Ο Γάλλος Πρόεδρος θα μπορέσει  να ενεργοποιήσει τις «υπνώττουσες» διατάξεις για την κοινοτική αλληλεγγύη;

Tου Ηλία Κ. Κυπραίου                                                                 

Οι δηλώσεις του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν ότι πρόκειται να ηγηθεί της προσπάθειας για να απαλλαγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση από την επιζήμια παρουσία και τη συμμετοχή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στις υποθέσεις της και να παύσει του λοιπού να έχει λόγο και να αναμειγνύεται στα εσωτερικά της, δείχνουν ότι τα λόγια του δεν είναι απλές φιλοφρονήσεις και ότι ο νέος Γάλλος Πρόεδρος είναι αποφασισμένος να ενεργοποιήσει τις «ξεχασμένες» και «υπνώττουσες» διατάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την κοινοτική συνοχή και την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών της.  

 Ο Γάλλος Πρόεδρος θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν το ήθελε, είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει την Ελλάδα και να ματαιώσει αμέσως την επιλογή της τότε κυβέρνησης για την αποκρουστική προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ως άκρως επιζήμια και ευθέως αντικειμένη και στα δικά της συμφέροντα και να παραδεχθεί   ότι  ο Ελληνικός Λαός δεν ευθύνεται και είναι άδικο να υφίσταται τα επίχειρα μιας αυτοσχεδιαστικής πολιτικής και να πληρώνει την εκδικητική μήνιδα των εταίρων του.      

Η αγχίνοια, η ταχεία αντίληψη και η οξυδέρκεια του νεαρού της ηλικίας, επιτρέπουν την εκ του σύνεγγυς επαφή του με τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα και την άμεση αντιμετώπισή τους.    
 
Η δήλωση του Γάλλου Προέδρου ότι προτίθεται να ηγηθεί της εκστρατείας και να πρωτοστατήσει για την αφύπνιση και να θέσει σε κατάσταση εγρήγορσης την υπνώττουσα Ευρωπαϊκή Ένωση, κυρίως όσον αφορά την τραγική κατάσταση στην Ελλάδα, φανερώνει βαθειά και εμπεριστατωμένη επίγνωση του προβλήματος, το οποίο, αν αφεθεί στην τύχη του, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μοιάζει πλέον με εταιρεία υπό εκκαθάριση, αλλά θα τεθεί σε πραγματική διαδικασία αναγκαστικής πτώχευσης, με ζητούμενες τις «προνομιούχες» μετοχές, δηλαδή ποιος θα έχει προτεραιότητα για να ικανοποιηθεί από την εκποίηση της πτωχευτικής περιουσίας.      
   
Εμείς, ως παλαιότεροι του Γάλλου Προέδρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα μας επιτραπεί να αναφέρουμε την άτυπη εμπιστευτική κοινοτική διάταξη, η οποία ενώ δείχνει να έχει ατονήσει, εντούτοις εξακολουθεί να ισχύει σήμερα ως εθιμικό δίκαιο.             Η άτυπη αυτή διάταξη ορίζει ότι εάν κάποιος κανονισμός, απόφαση, οδηγία κ.λπ. ενδέχεται να προκαλέσει αντιδράσεις στην κοινή γνώμη ενός κράτους-μέλους, τότε αυτομάτως ματαιώνεται η εφαρμογή του, προκειμένου να διαφυλαχθεί η συνοχή και η καλή εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.     

Λυδία λίθο αποτελεί η επαναφορά προς ψήφιση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, με πανευρωπαϊκό πλέον δημοψήφισμα, το οποίο ήταν επιτυχής έμπνευση του Γάλλου Προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εσταίν.         

Η ματαίωση της θέσπισης του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, οφείλεται στην ατυχή και εσφαλμένη εισαγωγή του, διότι αντί να ερωτηθούν απευθείας οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με δημοψήφισμα, παρά ταύτα, προκρίθηκε η διαδικασία της απόφασης των κοινοβουλίων και άρκεσε η απόρριψή του από δύο μόνο κοινοβούλια, για να επιφέρει τις ολέθριες συνέπειες της απόσυρσής του.  Βαρύ, αλλά όχι ανεπανόρθωτο σφάλμα, το οποίο αναγνώρισε και ο Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, είναι η ανάθεση και εκτέλεση του κοινοτικού προϋπολογισμού από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), της οποίας τα στερεότυπα αυστηρά τραπεζικά κριτήρια, από τα οποία διέπεται και υποχρεούται να εφαρμόζει, θέτουν τροχοπέδη στον κοινοτικό προϋπολογισμό και εμφανίζουν ανακόλουθη, αντιφάσκουσα, ασυνεπή και ανάλγητη την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία δεν επιτρέπουν να ασκήσει την επιβαλλόμενη από τις συνθήκες της ίδρυσής της κοινοτική αλληλεγγύη.    

Όλα αυτά είναι κοινά αιτήματα των λαών, η αγνόηση των οποίων αποσυντονίζει, προκαλεί καταφανή αμηχανία στις ηγεσίες του σκληρού πυρήνα και δυσλειτουργία σε όλες τις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνιστούν παθογένειες, από τις οποίες δηλώνει «ετοιμοπόλεμος» να τη λυτρώσει ο Γάλλος Πρόεδρος.