«Ήξερα ότι ο πατέρας μου θα  επέστρεφε από τον πόλεμο ζωντανός»

Το... χρονοντούλαπο των αναμνήσεων 77 ολόκληρα χρόνια πριν άνοιξε μιλώντας στη Ροδιακή ο συμπολίτης μας κος Κωνσταντίνος Κούκκουρας με την συμπλήρωση 77 ετών από τότε που ο πατέρας του κατατάχθηκε ως εθελοντής στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων πολεμώντας για το ιδανικό της ελευθερίας.

Ο κος Κωνσταντίνος Κούκουρας, πολιτικός μηχανικός και πρώην ιδρυτής και βασικό στέλεχος του συνδέσμου εφέδρων αξιωματικών Δωδεκανήσου (μαζί με τον γιατρό Μιχάλη Μελά) μίλησε στη «Ροδιακή» για τα πέτρινα χρόνια, όπως τα θυμάται και όπως τα βίωσε σε παιδική ηλικία.

Ο πατέρας του Ευάγγελος Κούκουρας, είχε καταταγεί ως εθελοντής στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων, στις 23 Νοεμβρίου 1940 και αμέσως στάλθηκε στα ελληνοαλβανικά σύνορα για να προασπίσει την πατρίδα μας, μαζί με χιλιάδες άλλα νέα παιδιά.

«Εμείς δεν ξέραμε τίποτα. Ήμουν μικρό παιδάκι. Τον θυμόμαστε που έχτιζε ένα τοίχο, έξω από το σπίτι μας, στην Αθήνα, στο Περιστέρι όπου μέναμε. Ήταν άριστος κτίστης. Είχαμε μετακομίσει οικογενειακώς από την ιταλοκρατούμενη Ρόδο το 1929. Δίπλα από τον τοίχο που έχτιζε, είχε θυμάμαι ένα γεμάτο βαρέλι με ασβέστη. Μια μέρα χωρίς να μας πει τίποτε, έφυγε, τον χάσαμε.
 

Ο συμπατριώτης μας κ. Κωνσταντίνος Κούκουρας   που μίλησε για τον πατέρα του.
Ο συμπατριώτης μας κ. Κωνσταντίνος Κούκουρας που μίλησε για τον πατέρα του.


Επέστρεψε στην αρχή πολύ γρήγορα μα  για λίγο. Μια εβδομάδα μετά. Ήταν ντυμένος στο χακί κι ήταν ζωσμένος με μια σπάθα. Εγώ θυμάμαι σαν να είναι τώρα, το έβγαζα από την θήκη κι έπαιζα. Έφυγε και πάλι...

Ήταν 40 ετών τότε. Η αγωνία για μένα και την μητέρα μου ήταν απερίγραπτη. Δεν ξέραμε αν ζούσε, αν πέθανε. Εγώ πίστευα πάντα ότι μια μέρα θα επέστρεφε.

Έφυγε, πήγε στον πόλεμο. Δεν είχαμε νέα του. Μετά τα μάθαμε όλα. Ότι δηλαδή είχε πάει στον πόλεμο. Πήγε εθελοντής στο σύνταγμα Εθελοντών Δωδεκανησίων. Κατατάχθηκε αρχικά στο Γουδί.

Για να επιβιώσουμε, η μακαρίτισσα η μάνα μου έπλεκε πουλόβερ για τον Ερυθρό Σταυρό. Θυμάμαι που εκεί γνώρισε πολλούς ροδίτες που ήταν εύποροι. Κάποιοι τον βοήθησαν οικονομικά γιατί κι αυτός τους βοηθούσε εκεί στο μέτωπο, ήταν πάντα δίπλα τους. Και έχουμε ακόμα τα αποκόμματα που έστελνε στην μητέρα μου χρήματα για να μπορέσουμε να ζήσουμε μέσα στον πόλεμο.
 


Ήταν οπλοπολυβολητής.  Πολέμησε στα σύνορα με την Αλβανία. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, ήρθε με τα πόδια από κει. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες εβδομάδες έκανε. Στην αυλή μας, είχαμε διάφορα ζαρζαβατικά μεταξύ των οποίων και κουκιά. Εγώ έλεγα πάντα στη μητέρα μου να μην τα κόψει όλα, να αφήσει και μερικά για τον πατέρα που θα γυρίσει...

Τον ψάχναμε με την μητέρα μου παντού, όταν κόντευε να τελειώσει ο πόλεμος. Κάθε μέρα, πηγαίναμε στις τρεις γέφυρες και ρωτούσαμε. Ρωτούσαμε, ρωτούσαμε...! Άλλους Δωδεκανήσιους για να μας πουν αν είναι καλά, αν θα γυρίσει.

Και γύρισε ο πατέρας μου. Εξαθλιωμένος. Κουρασμένος, τυραννισμένος. Τα λέω κι ανατριχιάζω και κλαίω.... Τον θυμάμαι σαν να είναι τώρα.

Επέστρεψε στις 12 το μεσημέρι... Μείναμε αποσβολωμένοι έτσι όπως τον είδαμε.

Για να του βγάλουμε τα υποδήματά του, που είχαν γίνει ένα με τα πόδια του, θυμάμαι η μάνα μου η Φαίδρα αναγκάστηκε να του τα κόψει με το ψαλίδι. Τα ρούχα του, τα έριξε μέσα στο βαρέλι με τον ασβέστη που είχε αφήσει έξω στην αυλή. Και μετά μας είπε όλα όσα έζησε μέσα στην φρίκη και τον παραλογισμό του πολέμου.
 


Είμαι περήφανος για τον πατέρα μου. Τον Ευάγγελο Κούκουλα. Όπως είναι βέβαια και το κάθε παιδί για τον γονιό του. Τα επόμενα χρόνια βρήκαμε όλα τα στοιχεία και τα ντοκουμέντα για την δράση του μέσω του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Επιστρέψαμε στην ελεύθερη πια Ρόδο λίγα χρόνια αργότερα και εγώ εργάστηκα ως πολιτικός μηχανικός στη Νομαρχία, για αρκετά χρόνια πριν να γίνω ελεύθερος επαγγελματίας. Υπηρέτησα κι εγώ την πατρίδα κι έκανα το χρέος μου ως έφεδρος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.

Λίγο μετά το 1962 ιδρύσαμε και τον σύνδεσμο Αξιωματικών Δωδεκανήσου μαζί με τον Μιχάλη Μελά. Και σήμερα βρίσκεται σε καλά χέρια, με ανθρώπους που ξεχωρίζουν στην κοινωνία μας, όπως ο Γιάννης Κανάρης, ένα νέο παιδί, Ροδίτης που αγαπά τον τόπο μας όπως και οι υπόλοιποι.

Ήθελα όλα αυτά να σας τα πω. Να τα καταγράψετε όχι τόσο για μένα ή τον πατέρα μου, αλλά κυρίως για τους νέους. Για να ξέρουν οι νέοι την ιστορία, τους κόπους, τις αγωνίες και τους αγώνες που έδωσαν οι πρόγονοί μας για αυτό τον τόπο. Τα Δωδεκάνησά μας.
 

Ο Ευάγγελος Κούκουρας του Κωνσταντίνου, ως οπλίτης στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων   όπου κατετάγη ως εθελοντής.
Ο Ευάγγελος Κούκουρας του Κωνσταντίνου, ως οπλίτης στο Σύνταγμα Δωδεκανησίων όπου κατετάγη ως εθελοντής.