μυοκαρδίου τον πατέρα μου μέσα στο αεροπλάνο πηγαίνοντας για υπηρεσιακούς λόγους από Ρόδο-Αθήνα. Τότε εκείνος διευθυντής στο ΡΟΔΑ, αρχιλογιστής στο ξενοδοχείο των “Ρόδων” και εκφωνητής της ΕΡΑ, του μοναδικού κρατικού ραδιοφωνικού σταθμού.

Η μητέρα μου μόλις 34 χρονών χήρα, εγώ παιδάκι 8 χρονών τότε. Σήμερα τελούμε 48 χρόνια όπως κάθε χρόνο, το μνημόσυνό του και γεμίζουν οι σκέψεις μου από αναμνήσεις, πως έγινε αυτό η αιτία από μικρό παιδί να αγαπήσω τον Χριστό και την Εκκλησία.

Μαζί σήμερα με τον πατέρα μου Αναστάσιο Μανέττα τον πρωτογυιό του μακαρίτη παπά-Κυριάκου Μανέττα, τελούμε και το εννιαήμερο μνημόσυνο, μιας αγαθής αγαπητής φίλης μας χριστιανής της Αργυρώς Γιαννούλη το γένος Καπελάκη που έφυγε την προηγούμενη εβδομάδα με τροχαίο ατύχημα στην Άννης Μαρίας, από μηχανάκι που την κτύπησε θανάσιμα. Μιας ευλογημένης γιαγιάς, μητέρας και Χριστιανής. Αιωνία τους η μνήμη.