Η «Αριστερή» μας κυβέρνηση

Της
Μαίρης Παπανδρέου


Δεν πρέπει ν’ αμφισβητούμε πλέον, το γεγονός: Έχομε «αριστερή» κυβέρνηση, και να ξεχάσομε τα αντιλαϊκά μέτρα, όπως η περικοπή συντάξεων, μισθών, ημερομισθίων, και θέσεων εργασίας, η υπερφορολόγηση, η προσπάθεια εξαφάνισης της «Μεσαίας Κοινωνικής Τάξης», και άλλα, εφόσον στις μέρες μας, έχομε την επιβεβαίωση πως πράγματι είναι «αριστερή κυβέρνηση», με αποδείξεις: την προσπάθεια κατάργησης της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, την κατάργηση «αριστείας», και τώρα την άρνηση να παραστεί εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο Παγκόσμιο FORUM, όπου θα συζητηθούν τα εγκλήματα των ΝΑΖΙ και του Σταλινισμού.

Δεν έχω κατανοήσει πλήρως, αν οι κυβερνώντες είναι ανιστόρητοι, που έχουν παντελή άγνοια της σύγχρονης Ιστορία μας, ή προσγειώθηκαν στην Ελλάδα από κάποιον άλλον πλανήτη, και δεν γνωρίζουν τουλάχιστον τι συνέβη κατά τον Εμφύλιο, και ούτε έχουν ταξιδέψει στο εξωτερικό σε χώρες του «τότε» «Σιδηρούν Παραπετάσματος». Βέβαια, μετά από την επίσημο τοποθέτηση της Κυβέρνησης με την άρνησή της να μην παραστεί στην Παγκόσμια Συνάντηση στην Εσθονία, έφεραν στη μνήμη, δυσάρεστες και αιματοβαμμένες περιόδους. Δεν μπορεί κανείς να αγνοεί τις εκατοντάδες χιλιάδες των θυμάτων και στα αριστερά ολοκληρωτικά καθεστώτα, ούτε και τους επιστήμονες που κατέφυγαν στη «Δύση», ζητώντας πολιτικό άσυλο. Ν’ αναφέρομε και τις χιλιάδες ιστορικών και λογοτεχνικών βιβλίων που κυκλοφόρησαν στη Δύση, από διωχθέντες του «Σταλινισμού» και των ολοκληρωτικών αριστερών και ακροδεξιών καθεστώτων.

Όσοι που δεν φοβόμαστε να αποκαλυφθεί η χρονολογική μας ηλικία, έχομε πολλά να θυμηθούμε και να διηγηθούμε για τον Εμφύλιο, που αναμφίβολα διαπράχθηκαν εγκλήματα τόσο από την «Άκρα Δεξιά», όσο και από την «Άκρα Αριστερά». Εμείς που ζήσαμε τις οδομαχίες, τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις, και από τα δύο άκρα, που πολλοί γίναμε «πρόσφυγες» στην ίδια μας την Πατρίδα, όσοι δεν αφουγκραστήκαμε τις φωνές των βασανιζομένων πριν εκτελεστούν,  όσοι βιώσαμε τις αγωνιώδεις φωνές «Ζήτω η Ελλάδα», των εκατέρωθεν συλληφθέντων πριν εκτελεστούν στα Τουρκοβούνια και στην Καισαριανή και πάλι από την «άκρα δεξιά» και από την «άκρα αριστερή» παράταξη, δεν μπορούμε να παραμένουμε απαθείς απέναντι σε όσους διατείνονται πως είναι «αντικειμενικοί» παρατηρητές και παίρνουν αποφάσεις για όλους μας...

Αυτοί που δεν ταξίδεψαν σε χώρες τις ονομαζόμενες «πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα», δεν έχουν ιδία γνώση και προσωπική εμπειρία, του αμφισβητούν γεγονότος, πως τα δύο άκρα: Ναζισμός-Σταλινισμός, μοιάζουν τρομακτικά. Ταξίδεψα το 1954 από Ελλάδα για Αγγλία, σιδηροδρομικώς, 3 μέρες και 2 νύχτες, με υποτροφία που μου προσφέρθηκε και συμπεριλάμβανε και τα οδοιπορικά με τραίνο! Διέσχισα την τότε ‘ενωμένη’ Γιουγκοσλαβία, επί τρεις ολόκληρες ημέρα και δύο νύχτες. Μεγάλη εμπειρία το κομμουνιστικό καθεστώς τρομοκρατίας, που επικρατούσε.

Σε κάποιο σταθμό, έσκυψα από το παράθυρο του τραίνου κι έδωσα σ’ έναν αχθοφόρο Γιουγκοσλάβο, το γυάλινο μπουκάλι μου, να το γεμίσει νερό από μια τρεχούμενη βρύση της πλατφόρμας, επειδή δεν τολμούσα να κατέβω από το τραίνο, καθώς οι συνοφρυωμένοι αξιωματικοί που έκαναν μέσα στα βαγόνια έλεγχο διαβατηρίων, παρέμεναν αμίλητοι και ανέκφραστοι, εμπνέοντας το φόβο.   Είχα φροντίσει να μάθω πως λέγανε το νερό στα γιουγκοσλαβικά: «βόντα», ακόμα το θυμάμαι. Ο αχθοφόρος, αμίλητος, πήρε το μπουκάλι, το γέμισε και μου το έφερε στο παράθυρο του βαγονιού. Τον φιλοδώρησα με ένα μεγάλο ελληνικό πορτοκάλι, που πήρε με ιδιαίτερη χαρά.

Όμως δεν πρόλαβε να το γευθεί, καθώς τον πλησίασε ένας στρατιωτικά ντυμένος με τα κομμουνιστικά του διακριτικά. Απλώς, κοίταξε το πραγματικά τεράστιο πορτοκάλι και χωρίς ν’ ανταλλάξουν καμιά απολύτως λέξη, ο αχθοφόρος, του το έδωσε αμίλητος. Το τραίνο, πέρασε κι από τη Γερμανία. Νωπές ακόμα οι αναμνήσεις από την Κατοχή. Όταν άκουγα γερμανικά και τις μπότες των αξιωματικών να μου λένε αυστηρά: «Passporte», ανατρίχιαζα. Μπαίνοντας στο Βέλγιο, με τον χαμογελαστό Βέλγο Αξιωματικό να με καλημερίζει, πριν ζητήσει το διαβατήριό μου, νόμισα πως βρέθηκα στον Παράδεισο. Το ίδιο αίσθημα είχα και όλο το διάστημα που παρέμεινα στην Αγγλία.

Όμως, είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω και αργότερα, σε χώρες του τότε «σιδηρούν παραπετάσματος». Στην Πράγα, εντυπωσιάστηκα που δεν πλήρωνε κανένας εισιτήριο στα μέσα συγκοινωνίας και η ηρεμία, έφτανε τη «νεκρική σιωπή». Ζητήσαμε με την συντροφιά μου έναν ξεναγό που να μιλάει αγγλικά. Ήρθε ένας ευγενέστατος, μας έδωσε διαφημιστικά φυλλάδια και μας ξενάγησε στα αξιοθέατα, όπως και στο παραμυθένιο ρολόϊ του Δημαρχείου. Του είπα πως ήθελα να δημοσιεύσω τις εντυπώσεις μου.

Παραδόξως, με εμπιστεύτηκε, ίσως επειδή δεν θα επέστρεφα στη χώρα του. «Παρακαλώ, να προσέξτε τι θα γράψετε. Δείτε πίσω από τη βιτρίνα. Ήμουνα γιατρός στην Αεροπορία. Με την κήρυξη του Πολέμου, μαζί με άλλους συναδέλφους, καταφύγαμε στην Αγγλία κι αγωνιστήκαμε για την απελευθέρωση. Όταν επιστρέψαμε στη γενέτειρά μας, μας φυλάκισαν, διότι μας θεώρησαν προδότες και συνεργάτες των Δυτικών. Εδώ και λίγο καιρό βγήκα από τη φυλακή, δεν βρίσκω βέβαια δουλειά και κάνω περιστασιακά τον ξεναγό. Μην βλέπετε μόνον την επιφάνεια….».

Είχα ακόμα μια συγκινητική συνάντηση, περπατώντας σε κεντρικό δρόμο με παρέα, κάποια στιγμή, παρατηρήσαμε έναν αποσκελετωμένο ρακένδυτο άνδρα να μας ακολουθεί. Νομίσαμε πως ήταν κάποιος του «καθεστώτος». Κάναμε λάθος. Όταν κατάλαβε πως τον είχαμε πάρει είδηση, με δάκρυα στα μάτια μας είπε: «Αδέλφια! Είμαστε Αδέλφια! Τι νέα φέρνετε απ’ την Πατρίδα; Έχετε να μου δώσετε ένα ελληνικό τσιγάρο;»

Ήταν παλιός κομμουνιστής, που είχε καταφύγει σε χώρα του «σιδηρούν παραπετάσματος» με τη λήξη το Εμφυλίου, νομίζοντας πως θα έβρισκε μια θέση στον «Παράδεισο»,  και  δεν μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα, διότι θα τον συνελάμβαναν. Στην Πράγα, δεν έβρισκε δουλειά, ούτε και σε στρατόπεδα προσφύγων ένα πιάτο φαγητό. Τον καλέσαμε να φάει το μεσημέρι μαζί μας. Συγκινητική η απάντηση: «Αν έρθω και φάω μαζί σας ένα γεύμα, σίγουρα θα σας ευγνωμονώ, καθώς όπως βλέπετε λιμοκτονώ. Αν όμως μου δώσετε όσα θα ξοδεύατε για το γεύμα μου σε χρήματα, θα μπορούσα να ζήσω 20 μέρες, αγοράζοντας πατάτες, κανένα αυγό, μακαρόνια…».

Δεν μπορείτε κύριοι κυβερνώντες, να εθελοτυφλείτε. Δεν ανήκω, ούτε στη «δεξιά», ούτε στην «αριστερή» παράταξη. Από παιδί ακόμα, ζώντας τον «Εμφύλιο» και τα εγκλήματα που διέπραξαν Έλληνες εναντίων Ελλήνων από φανατισμό και προσκόλληση σε δύο ακραίες πολιτικές τοποθετήσεις, όπως είναι ο Φασισμός και ο Σταλινισμός, πήρα απόφαση ζωής να μην ανήκω σε καμία ακραία παράταξη. Εάν και εφόσον υπάρχουν μέλη της κυβέρνησής, που δεν «βίωσαν» αιματοβαμμένες καταστάσεις «Εμφυλίου» και δεν έζησαν έστω και σαν επισκέπτες σε χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα, ας φροντίσουν να διαβάσουν έγκριτες μαρτυρίες έγκριτων Ελλήνων και άλλων πολιτών του ελεύθερου κόσμου, που είναι αναγνωρισμένες προσωπικότητες Ηθικού Αναστήματος. Να μην ξεχνάμε πως το «Ήθος», όπως και η «Πίστη», πηγάζει από το συναίσθημα και όχι από τη Διάνοια. Ας μην παγιδεύονται σε στείρο και επικίνδυνο φανατισμό.