Προκλητικότητες...

Της Μαίρης Παπανδρέου

«Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται…» (Λουκάς ΙΔ΄11), διδάσκει το Ιερό μας Ευαγγέλιο, αλλά βέβαια, μόνον οι Χριστιανοί γνωρίζουν αυτή την Ευαγγελική ρήση. Όμως και η λαϊκή μας σοφία, παρατηρεί: «Ο περήφανος έφυγε καβάλα και γύρισε πεζός».

Αν και αυτή την παροιμία, είναι αμφίβολο ότι θα καταλάβουν οι υπερφίαλοι εξ Ανατολών όμοροι γείτονές μας, που συνεχώς επαίρονται για την ανωτερότητά του πολιτισμού τους και για τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό τους.

Και προσπαθεί ο Ερντογάν, να δόσει στους Ευρωπαίους μαθήματα Δημοκρατίας, όταν αρνείται με ιταμότητα να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα που «συνυφαίνονται» με την ελευθερία, την ισοτιμία και την ανεξιθρησκεία, και ούτε αναγνωρίζει την υπογραφή που Κεμαλική δημοκρατία, που έβαλε στη Συνθήκη της Λοζάνης το 1923, ενώ έχει φυλακίσει δεκάδες χιλιάδες ανώτατα και ανώτερα κυβερνητικά και στρατιωτικά στελέχη, και γράφει στα πεπαλαιωμένα του υποδήματα τις συστάσεις και παραινέσεις του Δυτικού Πολιτισμένου και Δημοκρατικού Κόσμου.

Σε περίπτωση «ατζαμοσύνης» ή από έλλειψη πείρας των Τούρκων πιλότων, εφόσον έχει φυλακίσει ή απομακρύνει όλους τους παλιούς και έμπειρους στρατιωτικούς όλων των σωμάτων ασφαλείας της χώρας του,  δημιουργήσουν «θερμό επεισόδιο», πρέπει να έχει υπόψη του ο Ερντογάν, πως έπεσαν απολυταρχικά και δικτατορικά καθεστώτα, όπως και στο όμορο κράτους του, στο Ιράκ, με  την «έξυπνη» πρωτοβουλία του στρατού της χώρας.

Δεν χρειάζεται να πει κανένας περισσότερα, παρά μόνον να δει τι συνέβη πριν από μόλις λίγες δεκαετίες στο Ιράκ, όταν είχαν απόλυτο «άρχοντα» τον βασιλιά Φεϊζάλ, και τον πανίσχυρο δικτάτορα Αντιβασιλεία θείο του.  Όλοι οι Έλληνες της Εταιρείας Δοξιάδη, βιώσαμε πρωτόγνωρες και πρωτόγονες εμπειρίες.

Ο δικτάτορας, είχε εκτραχυνθεί εντελώς και όχι μόνον εκτελούσε και φυλάκιζε όποιους εκφράζαν αντίθετες απόψεις, αλλά εκτελούσε ο ίδιος επί τόπου και δημόσια κάθε αντιρρησία.   Με την καθόλα «νομιμοφανή» κινητοποίηση του Ιρακινού στρατού, ο αρχηγός του Σώματος Αμπτούλ Καρίμ Κάσεμ ζήτησε την άδεια του δικτάτορα αντιβασιλέα, να κάνει στην έρημο μεταξύ Βαγδάτης και Βασόρας, στρατιωτικά γυμνάσια. Ο Αντιβασιλέας, έδωσε την σχετική έγκριση, αλλά μόλις το σώμα στρατού βγήκε από την πρωτεύουσα, κρύφτηκε στην έρημο μέχρι να νυχτώσει και πριν ξημερώσει, ξαναμπήκε στη Βαγδάτη, και περικύκλωσε τα ανάκτορα.

Ο ίδιος ο Υπαρχηγός του Σώματος Άρεφ,   πήγε με αντιπροσωπεία στα βασιλικά διαμερίσματα και ζήτησε να δει τον βασιλιά Φεϊζάλ. Ο Φεϊζάλ, παρουσιάστηκε μαζί με τον Αντιβασιλέα-Δικτάτορα θείο του, ο οποίος μόλις άκουσε ότι «κατελήφθη η πρωτεύουσα και την εξουσία ανέλαβε ο στρατός», ανοήτως, διέταξε την ανακτορική φρουρά να πυροβολήσουν τους «επαναστάτες».

Πιο γρήγοροι οι «επαναστάτες», με λίγες ριπές, σκότωσαν τον δικτάτορα-αντιβασιλέα, τον βασιλιά και όλους τους φρουρούς τους. Κατέλαβαν την Εξουσία με ελάχιστες απώλειες, που πραγματικά οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις δύο δεκάδες, καθώς όλοι οι παρατρεχάμενοι των ανακτόρων, ήταν αντικαθεστωτικοί και προσχώρησαν οικειοθελώς στην πλευρά των επαναστατών. Το σώμα του βασιλιά Φεϊζάλ, το έθαψαν με βασιλικές τιμές και πραγματικά πολλοί τον έκλαψαν, επειδή ήταν άβουλος και αμέτοχος στην ιδιότυπη αλλά στυγνή δικτατορία του θείου του αντιβασιλέα.

Το σώμα του αντιβασιλέα, το παρέδωσαν στο λαό, ο οποίος αγανακτισμένος, το εναπόθεσε στο οδόστρωμα της κεντρικότερης λεωφόρου της Βαγδάτης, στην Rashid Street, και από πάνω  του πέρασαν όλα τα πολυτελή Ι.Χ. των Σεΐχηδων, αλλά και οι βοϊδάμαξες των παρακατιανών Ιρακινών πολιτών. Βέβαια, από τη σωρό του αντιβασιλέα, δεν απόμεινε τίποτε για ταφεί. «Επιμύθιον»: Τραγικό είναι το τέλος όλων των δικτατόρων, της ιστορίας της Ανθρωπότητας.