Το τεχνητό άλλοθι

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

 

Το ότι δεν αγαπάμε και δεν προστατεύουμε τη φυσική ομορφιά, την πολιτιστική κληρονομιά και την περιουσία του κράτους μας είναι κάτι σχεδόν αυταπόδεικτο. Αρκεί να κοιτάξει κάποιος τους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους, τα δημόσια κτίρια και την κατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών και θα πειστεί. Σε αντίθεση με κάποια από τα Αραβικά Εμιράτα που οτιδήποτε υπάγεται στο δημόσιο είναι καλύτερο ακόμα κι από τα πιο ακριβά ιδιωτικά.

Για κάποιο περίεργο λόγο, τον οποίο οφείλει να τον μελετήσει η επιστήμη, ο Νεοέλληνας δεν θεωρεί περιουσία του τη δημόσια περιουσία παρότι την ακριβοπλήρωσε και την πληρώνει συνεχώς. Ενδεχόμενα η αδιαφορία του και η καταστροφική τάση αυτών που βανδαλίζουν να οφείλεται στο θυμό του για το “πάρτι” που στήθηκε με τα χρήματά του για να φτιαχτούν αυτά. Αλλά ακόμα κι αυτός να είναι ο λόγος, σίγουρα δεν είναι αρκετός για να καταστραφούν όλα όσα  έχουμε.

Είμαστε μια τόσο περίεργη φυλή, ικανή για το καλύτερο αλλά και το χειρότερο. Σε εποχές που ο λαός δεν είχε τα προς το ζειν κάποιοι άνθρωποι, που μεταγενέστερα ονομάστηκαν Ευεργέτες, ξόδεψαν μεγάλο μέρος της περιουσίας τους για την ανοικοδόμηση του κράτους, για νοσοκομεία, σχολεία, πανεπιστήμια, δίνοντας την ευκαιρία στο Έθνος να σταθεί στα πόδια του, να μη ντρέπεται για την κατάντια του. Που να βρεθεί στις μέρες μας Ευεργέτης; Κι αν ακόμα βρεθεί, φεύγει τρέχοντας μόλις καταλαβαίνει τα “κοράκια” που εποφθαλμιούν να κατασπαράξουν την προσφορά του.
Εδώ και τριάντα χρόνια ανελίχθηκαν στην εξουσία αλλά και σε θέσεις ευθύνης κάποιοι που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε ψιλικατζίδικο με δική μας αποκλειστικά ευθύνη. Κάποιοι που αδυνατούν να κρατήσουν ένα βιβλίο εσόδων εξόδων, που μόνη έγνοια τους ήταν και είναι ακόμα πως θα “βολέψουν” τους ανθρώπους τους και πως θα πλουτίσουν από τα κρατικά έσοδα. Κάποιοι που νομίζουν ότι το κράτος είναι τσιφλίκι των παππούδων τους και η περιουσία του μια αγελάδα που θα βυζαίνουν για πάντα.

Αυτοί οι άχρηστοι, που αναπνέουν τον ίδιο αέρα μ’ εμάς στερώντας μας ακόμα και το οξυγόνο, ανάμεσα στα τερτίπια που έχουν εφεύρει είναι και το “τεχνητό άλλοθι”. Αυτό δουλεύει ως εξής. Βάζουν σε μια υπηρεσία ή έναν οργανισμό κοινής ωφέλειας δικούς τους ανθρώπους με παχυλούς μισθούς, για ευνόητους λόγους, κι επειδή δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο συνήθως μετά από λίγο μετατρέπεται σε οργανισμό κοινής ταλαιπωρίας και σπατάλης.

Η λειτουργία τους στηρίζεται αποκλειστικά στο φιλότιμο κάποιων εργαζομένων που κατανοούν ότι αν δεν δουλέψουν θα χαθεί η δουλειά και θα βρεθούν στο δρόμο. Όμως στο τέλος μέσα στο γενικό πανικό που δημιουργεί η δημοσιοποίηση της σπατάλης, βρίσκονται κι αυτοί απολογούμενοι για το χάος που δημιούργησαν οι ιθύνοντες. Φυσικά αυτός ο οργανισμός απαξιώνεται και πωλείται έναντι πινακίου φακής σε ιδιώτες ή σε ξένους που μόλις τα αναλάβουν τα μετατρέπουν σε κερδοφόρα, χωρίς να κάνουν κάποιο μαγικό ή να έχουν οικονομικές σπουδές στο Λονδίνο.

Όταν λοιπόν οι υπόλοιποι βλέπουν ότι στα χέρια των ιδιωτών δουλεύουν και είναι και κερδοφόρες οι πρώην κρατικές δομές, δεν πάνε να ζητήσουν το λόγο από εκείνους που τα είχαν συνεχώς παθητικά. Αντ’ αυτού λένε ας γίνουν όλα ιδιωτικά μήπως και δουλέψουν. Μ’ αυτό τον τρόπο το ελληνικό κράτος έχασε επιχειρήσεις χρυσωρυχεία, λόγω της ανικανότητας και του ρουσφετιού που ζει και βασιλεύει ακόμα εν έτει 2017.

Με τον ίδιο τρόπο θα τα πουλήσουν όλα και θα χάσουμε όλη μας την κληρονομιά για ένα κομμάτι ψωμί. Λυπάμαι μόνο για το Ζάππα, το Σισμανόγλου, τον Αβέρωφ, το Συγγρό, τον Ευγενίδη κι άλλους τόσους που οραματίστηκαν τον Ελληνισμό να διαπρέπει, δίνοντας ό,τι είχαν και δεν είχαν για να έρθουν τελικά οι σύγχρονοι ακαμάτηδες να τα βγάλουν όλα στο σφυρί με το “τεχνητό άλλοθι” ότι είναι επιζήμια για το κράτος, που όπως φαίνεται θα το κάνουν κι αυτό “λάντεν” ή “βιλαέτι” ανάλογα με το ποιος θα δώσει περισσότερα.