Χορεύοντας με τα  δένδρα…στην αυλή του «Πανορμίτη»  στο Νιοχώρι…

Γράφει ο αρχιτέκτονας Αγαπητός Ξάνθης

Στο παρεκκλήσι του Πανορμίτη στο Νιοχώρι μπορείς να συναντήσεις τη συνύπαρξη των στοιχείων της φύσης σ’ ένα αρμονικό δέσιμο, σε μια χορευτική συγχορδία.

Η αυλή Του γίνεται καλλιτεχνικό πλατό όπου τρία διαφορετικά δένδρα σμίγουν ερωτικά. Τα δύο χορεύουν ταγκό και το τρίτο τα συνοδεύει. 

Είναι το αγέρωχο κυπαρίσσι αγγελιασμένο με την αναριχούσα κολοκυθιά.

Είναι ο ιστορικός πλάτανος που παρακολουθεί έκθαμβος τις χορευτικές φιγούρες των δύο πρώτων, για τον οποίο κάποια στιγμή υπήρχαν σκέψεις για την αφαίρεση του. 

Είναι μια ποιητική σύνθεση που η κάθε στροφή έχει τη σημασία της ευαισθησίας και της αγνότητας, της έκφρασης της φύσης.

Φύση, είναι το περίβλημα μας, είναι το οξυγόνο μας. Χωρίς τις φιλικές σχέσεις με αυτήν είμαστε καταδικασμένοι σε μετατροπή σε άψυχες μηχανές.

Είναι τα  ρομπότ που σήμερα κατασκευάζονται για να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο στο μέγεθος της εργασίας του, για να τον υποβιβάσουν σε εργαλείο, να του στερήσουν τη χαρά της δημιουργίας.

Δεν είναι μακριά η ρομπτική οικονομία, δεν είναι μακριά η «ψυχή-γρανάζι».

Το να καμαρώνει τα τρία δένδρα ταξιδεύεις σε μαγικούς τόπους, σε ονειρεμένα μονοπάτια, στο χρώμα της ελπίδας. 

Η χαρά του πράσινου χρωματίζει την ουτοπία η οποία γεμίζει την εσωτερική ζωή του ανθρώπου.

Δομεί την εξέλιξη του τρόπου σκέψης των ατόμων σε μια κοινωνική προσέγγιση, αναδεικνύοντας ένα νέο τρόπο παρατήρησης των πραγμάτων, με την οικολογική πλέον ματιά και όχι την εργαλειακή.

Ο άνθρωπος reciprocus ο οποίος έχει εξαφανισθεί από τον homo economicus, οφείλει να επανέλθει για να ανατρέψει την τσιμενοποίηση των πάντων. Είτε της φύσης, είτε τη φύσης του ανθρώπου.

Οι αξίες της ευθύνης και της αλληλεγγύης έχουν ανταλλαγεί με τις λέξεις του ανταγωνισμού και του κέρδους.

Το «ψευτο-δόλωμα» της σύγχρονης εποχής [ανάπτυξη παντού, ευημερία σ΄ όλους] παραμένει μια φρούδα ελπίδα για μια δίκαιη κοινωνία.

Η παγκοσμιοποίηση ανάτρεψε τα πάντα. Σύνορα και ροές, μεταφορές και επικοινωνία, τεχνολογία και δίκτυα…ένα μείγμα, ένα σύστημα. 

Οι αξίες είναι χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ύπαρξης μας. Σήμερα παρά ποτέ, αποτελούν αναγκαιότητα για την ανθρωπινή ζωή. Πρέπει να ανακαλύψουμε τον οικολογικό άνθρωπο, ως αντίπαλο δέος του «homo systimicus».

Αυτός οφείλει να διαφυλάττει την κληρονομία, να προάγει την ύπαρξη και το οικοσύστημα και να αναδεικνύει τη συνείδηση, τη δημιουργικότητα, τη συμπάθεια, τη αγάπη κα τέλος να συμπεριφέρεται ώστε να προάγει την ανθρωπινή ζωή, το δοχείο που περιέχει τα πολυτιμότερα επιτεύγματα της εξέλιξης. 

Τρία δένδρα δομούν το ισοσκελές τρίγωνο της αειφορίας, που είναι οι γωνίες του καθορισμένες και συνίστανται από την κοινωνία, το περιβάλλον και την οικονομία.

Έτσι τα είδα, έτσι τα αισθάνθηκα, έτσι τα αντιλήφτηκα.

Κάθε σπάσιμο αυτού του τριγώνου θα προκαλέσει ασυμμετρία και περιβαλλοντική αναταραχή.

Δεν τη θέλουμε, δεν την επιδιώκουμε. Μας πνίγει.

Ζητούμε ένα πράσινο περιβάλλον με το οποίο η φύση συνομιλεί, διδάσκει και ταυτολογεί. Μόνο με αυτό έχουμε ελπίδα και μέλλον…εμείς και τα παιδιά μας.     

Υ.Γ. το άρθρο είναι αφιερωμένο στους δασκάλους μου στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της «Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης».