Ζώντας χωρίς πάθος...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον δεν παθιάζονται, δεν ενθουσιάζονται. Σαν να έχει φύγει η φλόγα, ο ζήλος για τη ζωή από μέσα τους. Υπομένουν στοϊκά, ανέχονται σιωπηλά, αναζητούν και μένουν στην ασφάλεια. Η ρουτίνα, όσο και να παραπονιούνται, γίνεται το καταφύγιό τους. Το μέρος όπου μπορούν να μη σκέφτονται όλα αυτά που πονάνε. Η κούραση, το τρέξιμο τους βοηθούν να μην προλαβαίνουν να «βαθαίνουν». Γιατί όταν «βαθύνεις» και «βουτήξεις» στον εαυτό σου μπορεί και να μη σου αρέσουν όσα θα ανακαλύψεις ως προς τις αλήθειες που θα διαπιστώσεις και ως προς αυτές που διακαώς αποφεύγεις.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να παθιαστεί κανείς με κάτι πια; Χρειάζεται πίστη, όραμα, ελπίδα, αισιοδοξία, πείσμα. Χρειάζεται μια ιδέα που θα την πιστέψεις τόσο πολύ που την «βλέπεις» ήδη να υλοποιείται! Θα πρέπει ο φόβος της αποτυχίας, της απόρριψης να πάψει να είναι τόσο έντονος μέσα μας και να τολμάμε να ακολουθούμε αυτή τη φωνή που επιθυμεί πολύ αυτό το κάτι που μας παροτρύνει να πράξουμε. Το πάθος θα έπρεπε να είναι στάση ζωής για όλους μας. Στα μικρά και στα μεγάλα ζητήματα. Στα καθημερινά, αλλά και σε εκείνα τα διλήμματα που σε καλούν να πάρεις μια σημαντική απόφαση. Ακόμα και οι συζητήσεις μας με τους ανθρώπους θα μπορούσαν να εκπέμπουν πάθος, ενθουσιασμό. Είναι ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσουμε σε βάθος με τον άλλο και να «χορτάσουμε» την επικοινωνία μαζί του.

Αντί, λοιπόν, για αυτό το πολυπόθητο πάθος επικρατεί μια έντονη επιφυλακτικότητα, καχυποψία και αρνητικότητα σχεδόν για τους πάντες και τα πάντα. Μας έχουν μάθει να περιμένουμε το χειρότερο, να αισθανόμαστε ότι δεν έχει νόημα να ονειρευόμαστε, ότι όλα μπορεί να είναι μάταια. Χανόμαστε μέσα στα προβλήματα και χάνουμε έτσι την ταυτότητά μας. Το χαμόγελο θεωρείται αφέλεια, η πίστη ψευδαίσθηση και η τόλμη ανοησία. Μας έχουν μάθει να μην περιμένουμε τίποτα πια, να ταμπουρωνόμαστε στα ήδη κεκτημένα και να μη θέλουμε επ’ουδενί να βγούμε έξω από τη ζώνη ασφαλείας μας.

Χωρίς πάθος, ωστόσο, δεν έχουμε ενέργεια, δεν έχουμε φιλοδοξίες, δεν έχουμε πυξίδα στη ζωή μας. Δεν μπορούμε εύκολα να αναγνωρίσουμε το δυναμικό μας, τις δυνατότητές μας, τις ευκαιρίες που μας περιμένουν εκεί έξω. Κρυβόμαστε, αυτοπεριοριζόμαστε, τρομοκρατούμαστε με το παραμικρό. Δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε τα «θέλω» μας, δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Το πάθος είναι απαραίτητο στην καθημερινότητά μας, στην εργασία, στον έρωτα, στην αυτοπραγμάτωση.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι το πάθος κρύβει κινδύνους, ότι μπορεί να σε παρασύρει σε επιπόλαιες αποφάσεις και πράξεις, ότι μπορεί να σε οδηγήσει σε λάθος επιλογές. Κι από πότε μπορεί να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή χωρίς λάθη, χωρίς κινδύνους, χωρίς παρορμητικές στιγμές;

Χωρίς τα λάθη σου δεν θα οδηγηθείς στα σωστά σου, χωρίς τις απογοητεύσεις και τα παθήματά σου δεν θα μάθεις να εκτιμάς και να ευγνωμονείς.

Όλα έρχονται και παρέρχονται. Εκείνο, όμως, που συνεχίζει να παραμένει κινητήρια δύναμη είναι η αγάπη σου για το καθετί με το οποίο καταπιάνεσαι, η επιμονή σου σε κάτι όταν όλοι και όλα σου λένε να εγκαταλείψεις, η βαθιά πίστη σου στον άνθρωπο παρόλο που δέχεσαι ματαιώσεις από κακοπροαίρετους, μικροπρεπείς, συμπλεγματικούς ανθρώπους, η λαχτάρα για το αύριο που θες να διαμορφώσεις ακόμα και όταν όλοι σου λένε ότι δεν υπάρχει τίποτα καλό να περιμένεις. Το πάθος είναι η στάση σου κόντρα στη μιζέρια, τη μοιρολατρία, είναι η ανάγκη σου να διαφοροποιηθείς από όλο το γκρίζο γύρω σου που είναι έτοιμο να σε «καταπιεί», είναι το παιδί μέσα σου που αρνείσαι κατηγορηματικά να εγκαταλείψεις. Το να είσαι ερωτευμένος με την ίδια τη ζωή και με ό,τι εκείνη εμπεριέχει σου δίνει μια απίστευτη δύναμη να σηκωθείς κάθε πρωί και να αγωνιστείς όχι από αγγαρεία, αλλά από ενθουσιασμό, από επιθυμία, από δίψα να φτάσεις στο επόμενο σκαλοπάτι και να περιμένεις με ανυπομονησία να δεις που θα σε οδηγήσει αυτό με τη σειρά του…