«ΑΙΔΩΣ» ο Αρχαιοελληνικός Άγραφος Νόμος

Της Μαίρης Παπανδρέου

Για τους Αρχαίους Έλληνες, η «ΑΙΔΩΣ», δηλαδή «ΝΤΡΟΠΗ», ήταν ένας πανίσχυρος άγραφος Νόμος, που δίεπε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις, ιδιωτικές και πολιτικές. Στην Ομηρική διάλεκτο είχε την έννοια του «συναισθήματος τιμής και σεβασμού» για τους άλλους, και καταδίκη/αποστροφή για κάθε πράξη και λόγο αισχρό, αναληθή.

Στον Ησίοδο, η Αιδώς και η Νέμεσις, ήταν θεότητες, που όταν διαπίστωσαν τη διαφορά των ανθρώπων, κάλυψαν τα πρόσωπά τους και κατέφυγαν στον Όλυμπο. Προφανώς, παραμένουν ακόμα στον Όλυμπο, με καλυμμένα τα πρόσωπά τους επειδή βλέπουν τι συμβαίνει σήμερα στον σύγχρονο κόσμο μας. 

Κατά την Ελληνική Μυθολογία, η Αιδώς, ήταν τροφός της Αθηνάς (θεά της σοφίας) και μητέρα της Σωφροσύνης. 
Έστω να δεχθούμε ότι κάποιοι – συγκεκριμένοι – «ιθύνοντες», έχουν μειωμένο ‘κριτήριο’ και δεν έχουν απόλυτη συναίσθηση των λεγομένων, των αποφάσεων –ή της αναποφασιστικότητας- και των πράξεών τους. 

Όμως, τι κάνουν οι «υψηλότερα» ιστάμενοι/προϊστάμενοί τους, που δεν τους απομακρύνουν/καθαιρούν/ εκδιώκουν από τους θώκους που τους είχαν εμπιστευθεί; Αυτό το γεγονός, είναι ακόμα πιο επικίνδυνο για την Πατρίδα και τους Πολίτες, και άκρως εξοργιστικό για τους σκεπτόμενους. Απάντηση αφελής, επιπόλαια, ή προσκόλληση, αποτελεί η φράση του αρμόδιου υπουργού: «…δεν μου ζήτησε ο πρωθυπουργός να παραιτηθώ»!!! 

Αναρωτήθηκαν οι υπεύθυνοι ποιοι ευθύνονται για την εγκληματική πρόσφατη ρύπανση των παραλιών της Αττικής και η ολιγωρία, που θα στοιχίσει όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, περισσότερα από 500.000.000 (πεντακόσια εκατομμύρια) Ευρώ και την εργασία, δηλαδή την επιβίωση, σε χιλιάδες συνανθρώπους μας;

Η παραίτηση, είναι μια έντιμη πράξη, διαμαρτυρίας, διαφωνίας, δυσαρέσκειας ή αναγνώρισης λάθους. Μήπως, κύριοι ιθύνοντες καταργείτε το «Αριστείο» και τη βαθύτερη σημασία του, επειδή κάποιοι είναι βέβαιοι για τις ελλείψεις τους ως προς αυτά τα «κριτήρια αριστείων», όπως: συναίσθησης ευθύνης, ήθους και γνώσεων που παρουσιάζονται ή θα παρουσιαστούν, σε δοτούς και διορισμένους σε υψηλές θέσεις και γι αυτό δεν επιθυμούν να υπάρχει «Αριστείο»; 
Ο Ηράκλειτος έλεγε: «Εις εμοί μύριοι, όταν άριστος ή» (ένας για μένα είναι δέκα χιλιάδες, όταν αυτός ο ένας είναι άριστος). 

Οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι, τηρούσαν και το ρητό: «αιέν αρισεύειν», που διατύπωνε τις αξίες και τον πολιτισμό των Ελλήνων, διότι άριστος ήταν αυτός που συνδύαζε την επιστημονική γνώση και το Ήθος.  
Οι άριστοι  γίνονταν πρότυπο, για ν’ αποτελούν την κοινωνική δυναμική ανέλιξης. Να είναι οι «άριστοι» το παράδειγμα προς μίμηση, και όχι «παράδειγμα προς αποφυγή», όπως μας παρουσιάζονται κάποιοι ανεύθυνοι σήμερα.

Η «αναγνώριση» της προσπάθειας προς το καλύτερο, και ιδιαίτερα των νέων, αποτελεί ύψιστη παιδαγωγική αξία, διότι ενισχύεται η αυτοεκτίμηση και γίνονται παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους. 
Επιβραβεύοντας τους άριστους εφήβους μαθητές, βραβεύομε τον έσω και τον έξω αγώνα τους, την προοπτική τους για έντιμη ζωή, που αναβαθμίζει το κοινωνικό σύνολο. Αναμφισβήτητα, η κατάργηση του «Αριστείου», βολεύει ακόμα και υπουργούς.