Η ώρα της επιλογής

Tου Γιάννη Παρασκευά

“Κόρυβαντιουν ως κύμβαλα αλαλάζοντα”.

Άδειοι τενεκέδες κάνουν κακόηχο θόρυβο και έχουν την εντύπωση ότι συνθέτουν υπέροχη μουσική σύνθεση.

Διάφοροι αυτόκλητοι σωτήρες της χώρας κοροϊδεύουν «εαυτούς και αλλήλους» ότι έχουν το ανάστημα και ότι μπορούν να ανασυντάξουν τις δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης σε ένα σχήμα χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.
Ιστορικά δυο τρόποι υπάρχουν για την δημιουργία αξιόπιστου πολιτικού φορέα.

Ο πρώτος, ιστορικά δικαιωμένος, είναι η ύπαρξη και εμφάνιση του Ηγέτη ο οποίος έχει την δυνατότητα και μπορεί να αφυπνίσει, να εμπνεύσει και να πείσει τους πολίτες για το ορθό και βιώσιμο της πρότασης του.

Ο δεύτερος, δυσκολότερος και επώδυνος είναι η συλλογική διατύπωση συγκεκριμένης πρότασης ιδεολογικών - πολιτικών αρχών, οργανωτικής δομής του νέου φορέα και προγραμματικές δεσμεύσεις Κυβερνητικής πολιτικής που δίνουν απαντήσεις στα Κοινωνικά και πολιτικά ζητούμενα.

Στο έωλο εγχείρημα της δημιουργίας φορέα με την συνένωση των δήθεν δημοκρατικών δυνάμεων δεν υπάρχει κανένα από τα προαναφερθέντα απαιτούμενα.

Ούτε ΗΓΕΤΗΣ ούτε ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.
Και ο πλέον καλόπιστος κριτής αβίαστα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δίνεται μια μάχη χαρακωμάτων για την προσωπική πολιτική επιβίωση κάποιων που ο καθένας τους «χωρίς αιδώ» τραβά το πάπλωμα για την πάρτη του.

Οι διαφαινόμενοι διεκδικητές της Αρχηγίας του νέου φορέα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, δεν έχουν στοιχειωδώς έστω κάποιο ιδιαίτερο πολιτικό βάρος και δεν έχουν καμία ιδιαίτερη κοινωνική προσβασιμότητα.
(για τους περισσότερους ισχύει η ρήση του Κατσιφάρα)

Χωρίς ευθέως να το ομολογούν όλοι προσβλέπουν στην επανάκαμψη των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ του μόνου υπαρκτού πολιτικού φορέα όχι για την άσκηση της αναγκαίας για τον τόπο πολιτικής αλλά για την πολιτική τους επιβίωση.

Είναι ο μόνος φορέας το ΠΑΣΟΚ που έχει προίκα, έχει ιστορικό βάρος, ρίζες στην κοινωνία, προσφορά στον τόπο και στον λαό και κατά ένα παράδοξο, ανιστόρητο και γελοίο τρόπο καλεί πρόσωπα και δήθεν φορείς και κινήσεις να τους καταστήσει συγκληρονόμους.
Ποιος άραγε υπέγραψε στον οποιονδήποτε πιστοποιητικό ιδιοκτησίας του ΠΑΣΟΚ που να του δίνει το δικαίωμα να ενεργεί αυτόβουλα και να αποφασίζει για την τύχη του;

Το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στην Πρόεδρο του, δεν ανήκει στην εκ των ενόντων δημιουργηθείσα ηγετική ομάδα, δεν ανήκει στους βουλευτές του, ανήκει στα μέλη του, στους ψηφοφόρους, στη χώρα.

Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον οιονδήποτε να παζαρεύει τη διάλυση, τη μετάλλαξη και συγχώνευση του με οτιδήποτε άλλο;
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα της διάλυσης του και την ρίψη στον «Καιάδα» του ονόματος και των συμβόλων του;

Βέβαιο είναι ότι υπάρχουν πολλοί και μάλιστα κάποιοι οι οποίοι οφείλουν την πολιτική τους ύπαρξη και πορεία στο καταραμένο και αμαρτωλό ΠΑΣΟΚ που σήμερα πιο έντονα από κάθε άλλη περίοδο άλλο μέλημα δεν έχουν παρά τη συκοφάντηση και την διάλυση του.

Μια προσπάθεια και μάχη που ξεκίνησε εδώ και πολλά χρόνια με την μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε κόμμα δήθεν εκσυγχρονιστικό, Ευρωπαϊκό, φιλοεπιχειρηματικό απεμπολώντας βασικές του αρχές και αξίες.
Άοκνη η προσπάθεια τους να αποξενωθεί ο πολιτικός φορέας από τις ιστορικές του ρίζες και τον ιδρυτή του.

Ενοχλούν πολλούς οι μνήμες που παραμένουν αναλλοίωτες στην μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.
Τοξικό, αγαπητοί πρώην σύντροφοι δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, τοξικοί είναι αρκετοί από εμάς που με την ασκηθείσα προσωπική πολιτική και με τις συμπεριφορές μας προδώσαμε αρχές και αξίες.
Και ω του θαύματος, σαν νέοι Κολόμβοι ανεκάλυψαν την Αμερική.

Καταργούμε λένε, το τοξικό ΠΑΣΟΚ και εμείς οι πλέον τοξικοί εμβαπτιζόμεθα στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και αναγορευόμαστε πολιτικοί αναμορφωτές και σωτήρες του τόπου.

Κάποιους στο παρελθόν η ιστορία τους κατέγραψε σαν αποστάτες, στόχο τους τότε είχαν την παλινόρθωση της ΔΕΞΙΑΣ, τότε και εκείνοι ισχυριζόντουσαν ότι υπηρετούν την Δημοκρατία και τον τόπο, τι συνέβη είναι γνωστό, αν και μη ομολογημένο ίδιος είναι ο στόχος και η επιδίωξη με την δημιουργία αυτού του πολιτικού εξαμβλώματος.

Σύντροφοι, αυτή η ώρα είναι η ώρα της επιλογής.

Δεν έχουμε το δικαίωμα της σιωπής, δεν έχουμε το δικαίωμα της απεμπόλησης της πολιτικής μας διαδρομής, δεν έχουμε το δικαίωμα της συνέργειας στην διάλυση του πολιτικού μας φορέα, δεν έχουμε το δικαίωμα της ανοχής σε έκνομες ενέργειες.

Η σημερινή ανοχή μας θα είναι η ενοχή που θα μας βαραίνει στο υπόλοιπο του βίου μας.