Αναζητώντας  τη χαρά...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc Μαρία Καρίκη

Η απομάκρυνση από τον ίδιο σου τον εαυτό σε κάνει να αναπολείς τις στιγμές εκείνες που μπορούσες πιο εύκολα και αβίαστα να απολαύσεις, να γελάσεις, να χαλαρώσεις. Τότε που ακόμα ήσουν αισιόδοξος και πίστευες στο καλύτερο που οραματιζόσουν. Αναρωτιέσαι πώς έφτασες στο σημείο να ισοπεδώνεις και να απαξιώνεις τα περισσότερα από αυτά που ακούς και βλέπεις. Έχεις γίνει ωμός, καχύποπτος…

Η λέξη «χαρά» σε παραπέμπει πια σε κάτι ουτοπικό, μακρινό, μια ψευδαίσθηση που θες να ξεφορτωθείς. Φοβάσαι να αφεθείς και να περιμένεις, γιατί δεν θες να πληγωθείς.

Οι έγνοιες, οι υπερβολικές σκέψεις και ανησυχίες, οι συνεχείς υποχρεώσεις και εκκρεμότητες σε έχουν «στεγνώσει».

Δυσκολεύεσαι να ζεις στο «τώρα», με αποτέλεσμα να ζεις σε ένα μόνιμο άγχος για το μέλλον. Και κάπως έτσι κυλάει η καθημερινότητα και εσύ διαμαρτύρεσαι ότι έχεις χάσει την αίσθηση της χαράς…

Πώς μπορούμε, όμως, να αντισταθούμε σε αυτό; Από που μπορούμε να αντλήσουμε στιγμές χαράς; Είναι σαν να έχουμε ξεχάσει να εστιάζουμε στα απλά, αλλά ουσιαστικά.

Δεν απολαμβάνουμε πια μια συζήτηση, μια αγκαλιά, ένα άγγιγμα, μια φιλία, έναν έρωτα, ένα χαμόγελο, ένα ηλιοβασίλεμα, έναν στόχο…

Όλα τα κάνουμε δεδομένα και αφαιρούμε από την αξία τους…

Το άγχος δεν μας αφήνει να βιώσουμε σε βάθος, να είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και κάνουμε, να είμαστε απόλυτα παρόντες στην κάθε μας στιγμή. Μας έχει πείσει ότι όλα αυτά είναι υποδεέστερα των υποχρεώσεών μας.

Και ο άνθρωπος, λοιπόν, εγκλωβίζεται και γεμίζει άμυνες. Θέλει τόσο πολύ να νιώσει τη χαρά, αλλά δεν μπορεί να αφεθεί, δεν μπορεί να αποεστιάσει από τα προβλήματα. Δεν μπορεί να δει καθαρά, δεν μπορεί να βρει χρόνο.

Νιώθει συνεχώς πιεσμένος, κυνηγημένος. Κλείνεται στον μικρόκοσμό του και αγωνίζεται για να τα προλάβει όλα. Η χαρά σαν συναίσθημα του ακούγεται «παραμύθι», «πολυτέλεια».

Ακόμα, κι όταν δημιουργείται η κατάλληλη συνθήκη για να τη νιώσει, δυσκολεύεται. Σαν να έχει ξεμάθει. Σαν να την αγγίζει επιφανειακά μόνο και γρήγορα ξαναγυρνάει πίσω στο γκρίζο της καθημερινότητας που τον ορίζει.

Και οι μέρες περνούν και οι στιγμές χάνονται. Κι ο άνθρωπος ξεχνιέται… Ξεχνάει να κάνει την αυτοκριτική του, τον απολογισμό του. Δεν αναρωτιέται αν ο δρόμος που ακολουθεί είναι εκείνος που τον ισορροπεί, εκείνος που θα του γεμίσει τα ψυχικά του αποθέματα ή όχι.

Εθελοτυφλεί και αρνείται να δει ποιο θα είναι το «κόστος» από την επιλογή του να παραμελεί τον ψυχικό εαυτό του! Και οι συνέπειες εμφανίζονται τελικά με διάφορες μορφές.

Εκείνος, ωστόσο, εκπλήσσεται, τρομοκρατείται και ψάχνει απεγνωσμένα το «γιατί»! Σαν να μη καταλαβαίνει ότι όλα είναι αποτέλεσμα της αποξένωσής του από τον ίδιο του τον εαυτό!!!

Αν θέλουμε, λοιπόν, να σεβαστούμε τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τα «θέλω» του ψυχισμού μας θα πρέπει να «ακούμε» τη φωνή μέσα μας που αναζητά την ισορροπία, την ηρεμία, τη γαλήνη.

Να περάσουμε λίγο ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μας, χωρίς τύψεις. Να δώσουμε προσοχή και σημασία σε όλα εκείνα που τόσο καιρό παραμελούμε.

Να βρούμε και πάλι το παιδί που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Πώς θα καταφέρουμε όλα όσα επιδιώκουμε, αν δεν είμαστε καλά μέσα μας;

Θα μας φταίνε συνεχώς όλοι και όλα και θα ξεσπάμε ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση. Θα κυριαρχεί το άγχος, ο θυμός, ο αρνητισμός και θα δηλητηριάζουμε σταδιακά όλα όσα σημαίνουν πολλά για εμάς. Θα βιώνουμε απίστευτη μοναξιά, γιατί τίποτα δεν θα έχει τη δύναμη να μας κάνει να νιώσουμε πλήρεις, «γεμάτοι».

Η αναζήτηση, λοιπόν, της χαράς δεν είναι απλά μια πρόταση για όσους θέλουν να την ακολουθήσουν…είναι μια επιτακτική ανάγκη ψυχικής υγείας.

Είναι η πρόκληση να επιλέξουμε συνειδητά μια στάση ζωής που θα μας κρατάει σε επαφή με όλα εκείνα που δεν «πρέπει» να παραμελήσουμε, με όλα εκείνα που θα «ξεδιψάνε» την ανήσυχη, ταλαιπωρημένη ψυχή μας…