Οι «μινιατούρες»   των καραβομαραγκών  στο Θόλο Ντεμιγύ… Σύμβαση και απαίτηση…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Από το Σάββατο, 19 Αύγουστου στο Θόλο Ντεμιγύ (έναντι των Γραφείων της ΔΕΗ) παρουσιάζεται το 2ο FESTIVAL  καλλιτεχνικής δημιουργίας 55 Ροδίων.

Θυμίζω ότι ο Θόλος είχε τη χρήση arsenale των ιπποτικών πλοίων και μετέπειτα Οπλοθήκης (όπως καταγράφεται) και σήμερα ελέγχεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και την Εφορία Αρχαιοτήτων Δωδ/σου.

Ένας εκπληκτικός χώρος που αποκαλύφθηκε στο ροδιακό κοινό τα τελευταία χρόνια.
Εκεί παρουσιάστηκε και η ιστορία της ναυσιπλοΐας του τόπου μας, σε μια συγκινησιακή τότε ατμόσφαιρα λόγω των δεσμών των νησιών μας με τη θάλασσα.
Δεν συγκράτησα τα ονόματα των καραβομαραγκών που παρουσίασαν το έργο τους, συγκράτησαν όμως τη συγκίνηση και λατρεία που εξέπεμπαν κατά τη διάρκεια των ομιλιών τους.  
Ήταν από τις λίγες στιγμές που νοιώθεις το μεγαλείο της δημιουργίας από ανθρώπους, σεμνούς αλλά γεμάτους από διακρίσεις και παράσημα ζωής.

Είναι οι «μάστορες της θάλασσας», είναι οι αυτοδίδακτοι ναυπηγοί, είναι η ζωντανή ιστορία της διαδρομής των νησιών μας.
Εκτός από τα πενήντα χρόνια προσφοράς στη ναυτοσύνη, οι μεγαλύτεροι στην ηλικία έχουν κατασκευάσει για χόμπι μινιατούρες των καραβιών και των ιστιοπλοϊκών που γέμιζαν κάποτε τις θάλασσες της Μεσόγειου.
Υπήρξαν πολλές εκλύσεις από τους «μάστορες της θάλασσας» για να τους δοθεί ένας αξιοπρεπής χώρος επίδειξης και θέασης.
Πάνω από την πόλη της Ρόδου, στριφογύριζε η διάθεση των εκάστοτε Δημάρχων, όμως η απάντηση έμεινε στα χαρτιά και στους ανέμους.
Τουλάχιστον από ότι γνωρίζω δεν υπάρχει εμφανής χώρος παρουσίασης αυτών των μικρών «μοντέλων».
Και ιδού η ΑΠΟΡΙΑ

Γιατί αυτός ο ιπποτικός χώρος στο Θόλο ΝΤΕΜΙΓΥ δεν παραδίδεται σ’ αυτούς ως εκθεσιακός χώρος  που εκπροσωπούν την ιστορία της Θάλασσας, μιας και η περιοχή μυρίζει ακόμη αλάτι από τα σκάφη των Ιπποτών της Ρόδου;
Γιατί η Εφορία Αρχαιοτήτων Δωδ/σου, η οποία τελευταία κάνει ανοίγματα στην τοπική κοινωνία δεν χορηγεί το χώρο ως μουσειακό στους καραβομαραγκούς ώστε να παρουσιάζουν σε μόνιμη βάση αυτά τα καλλιτεχνήματα που με μεράκι έφτιαξαν;
Πόλης με τα μάτια των καραβομαραγκών;
Μια τέτοια παροχή του Θόλου θα ήταν συμβολική και γόνιμη συνδέοντας το χθες με το σήμερα, το σήμερα με τη γνώση και την εμπειρία και το αύριο με τις δημιουργικές μνήμες.
Ο Θόλος είναι κλειστός, εκτός από ημέρες εξαίρεσης περιοδικών εκθέσεων που πραγματοποιούνται εντός αυτού το καλοκαίρι.
Ακόμη και μ’ ένα είδος αντιτίμου, θα μπορούσε να λειτουργήσει το «μουσείο της δωδεκανησιακής ναυτοσύνης», εξοπλίζοντας το με compact τουαλέτα και ένα μικρό κυλικείο για ένα δροσερό νερό.   
Το «χθες» εάν το κρατάς κλειστό, στεγανό, απλησίαστο…στεγνώνει, αφυδατώνεται και παροπλίζεται.

Όταν ο μνημειακός χώρος ανοίγει…φωτίζεται, εκπαιδεύει, ζει, ελευθερώνεται, παρουσιάζεται και μιλά.  
Αυτή την ομιλία μπορεί να την εκφράσει και ένας απλός μάστορας τεχνίτης, εργάτης.
Και όπως είπε ο μεγάλος δάσκαλος, Φώτης Βαρέλης, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το φετινό φεστιβάλ «προσέξτε την ελευθερία μας…προσέξτε τη γλώσσα μας».
Η ελευθερία εκφράζεται με το άνοιγμα …
Η γλώσσα με τον πολιτισμό και τη Τέχνη…
Και τα δύο ενώνονται στο έργο των καραβομαραγκών…μας.