Αναζητώντας τη διαφάνεια

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

 

Είναι εντελώς αντιφατικό από τη μια σε ολόκληρη την Ευρώπη να επιβάλλονται πολιτικές λιτότητας προκειμένου να διασωθεί η οικονομία της Ευρωζώνης και από την άλλη οι “προύχοντες” επίτροποι της Κομισιόν να ξοδεύουν απερίσκεπτα και προκλητικά τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογούμενων στα διάφορα ταξίδια τους.

Μια ΜΚΟ από την Ισπανία, η Access Info Europe, έχει επιδοθεί σε μια άτυπη διαμάχη με τις Βρυξέλλες τα τελευταία τρία χρόνια καθώς ζητά το αυτονόητο. Να δοθούν δηλαδή στη δημοσιότητα τα στοιχεία που αφορούν τα έξοδα των επιτρόπων ώστε να μάθουν οι φορολογούμενοι πώς ξοδεύονται τα χρήματά τους.

Η Κομισιόν από τη μεριά της προκειμένου να δικαιολογηθεί για την καθυστέρηση στην παροχή των στοιχείων επικαλείται κάτι σχεδόν αστείο. Ότι δηλαδή η δημοσιοποίηση των ταξιδιωτικών δαπανών για τους υπόλοιπους μήνες του 2016 μπορεί να αποτελέσει «μεγάλο βάρος» για τις διοικητικές υπηρεσίες, δεδομένου ότι έτσι κι αλλιώς ο ευρωπαϊκός θεσμός είναι ήδη «ένας από τους πλέον ελεγχόμενους οργανισμούς παγκοσμίως» αφού υποβάλλει τις δαπάνες που και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Ευρωπαϊκό Σώμα των Ελεγκτών.

Το ερώτημα φυσικά είναι απλό. Εφόσον όλα είναι εντάξει γιατί η ίδια η Κομισιόν δεν δημοσιοποιεί από μόνη της ακριβώς τις δαπάνες της, ώστε να “κλείσει το στόμα” κάθε καχύποπτου; Άρα όσο αρνείται να πράξει το αυτονόητο, τόσο περισσότερο δικαιώνει τους ισχυρισμούς περί διασπάθισης του κοινοτικού χρήματος. Και τελικά φαίνεται πως αυτοί οι ισχυρισμοί δεν απέχουν από την πραγματικότητα καθώς τα ταξίδια των επιτρόπων μόνο για το 2016 κόστισαν περί το μισό εκατομμύριο ευρώ, με μια διανυκτέρευση στην Αιθιοπία να κοστίζει 629 ευρώ, ένα άλλο ταξίδι του “φιλέλληνα” Γιούνκερ στη Ρώμη το Φεβρουάριο να κοστίζει 27.000 ευρώ και πολλά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα.
Επισημαίνουμε ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούν επισταμένως περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και έχουν συρρικνώσει τα εισοδήματα εκατομμυρίων ανθρώπων, προκειμένου να περιορίσουν τη σπατάλη στα δημοσιονομικά της Ευρωζώνης. Προφανώς θεωρούν εαυτούς υπεράνω όλων των υπολοίπων και ότι αυτοί πρέπει να αμοίβονται πλουσιοπάροχα και να χαίρουν όλες τις πολυτέλειες προκειμένου να είναι αδιάβλητοι και αντικειμενικοί.

Θα ήταν εξίσου ενδιαφέρον να γίνει μια μελέτη σχετικά με τη διαφθορά σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι φαίνεται πως εμάς μας έχει βγει το όνομα αλλά πολύ πιθανόν άλλοι να έχουν τη χάρη. Δεν είναι και απαρατήρητα τα σκάνδαλα στη χώρα μας με εμπλεκόμενες ξένες εταιρείες. Όταν κάποιος απαιτεί δικαιοσύνη, οφείλει πρώτα να την εφαρμόσει μέσα στο σπίτι του.
Το ελπιδοφόρο μήνυμα αυτής της ιστορίας είναι ότι κάποιοι άνθρωποι ασχολούνται με τη διαφάνεια, ξοδεύοντας χρόνο και χρήμα προκειμένου να μας αφυπνίσουν και γι’ αυτό τους αξίζει μια επικρότηση των προσπαθειών τους. Οι πολιτικοί σε όλα τα επίπεδα γίνονται καλύτεροι μόνο όταν ελέγχονται και μόνο όταν έχουν ισχυρούς αντιπάλους. Αν απέναντί τους υπάρχουν αναιμικές αντιπολιτεύσεις, αδιάφοροι πολίτες και χειραγωγούμενοι δημοσιογράφοι τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποια στιγμή θα κυλήσουν μέσα στη διαφθορά, καθότι η εξουσία φθείρει και διαφθείρει.

Είναι επίσης προφανές ότι σε κανέναν δεν αρέσει ο έλεγχος. Ούτε στο μαθητή, ούτε στον καταστηματάρχη, ούτε στον καθηγητή, ούτε στον ιατρό, ούτε στον επιχειρηματία. Πώς είναι δυνατόν να αρέσει λοιπόν στον πολιτικό;
Σκεφθείτε όμως πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν όλοι είμασταν τυπικοί έναντι των υποχρεώσεών μας. Αν δηλαδή η διαφάνεια υπήρχε παντού και ήταν μη διαπραγματεύσιμη, το πιθανότερο είναι πως δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει. Το αμέσως επόμενο είναι ότι θα υπήρχε αξιοκρατία και το καλύτερο είναι πως η χώρα θα μεσουρανούσε. Ο καθένας, όμως, πληρώνει το τίμημα των επιλογών του...