Επάγγελμα: Ελεύθερος επαγγελματίας (π.χ. μηχανικός με σπουδές)

Γράφει ο πολιτικός μηχανικός Λ. Λάδης

Στη σημερινή εποχή ο ανθρώπινος ατταβιστικός μηχανισμός προσφαρμογής (σε τι;) απαιτεί και την ωφελιμιστική του έκφραση, έτσι ένας ελεύθερος επαγγελματίας για να επιβιώσει και να μην κινδυνεύσει τα προσωπικά του αποκτήματα να χάσει οφείλει να:

1ον να βρει πελάτη.

2ον να εκδώσει τιμολόγια κ.λπ.

3ον να συνεισφέρει φορολογικά σε αριθμητικό αναλογικό ποσοστό το 38% για ασφάλιστα και το 26% χ (1,75 ή 2,0) των κερδών του για τη συντήρηση του ανακυκλωτικού μηχανισμού του ποσοστού του χρήματος εντός του κράτους και φυσικά να πληρώνει συμπληρωματικούς φόρους (ΕΝΦΙΑ, μπλοκάκι κ.λπ.).

4ον να συντηρεί εν μέρει έναν φοροτεχνικό (οι φορολογικές διατάξεις μεταβάλλονται συνεχώς).

5ον αυτός να έχει το νου του για την υποβολή στις αρμόδιες αρχές των φορολογικών υποχρεώσεών του (η υπενθύμιση εκ μέρους του κράτους γι’ αυτές είναι μεγάλο κρατικό έξοδο).
6ον να μην εκφράζεται βίαια. Η σημερινή καταστολή είναι μειλίχια αλλά αυστηρή, διοικητικά και οικονομικά.
Αν δεν μπορεί να καταφέρει τα ανωτέρω θα πρέπει ή να φύγει από την χώρα ή να γίνει υπάλληλος. Και επειδή τα νούμερα δεν βγαίνουν, δεν μπορεί να υπάρχει (ή να υπάρξει) το επάγγελμα του ελεύθερου επαγγελματία (σε αρκετές χώρες τέτοια έννοια είναι αδιανόητη).

Αλλά πρέπει να είναι και καλός πολίτης, δηλαδή να υπακούει συμμορφούμενος σε μια πολιτική κοινωνική κατάσταση όπου λόγω διεθνούς κινητικότητας του χρήματος και των επιβαλλόμενων τραπεζικών κανόνων της αξίας του διαμορφώνονται “ηθικοί” ισοπεδωτικοί κανόνες αμοιβής σε κοινωνικές στάθμες (τάξεις) προκειμένου να συντηρηθούν, ράθυμες κρατικές δομές και επιχειρήσεις με μεγάλα μεγέθη.

Η πρόβλεψη του υπογράφοντος για το μέλλον είναι μάλλον απογοητευτική όσον αφορά την ουσιαστική εξέλιξη-πρόοδο-στο επίπεδο πόλης ανθρώπων, και ο υπογράφων δεν είναι ο οπαδός εγωπαθών κοινωνικών συστημάτων, αλλά ούτε βέβαια και στασιμοτήτων ισοπεδωτικών της εξέλιξης.

Πολύ φοβάμαι όμως ότι λόγω των πολιτικών οικονομικών πρακτικών των τελευταίων δεκαετιών και παρά την πολιτική επιστημονική αξία αρχαίων προγόνων μας, η χώρα μας (οι κάτοικοί της) δύσκολα θα μπορέσει να αυτοεκφρασθεί σε ένα διεθνές-επιβαλλόμενο λόγω μεγέθους-μονοσήμαντα συμφεροντολογικό πλαίσιο κοινωνικής οργάνωσης.

Οι καθοδηγήσαντες οικονομικά την χώρα μετά την περίοδο της επταετούς Στρατιωτικής Υπακοής (σαδομαζοχιστικού χαρακτήρα), ήταν περισσότεορι δειλοί από ότι έπρεπε, συμβιβασμένοι και ωφελιμιστές, ανεξαρτήτως των θεατρινισμών και της προφανούς αγοραφοβίας τους. Διαβρώθηκαν διαχρονικές αξίες αιώνων με πλήρη αδιαφορία ή και ανοχή των διοικούντων σε ένα πλαίσιο κοινωνικού αναρχισμού και παραλογισμού, χωρίς στόχο. Σε όλα ήταν ενδοτικοί και οι οπαδοί της αυτόματης κοινωνικής εξισορρόπησης αποδείχθηκαν ανίκανοι να προβλέψουν τα οικονομικά αποτελέσματα της ιδεολγοικής τους αυταρέσκειας.

Υ.Γ. Για όσους διαβάσουν το άρθρο θα πρότεινα να προβληματισθούν έντονα.