Η φωτιά  στο Μόντε Σμιθ  και το νόημά της...

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Είμαι από τη γενιά της τηλεόρασης. Δεν είμαι από τη γενιά της τεχνολογίας και του mail. Μεγάλωσα σε πόλη, σπούδασα στο εξωτερικό και έχω θέση κρατικής ευθύνης. Δεν κατάγομαι από αγροτική οικογένεια, ούτε μεγάλωσα σε χωριό.

Την πλημμύρα την ένιωσα στα τέλη του ’90 όταν η πόλη μας δεν είχε ακόμη σύστημα ομβρίων υδάτων και σχεδόν σε κάθε νεροποντή, πλημμύριζε με πολλές αρνητικές οικιστικές συνέπειες.

Την Κυριακή, σ΄ ένα περπάτημα στην περιοχή του Μόντε Σμιθ, ένιωσα την οσμή του πένθους της Φύσης. Τα αποκαΐδια της πρόσφατης φωτιάς ακόμα μύριζαν σ΄ ένα μουντό, αγενές, αποκαρδιωτικό περιβάλλον. Τα γκρίζα εναπομένοντα πεύκα έστεκαν τσαλακωμένα, κυρτωμένα για να δηλώνουν την επίθεση της φωτιάς.

Το χώμα σκεπασμένο από τις στάχτες, δεν μπορούσε να ανασάνει, ένιωθε να σκάει σφραγισμένο από τα καμένα. Μόνο τα πυροσβεστικά οχήματα με τους πυροσβέστες υπηρεσίας  σε ετοιμότητα προσέφεραν την μόνη προληπτική νότα στη γύρω καταστροφή.  
 Μια εικόνα χίλιες δυσάρεστες λέξεις.

Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την εκδίκηση της απροσεξίας ή από ένα πέταγμα ενός αναμένου τσιγάρου, αιτία η οποία έχει καταγραφεί ως  πρόκληση για τη φωτιά στο Μόντε Σμιθ, ακόμη το χειρότερο σενάριο, από στημένη, εγκληματική ενέργεια.
Οι δεκάδες φωτιές την ίδια μέρα στη Ζάκυνθο, πριν από λίγο καιρό πιστοποιούν τον προμελετημένο φόνο έναντι της φύσης.
Η φωτιά αποτελεί, σύμφωνα με την οντολογική Θεωρία  των τεσσάρων στοιχειών το κυρίαρχο, μαζί με τον αέρα, το νερό και τη Γη (έδαφος).

 Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι τα τέσσερα στοιχεία αποτελούν, μία Τετρακτύ αντιστοιχίζοντας τη φωτιά προς τη μονάδα, τον αέρα προς τη δυάδα, το νερό προς την τριάδα και τη γη προς την τετράδα.
Διακρίνουμε τη φωτιά ως ένα στοιχείο του σύμπαντος από τα αρχαία χρόνια.

Και αυτό άλλοτε συντελεί στη δημιουργία και άλλοτε αποτελεί απειλεί. Είναι η μαγεία  για όλα τα στοιχεία της Φύσης.
Κάποιοι λένε εάν νικήσεις τα στοιχεία της Φύσης, είσαι «Θεός». Κάποιοι άλλοι λένε ότι τα στοιχεία της Φύσης είναι ανίκητα.
Όμως ο άνθρωπος έχει δαμάσει εν μέρει τα στοιχεία αυτά με τις δεξιότητές του, με τις ικανότητες του. Υπερβάλλοντας πολλές φορές τον εαυτό του, γίνεται όμως τιμωρός της φύσης, βασανιστής των καλών της, θύτης των πηγών της.

Σε αυτή την ασύμμετρη απειλή μας εναπομένει η ευθύνη της διατήρησης της Φύσης με τη λελογισμένη χρήση και προσδιορισμό των αναγκών μας, ώστε το πράσινο, το νερό και η γη να συνεχίζουν να υπάρχουν για εμάς και για τις επόμενες γενιές.

Ο πλανήτης Γη, είναι ένα μίσθιο που δεν ανήκει σε κανέναν. Εμείς είμαστε διαρκείς μισθωτές και οφείλουμε να παραδώσουμε το μίσθιο σε κατάσταση εάν όχι καλύτερη, αλλά τουλάχιστον ίδια στους επόμενους.  
Είναι το μεγάλο στοίχημα της νέας χιλιετηρίδας. Η βιώσιμη ανάπτυξη με τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων αποτελούν τους πυλώνες της πορείας της ανθρωπότητας.  

Όπως έχει πει και ο καθηγητής στο Κολούμπια των ΗΠΑ, Τζέφρι Σακς και  ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ του ΟΗΕ: «Η βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει μια οικονομία που είναι ευημερούσα, αλλά και δίκαιη και αειφόρος. Ζητείται μια περιβαλλοντική αειφορία με καινοτομία και κοινωνική δικαιοσύνη».   

Και εδώ η οικονομία και η Φύση παίζουν πρωτεύοντα ρόλο για την επίτευξη των στόχων αειφορίας. Η δοκιμασία θα είναι συνεχής, ανελέητη, με τον άνθρωπο-μηχανή να εκμεταλλεύεται τα πάντα για να επιτύχει το (ψευτο)δίλημμα της παγκοσμιοποίησης που είναι: «Ανάπτυξη παντού-ευημερία σε  όλους».

Αυτό το (ψευτο)μότο οδηγεί σε χάσματα, κοινωνικές συγκρούσεις και ασυνέχειες, σε διαρκείς απειλές και στο ισχυρό φαινόμενο της μετανάστευσης, είτε για φυσικές αιτίες (π.χ ερημοποίηση) είτε για λόγους γεωπολιτικούς.
Οφείλεται να βρεθεί η «μεγάλη ισορροπία».

Οι προκλήσεις είναι δίπλα μας. Το τοπικό γίνεται πα-γκόσμιο και το παγκόσμιο συνδιαλέγεται με το τοπικό.   
Η απειλή του πυρηνικού πολέμου επανέρχεται και πάλι, γιατί ο άνθρωπος την προκαλεί. Ο άνθρωπος τιμωρός, ο άνθρωπος εχθρός, ο άνθρωπος θηρίο.

Μόνο με την αυτογνωσία και την συνευθύνη μπορούμε να καταλάβουμε ότι, ένα καμένο δένδρο σημαίνει μια γουλιά δηλητήριου.
 Ένα καμένο φύλλο, ένας μώλωπας στο σώμα μας.   

Υ.Γ. Διαβάζω ότι ο Δήμαρχος συγκάλεσε σύσκεψη για την αποκατάσταση της λαβωμένης περιοχής από διάφορους παράγοντες…ΟΛΟΙ, να καταλάβουν την αναγκαιότητα της συμμετοχής των παιδιών. Ας γίνει η καταστροφή, ευκαιρία ανοιχτού εργαστηρίου της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης…

Η τεχνογνωσία πολλές φορές είναι ακοινώνητη, απρόσωπη, μηχανική.
Η Φύση θέλει οξυγόνο, χάδι, αγάπη και τον άνθρωπο συνεργάτη, και ΟΧΙ διαχειριστή και εργαλείο.