Έρωτες χωρίς ανταπόκριση...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Τι συμβαίνει άραγε όταν ερωτευόμαστε μονόπλευρα; Πόσο μπορεί να υποφέρει ένας άνθρωπος όταν νιώθει συναισθήματα που δεν θα βρουν ποτέ ανταπόκριση; Όταν δεν τολμάει να εκφραστεί; Να ανατρέψει τα δεδομένα της ζωής του; Γίνεται μάχη μέσα του: διλήμματα που σκοντάφτουν στη λογική και στην ανασφάλεια και σκέψεις ανοργάνωτες, ατίθασες. Πώς να ηρεμήσει ο νους ενός ανθρώπου όταν τον κυριεύει η επιθυμία;

Είναι φορές που αποφασίζεις να μην κάνεις τίποτα. Το αφήνεις να κάνει τον «κύκλο» του και να καταλαγιάσει. Δεν θέλεις να παρέμβεις, να εκβιάσεις καταστάσεις. Είναι, ωστόσο, και φορές που βασανίζεσαι. Θα ήθελες να δεις ένα σημάδι, ένα μήνυμα ότι δεν μπορεί, θα το ένιωσε και το άλλο άτομο. Όμως, δειλιάζεις και μπορεί και να μη μάθεις ποτέ. Δεν είναι τόσο το ερωτικό συναίσθημα που δεν μπορείς να τιθασεύσεις, αλλά το αίσθημα ότι ένιωσες ζωντανός, πιο ζωντανός από ποτέ! Είναι που φταίνε εκείνες οι στιγμές που οι ματιές ήταν διαπεραστικές, οι λέξεις εκκωφαντικές και τα υπονοούμενα στον αέρα απλόχερα και γενναιόδωρα.

Τι είναι αυτό που εξαρχής σε δελεάζει σε μια γνωριμία χωρίς προοπτική; Είναι το απαγορευμένο;
Είναι η ανάγκη να νιώσεις ερωτεύσιμος; Είναι το φλερτ που λείπει από τη ζωή σου; Είναι το γεγονός ότι η σχέση σου έχει βαλτώσει και σε αφήνει ανικανοποίητο; Όσο περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζει η σχέση μας τόσο πιο επιρρεπείς και ευάλωτοι είμαστε μπροστά σε τέτοιες «δοκιμασίες».

Κάποιοι άνθρωποι τελικά κάνουν την ανατροπή και την υπέρβασή τους και αποκαλύπτονται. Θέλουν να καταθέσουν αυτό που νιώθουν ακόμα και με το ρίσκο να εκτεθούν «ανεπανόρθωτα» ή να απορριφθούν. Ίσως, γιατί δεν τους νοιάζει τόσο το αποτέλεσμα όσο το να μην κρατάνε άλλο μέσα τους αυτό που μοιάζει αληθινό και ανεξέλεγκτο. Δεν θέλουν να πιέσουν ή να πολιορκήσουν. Θέλουν απλά να μοιραστούν με τον άλλο αυτό που δεν μπορούν να σηκώσουν μόνοι τους. Αρνούνται να σιωπήσουν και μετά να μετανιώσουν. Αρνούνται να υπακούσουν στους φόβους και τις αντιστάσεις τους.
Από την άλλη, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν τολμούν να προχωρήσουν σε μια εξομολόγηση, όχι γιατί είναι δειλοί, αλλά γιατί δεν ξέρουν αν μπορούν να διαχειριστούν τις συνέπειες της επιλογής τους, αν μπορούν να πληγώσουν άλλα άτομα, αν μπορούν να αντέξουν το συναίσθημά τους όταν γίνει μεγάλο και εκτός ελέγχου.

Δεν είναι εύκολο να ανοίγεσαι, να ομολογείς τι νιώθεις! Κι αν ο άλλος δεν σε πάρει στα σοβαρά; Αν νομίζει ότι ακολουθείς το ίδιο μοτίβο με τον καθένα; Προτιμάς τότε να το ζήσεις μόνο στο μυαλό σου, χωρίς να ενοχλήσεις κανέναν, χωρίς να θέσεις κάτι σε κίνδυνο. Επιλέγεις να το κρατήσεις για σένα σαν υπενθύμιση ότι ακόμα μπορώ να νιώσω έντονα και δυνατά. Ότι μπορούν δυο άτομα που συναντιούνται έστω και για μια φορά να «παγώσουν» το χρόνο και να ταξιδέψουν μέσα από τις λέξεις. Να νιώσουν οικειότητα, αλλά και αμηχανία. Να προσπαθούν να παρατείνουν όσο γίνεται τη συζήτηση, γιατί ξέρουν ότι μετά ίσως και να μην ξανασυναντηθούν ποτέ. Όχι, γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί κανείς τους δεν θα τολμήσει να το επιδιώξει..

Και έτσι σιγά σιγά οι έρωτες χωρίς ανταπόκριση «σβήνουν», ξεθωριάζουν σε βάθος χρόνου και μένει μια γλυκόπικρη γεύση: για ό,τι πρόλαβες να νιώσεις, αλλά και για ό,τι δεν πρόλαβες να πεις ή να ζήσεις..
Μια ανάμνηση βασισμένη κυρίως σε υποθέσεις, υποψίες, σενάρια από τη δική σου και μόνο μεριά. Ώσπου, σταδιακά, πείθεις το μυαλό σου ότι όλα ήταν ιδέα σου, δημιούργημα της φαντασίας σου, ότι ο άλλος άνθρωπος μάλλον δεν ένιωσε ποτέ τίποτα.. Προτιμάς να ξεχάσεις και να βουλιάξεις και πάλι στη ρουτίνα σου. Προτιμάς να ξεχαστείς.. Πόσοι άνθρωποι άραγε προσπερνούν τον έρωτα από φόβο, από αδυναμία, από βόλεμα; Δυστυχώς είναι πολλοί…