Τι λείπει από  τη ζωή μας;

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη


Κάθε παράπονο που ειπώνεται, κάθε δυσανασχέτηση για το παρόν, κάθε επίμονος, υπερβολικός θαυμασμός για αυτά που έχουν ή είναι οι άλλοι αποτελεί ένδειξη ότι δεν είμαστε ουσιαστικά ευχαριστημένοι από τη ζωή μας όπως είναι δομημένη. Τι είναι αυτό που πάντα λείπει; Πόσο εύκολα εντοπίζουμε αυτό που δεν έχουμε ή αυτό που είναι λίγο μπροστά σε αυτό που θα θέλαμε να είναι πολύ…

Η ερώτηση του «τι λείπει από τη ζωή σου» θα μπορούσε να έχει αναρίθμητες, διαφορετικές απαντήσεις. Σε άλλους λείπει μια επαγγελματική επιτυχία, μια σχέση, χρήματα, υλικά αγαθά, φίλοι, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, μια καλύτερη εμφάνιση, ένα πιο «ωραίο» σώμα. Σε άλλους πάλι μπορεί να λείπει η αγάπη από τη ζωή τους, η προσοχή, το ενδιαφέρον και η έγνοια από άλλους, μια αγκαλιά, ένα “σ’αγαπώ”, ο έρωτας, η υγεία, χρόνος με τα παιδιά τους, με τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Οι απαντήσεις έχουν να κάνουν με το τι θεωρούμε εμείς σημαντικό στη ζωή ως αξίες και ως προτεραιότητες.
Το πόσο απέχουμε από τον ιδεατό-επιθυμητό εαυτό μας και την ιδεατή-επιθυμητή ζωή μας θα είναι πάντα κάτι που μας καταδιώκει. Το ζήτημα, όμως, είναι αν μπορούμε ή όχι να διαχειριστούμε την απόκλιση και να εστιάσουμε περισσότερο σε αυτά που ήδη έχουμε κατακτήσει και λιγότερο σε αυτά που δεν έχουμε. Είναι πολύ θεμιτό να έχει κανείς όνειρα, φιλοδοξίες και προσδοκίες, αλλά όχι στο βαθμό που θα νιώθουμε ελλιπείς, ανεπαρκείς και ανολοκλήρωτοι μέχρι να υλοποιήσουμε στόχους και επιθυμίες.

Γιατί δυσκολεύουμε τη ζωή μας; Γιατί ψάχνουμε πάντα για αρνητικά στοιχεία, εμπόδια, ελλείψεις; Είναι άραγε το αίσθημα του ανικανοποίητου που μας στοιχειώνει ή είναι τόσο μεγάλη η ματαιοδοξία ή και η απληστία μας που δεν είμαστε ευχαριστημένοι πια με τίποτα; Σαν να έχουμε ένα «μετράρι» και πρέπει να απαριθμήσουμε τι έχουμε και τι δεν έχουμε και στη συνέχεια να τα συγκρίνουμε με αυτά των άλλων. Είναι άδικο να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα επιτεύγματα και τις επιτυχίες των άλλων. Ο καθένας μας είναι διαφορετικός και μοναδικός. Δεν υπάρχει ένα μοναδικό μοντέλο που υποχρεούμαστε όλοι να ακολουθούμε.

Πόσο πολύ μπορούμε να πληγώσουμε και να ζημιώσουμε τον εαυτό μας αν μονίμως υποβαθμίζουμε εμείς οι ίδιοι τα βιώματα και την μέχρι τώρα πορεία μας; Η αυτοαξία μας είναι αυθύπαρκτη και δεν σχετίζεται μόνο με αυτά που έχουμε να «καυχηθούμε». Επίσης, δεν ασπάζονται όλοι τον ίδιο ορισμό για το τι είναι επιτυχία. Υπάρχει η υλική και η άϋλη διάσταση της επιτυχίας. Ένας ικανοποιητικός τραπεζικός λογαριασμός είναι πολύ πιο απτός και συγκεκριμένος από μια αγαπημένη, ενωμένη οικογένεια. Ένα ακριβό αμάξι είναι πιο εύκολο να προβληθεί από έναν έρωτα που σε έχει κάνει σε όλα καλύτερο άνθρωπο. Ένα μεγάλο σπίτι είναι πιο αντιληπτό και κατανοητό από το να εξηγήσεις την αρμονία και ισορροπία που ίσως έχεις καταφέρει να κατακτήσεις μέσα σου…

Αυτό που λείπει από τη ζωή του καθενός και εκφράζεται με τη μορφή παραπόνου σχετίζεται άμεσα με την κοσμοθεωρία, τη νοοτροπία και τον προσανατολισμό του προς την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία, προς την έλλειψη ή την ευγνωμοσύνη. Ο τρόπος που ερμηνεύουμε και φιλτράρουμε τα όσα μας συμβαίνουν, παίζει καταλυτικό ρόλο στο συμπέρασμα που θα καταλήξουμε για την ποιότητα της ζωής μας. Όταν διαμαρτυρόμαστε, εστιάζουμε σε ό,τι δεν έχουμε. Γιατί όταν θα επικεντρωθούμε σε αυτά που έχουμε, δεν μπορεί παρά μόνο ευγνωμοσύνη και δύναμη να νιώσουμε! Είναι φυσιολογικό να θέτουμε συνεχώς νέους στόχους, να θέλουμε συνεχώς να εξελισσόμαστε με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να απαξιώνουμε, να υποβαθμίζουμε ό,τι μας περιβάλλει, να ακυρώνουμε τη μέχρι τώρα διαδρομή μας. Η πληρότητα δεν συνάδει απαραίτητα με την ποσότητα, ούτε αναγκαστικά με την υλική αφθονία. Πλήρης νιώθει ο άνθρωπος όταν είναι «γεμάτος» από στιγμές, από ανθρώπους, από συναισθήματα, από την εύρεση ενός νοήματος ύπαρξης. Αυτό, λοιπόν, που λείπει από τη ζωή μας μπορεί να είναι πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό. Ίσως να είναι η έλλειψη πίστης στο μεγαλείο της ζωής, η έλλειψη αναγνώρισης και εκτίμησης όσων θεωρούμε δεδομένα, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η έλλειψη αγάπης. Πιθανώς, όλα αυτά να είναι η απαρχή, η πηγή όλων αυτών για τα οποία μετέπειτα παραπονιόμαστε… Αν «διορθώσουμε» το μέσα μας, θα αλλάξει η ματιά μας απέναντι στον κόσμο. Δεν χρειάζεται πια να ψάχνουμε τόσο επίμονα τι μας λείπει. Δεν θα είναι η έλλειψη πια που θα μας απασχολεί, αλλά το πώς θα φτάσουμε σε εκείνη την εκδοχή του εαυτού μας που εν δυνάμει θα μας φέρει πιο κοντά σε όσα ονειρευόμαστε και ποθούμε…