Το υπερβολικό μίσθωμα «περιπτέρων» επί  φτωχών και αδυνάτων πράξης αναλγησίας

Του Γεωργίου Β. Παπαγεωργίου

Δικαιώνομαι απολύτως ότι οι οργανωμένες πράξεις αλληλεγγύης, όπως σακούλες με τρόφιμα το Πάσχα ή την Πρωτοχρονιά σε φτωχούς και αδύνατους ενέχουν το στοιχείο της επίδειξης ίσως και της πολιτικής κερδοσκοπίας που πραγματοποιούνται συνήθως με τρόπο επιδεικτικό και ανακοινώνονται μέσω δελτίων τύπου, ή δημοσιοποιούνται με φωτογραφίες, φαίνεται ότι λείπει η πραγματική συμπόνοια, όλα γίνονται χωρίς συναίσθημα, δυστυχώς για το θεαθείναι..

Πως να εξηγήσω το γεγονός ότι ο Δήμος, η αρμόδια επιτροπή, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος εισηγούνται στο Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου τη λήψη αποφάσεων που αφορά τη μίσθωση περιπτέρων σε διάφορα επίκαιρα μέρη της πόλης, οι επικαλούμενες ΘΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΠΤΕΡΩΝ, οι οποίες διεκδικούνται από τους ενδιαφερομένους με τη διαδικασία των ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ, και που οι τιμές εκκίνησης ανά περιοχή αρχίζουν ή από 300 ευρώ μηνιαίως ή από 500 ευρώ μηνιαίως, έστω και αν πέντε εξ αυτών δόθηκαν με κοινωνικά κριτήρια, όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα της Ροδιακής 27/4/2017.

Διευκρινίζω, πως ένα περίπτερο σύμφωνα με το Νόμο καταλαμβάνει έκτασιν που δεν υπερβαίνει τα 6μ2 περίπου, άλλο αν μετά παρανόμως και αυθαιρέτως μεγεθύνονται, όταν την ίδια στιγμή στην ίδια περιοχή υπάρχουν ισόγεια πολυτελή και λειτουργικά καταστήματα μ2 περίπου από 80μ2 έως και 100 μ2, που παραμένουν κενά, παρ’ ότι το αιτούμενο μίσθωμα χωρίς “ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ” που ζητά ο ιδιοκτήτης είναι της τάξεως των 300 έως 350 ευρώ μηνιαίως, όσο δηλαδή το μίσθωμα ενός περιπτέρου, μια ανισότητα αδικαιολόγητη που δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε.

Ο θεσμός των περιπτέρων ξεκινά μετά τον πόλεμο του 1940 με συστηματικό τρόπο, από το Κράτος και το Δήμο, προκειμένου ΔΩΡΕΑΝ να προσφέρουν τρόπο εργασίας και απασχόλησης για οικογενειακούς οικονομικούς λόγους κατ’ αρχήν στα θύματα πολέμου, στους αναπήρους πολέμου και που βέβαια μετά επεκτάθηκε σε αυτούς που έχουν ανάγκη, φτωχοί, αδύναμοι, με κοινωνικά κριτήρια, πάντα όμως ΔΩΡΕΑΝ και όχι με μίσθωμα υψηλού όπως εν προκειμένω διότι έτσι αποτελεί δυστυχώς εκμετάλλευση, και μάλιστα είχαν το προνόμιο να πωλούν μόνον αυτοί προϊόντα και είδη μονοπωλείου, σπίρτα, χαρτιά και βέβαια σιγαρέττα, είδη καπνού.

Δεν διαφωνώ και καλώς γνωρίζω ότι ορισμένα προνομιακά περίπτερα έχουν αρκετά ή υψηλά κέρδη, όμως τώρα φορολογούνται ενώ πριν ΟΧΙ, όπως ότι ΟΛΑ σχεδόν τα περίπτερα αποδίδουν ικανοποιητικά στους χρήστες, όμως αυτό ακριβώς τον σκοπό και στόχο υπηρετούν, και αυτό θέλουμε, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που μένουν πάρα πολλές ώρες “ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ” μέσα στα 4μ2 ή τα 6μ2 ή ακόμη και τα 10μ2 αν υπάρχουν που προέρχονται από κοινωνικές αδύναμες οικογένειες να μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς και όχι να αγωνίζονται και να αγωνιούν πρώτα πως θα πληρώσουν το ενοίκιο.

Ο θεσμός των περιπτέρων να υπάρξει μοχλός και εργαλείο για την στήριξη ατόμων και οικογενειών με καθαρά κοινωνικά κριτήρια ή και ακόμη να αναμορφωθεί το πλαίσιο χορήγησης θέσεων επί μακρού ή περιοδικά ή όπως είναι το ορθότερον, προκειμένου και σήμερα, περισσότεροι συνάνθρωποί μας να βρουν μια αξιοπρεπή απασχόληση και εργασία, να ωφεληθούν περισσότερες οικογένειες,  θεσμός να γίνει σύγχρονος και δικαιότερος και σε καμιά περίπτωση να μην αποτελέσει τρόπο αύξησης των δημοτικών εσόδων που θα προέρχεται από φτωχούς, αδύναμους, άνεργους, με κοινωνικά κριτήρια.