Μία μαγική παράσταση...

Γράφει η Ρένα Παπακωνσταντίνου
Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας  Εκπαίδευσης


Ηταν χειμώνας του 11, όταν μία Κυριακή του Νοέμβρη  κατέβηκα στο βοτανικό με τά  κορίτσια μου όλο χαρά να δούμε μία πολλά υποσχόμενη παράσταση του Δημήτρη Σεϊτάνη που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας, το «Αν εσύ ήμουν εγώ»....

Εκεί πρωτοσυναντήθηκα με τον αδελφό μιας φίλης, καλλιτέχνης και αυτή σε άλλο χώρο, τον Δημήτρη Πλειώνη, πρωταγωνιστή της παράστασης.  Τα λόγια για το έργο περιττεύουν, αφού δοξάστηκε από τον Τύπο και έμεινε στη σκέψη μου ως μία από τις καλύτερες παραστάσεις που είχα δει και πιστέψτε με, έχω δει πολλές.
 

Η Ρένα Παπακωνσταντίνου και ο Δημήτρης Πλειώνης
Η Ρένα Παπακωνσταντίνου και ο Δημήτρης Πλειώνης


Από τότε μία γλυκιά φιλία αναπτύχθηκε και ο ένας έτρεχε στον άλλον κάθε χρόνο, πότε να δώσει και πότε να πάρει καθένας από το χώρο του, ένα αέναο παρεδώσε, ένα αλισβερίσι άλλωστε είναι η ζωή…

Πάντα κοντά του, πειστα παρακολουθώ την πορεία της πολυβραβευμένης πια ομάδας του «ΤΟΠΙ».
Κάθε φορά κι ένα σκαλί πιο πάνω, ένα γέμισμα ψυχής χρωματιστό, σαν παιδική παλέτα που μπορεί να δημιουργήσει μέσα από μία κουκίδα ένα σπιτάκι, μέσα από μία ηλιαχτιδα ένα χαμογελο, μέσα από ένα ροδοπεταλο την άνοιξη...

Σεπτεμβρης 2017…. «σε περιμένω επίσημη καλεσμένη μας στη νέα μας παράσταση» «Ο τρομερός εχθρός και ο αλυσοδεμένος ελέφαντας»….

Τι χαρά νοιώθω ανακοινώνοντας τα κορίτσια το πρόγραμμα της Κυριακής....

Πόση δίψα για παιδικές παραστάσεις που ποτέ δεν είδα ως παιδί. Τι σου είναι το απωθημένο!

Μεγαλώνοντας στην επαρχία έχεις πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τα παιδιά των μεγαλουπόλεων, χάνεις όμως στα πολιτιστικά δρώμενα, ειδικά αν ο τόπος σου είναι σαν ένα τσαμπί σταφύλι ρηγμένο στο πέλαγος … και ας έχει κάστρα και ιππότες, Έλαφο και Ελαφίνα, 7 μαγικές πηγές, πάπιες και παγωνια, πολύχρωμες πεταλούδες που φτερουγίζουν γύρω από κάθε παιδική ύπαρξη και συνθέτουν ιστορίες παραμυθένιες.

Φτάνοντας στο «Studio Μαυρομιχάλη» στα Εξάρχεια η αγωνία μου κορυφώνεται και το χαμόγελο είναι διάπλατα στα χείλη.

Κάνω σαν μικρό παιδί και χαίρομαι να το δείχνω ...

Σε λίγη ώρα είμαστε στις θέσεις μας αφού μας καλωσορίζει «Ο ιδιοκτήτης του τσίρκου», τα μάτια προσαρμόζονται στο σκοτάδι και η καρδιά άνοιγει να δεχτεί το φως. «Ηθοποιός Σημαίνει Φως…»

Η μουσική σε μαγεύει από την πρώτη στιγμή και παρουσία των τεσσάρων πρωταγωνιστών, του Κωνσταντίνου Δανείκα, της Μαρίνας Πανηγυράκι,του Στρατου Σωπηλη και του Δημήτρη Πλειώνη, σε προδιαθέτει για αυτό που θα ακολουθήσει.

Κάθε μορφασμός, κάθε κίνηση, κάθε στοιχείο στη σκηνή υπάρχει για κάποιο συγκεκριμένο λόγο.

Το αφαιρετικό σκηνικό απαιτεί  δυναμισμό στην υποκριτική τέχνη. Τα νοήματα διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς ίχνος διδακτισμού.

Πόσο σημαντικό είναι κάθε μικρή υπάρξη να μάθει από τα πρώτα της βήματα πως όλα τα μπορεί, πως δεν υπάρχουν όρια στη θέληση, ούτε δαμασμα στην ικανότητα.

Η συναισθηματική νοημοσύνη είναι το παν και η καλλιέργεια της αυτοπεποίθησης και όχι ευνουχισμός και παροχή μασημένης τροφής στα παιδιά μας, μήπως και τα κουράσουμε, μήπως και τα πιέσουμε και πάθουν κάτι, όπως συνηθίζει να λέει μία εξαίρετη ψυχολόγος που συνυπηρετήσαμε σε κάποιο σχόλείο.

Τα παιδιά συμμετέχουν ενεργά και δείχνουν ποικιλοτρόπως τον ενθουσιασμό τους.

Μετά τα παθήματα του ελέφαντα που ο Μπουκαι χρησιμοποιεί με αλληγορικό τρόπο, έρχεται ο ύμνος της φιλίας, η πίστη πως αν δώσουμε σε κάποιον την ευκαιρία να μας πλησιάζει και τον γνωρίσουμε καλύτερα, μπορεί να αποκτήσουμε έναν υπέροχο φίλο και όχι τον εχθρό που νομίζαμε ότι μας απειλεί.
 


Πόση σοφία κρύβεται στους διαλόγους, πως η αγάπη στη ροή της υπόθεσης.

Το αριστουργηματικό κείμενο του Χόρχε Μπουκάι του αργεντίνου γιατρού και ψυχοθεραπευτή, παίρνει ψυχή στα έμπειρα χέρια του ταλαντούχου Δημήτρη Πλειώνη που είναι και ο σκηνοθέτης της ομάδας του, που όλοι μαζί απέδειξαν άλλη μία φορά πως το θέατρο δεν είναι κουστούμια πλουμιστά και φανταχτερά φτιασίδια, μα ένα μονάχα σώμα, με μία παλλόμενη ψυχή.

Τα φώτα ανάβουν και το χειροκρότημα δεν σταματά.
Τα παιδιά γελούν και φωνάζουν, τραγουδούν
«Αν κάποτε σκοντάψεις,
Αν κάποτε έπεσες ….
Αλήθεια μπορείς,
Να ξανασηκωθείς
Τα δεσμά σου να σπάσεις
Μη το φοβηθείς….»

Κατηφορίζοντας τη Μαυρομιχάλη, το τηλέφωνό μου χτυπά και μία γνώριμη φωνή με ρωτά : «Σου αρεσε ;» «Πολύ» απαντώ, «Μα πιο πολύ αν μου υποσχεθείς ότι θα κατεβείτε στο νησί μου»
 «Υπόσχομαι»….