Οι Βαρόνοι Alexander Lotocki de Veligost και Susan Sigda οικογενειακώς στη Ρόδο

Της Μαίρη Παπανδρέου

Στη Ρόδο, ήρθαν και πάλι ο Βαρόνος Alexander Lotocki de Veligost με τη σύζυγό του Βαρόνη Susan Sigda-Lotocki de Veligost και την θυγατέρα τους Isabelle, για επίσκεψη ένδειξη αγάπης, για την Ελλάδα και τη Ρόδο ιδιαίτερα.  Συγκινητικός είναι, ο συναισθηματικός δεσμός της οικογένειας της Βαρόνης Susan Sigda-Lotocki de Veligost, με τη Ρόδο. 

Ο πατέρας της Raymond Sigda, ήταν επί δεκαετίες, Διευθυντής του επίγειου σταθμού «Φωνή της Αμερικής». Είχε έρθει με δική του αίτηση, από την Βόρεια Ελλάδα στη Ρόδο το 1969, με την σύζυγό του Penny, και τα μικρά παιδιά τους Susan, Mary και Joe.

Η «Φωνή της Αμερικής», πριν εγκατασταθεί στην παραλία Αφάντου, εξέπεμπε από το πλοίο «Currier», όπου υπηρετούσε και ο Ελληνικής καταγωγής γιατρός Ανεστόπουλος με τον βαθμό του Καπετάνιου, και ευχαρίστως εξέταζε  και όλους τους Έλληνες που το ζητούσαν.

Οι παλαιότεροι θυμόμαστε, πως το πλοίο «Currier», αποτελούσε για μας, ένδειξη αλλαγής καιρού, καθώς διέθεται και μετεωρολογικό σταθμό και άλλαζε λιμάνι, ώρες πριν αλλάξουν οι καιρικές συνθήκες. Όταν βλέπαμε π.χ. το «Currier», να πηγαίνει στον κόλπο των Τριαντών, ξέραμε πως θα γύριζε Νοτιάς κλπ.

Ο Διευθυντής Raymond Sigda και η σύζυγός του Penny, λάτρευαν την Ελλάδα και τον Πολιτισμό μας, είχαν στείλει τα παιδιά τους σε ελληνικά νηπιαγωγεία και δημοτικά, από τότε που υπηρετούσαν στην Καβάλα. Έτσι τα παιδιά τους, είχαν μάθει ελληνικά, δημιούργησαν στενές φιλικές σχέσεις τα Ροδιτόπουλα, όπως και οι γονείς τους γνώριζαν τη γλώσσα μας, εκτιμούσαν τη μακραίωνη ιστορία μας και αγαπούσαν την Ελλάδα και τη Ρόδο ιδιαίτερα.

Ενσωματώθηκαν στον κοινωνικό ιστό, ήταν ιδιαίτερα ανοιχτόκαρδοι και φιλόξενοι, συμμετείχαν σε όλες τις κοινωνικές, και στις θρησκευτικές μας εορτές και εκδηλώσεις. Ήταν Καθολικοί και μέσο της Καθολικής Εκκλησίας Ρόδου, είχαν αναπτύξει και φιλανθρωπικές δραστηριότητες.

Παράλληλα, τα τρία παιδιά της οικογένειας Sigda, φοιτούσαν και στο Αμερικανικό Σχολείο που λειτουργούσε στη Ρόδο, με τον Αμερικανό Φιλόλογο Αγγλικής Γλώσσας Mice Smith και την Ελληνικής καταγωγής επίσης φιλόλογο σύζυγό του Θεοδώρα Smith.

Ο εκάστοτε Διευθυντής της «Φωνής της Αμερικής», έφερε το αξίωμα και τα καθήκοντα του Πρέσβη, και ο Raymond Sigda, και η σύζυγός του Penny, εκπροσωπούσαν επάξια τη χώρα τους, αλλά υπηρετούσαν και δικά μας εθνικά συμφέροντα. 

Όταν το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, τον έστειλε να υπηρετήσει σε Αφρικανικό κράτος, ο Raymond Sigda, υπέβαλλε τρεις διαδοχικές αιτήσεις, για να επιστρέψει στη Ρόδο που λάτρευε. Τελικά, οι αιτήσεις του έγιναν αποδεκτές και σε σύντομο χρονικό διάστημα, επανήλθε στη Ρόδο με την οικογένειά του, απ’ όπου έφυγαν με μετάθεση τέλη του 1980. 

Πρέπει να ειπωθεί, ότι οι ξένοι που έζησαν, έστω για λίγο στη Ρόδο, δεν μπορούσαν εύκολα να την αποχωριστούν ή να την ξεχάσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί και ο Μice Smith, με τα δυο του παιδιά, ακόμα και όταν έκλεισε το Αμερικανικό Σχολείο, ίδρυσε με τη σύζυγό του «Φροντιστηριακή Σχολή Αγγλικών», όπου φοίτησαν εκατοντάδες Ροδιτόπουλα και άνοιξαν στο Νιοχώρι, κατάστημα με είδη υγιεινής διατροφής, διοργάνωναν δωρεάν σεμινάρια με ειδικούς ιατρούς της «Ιατροσοφικής Εταιρείας», ενώ τα παιδιά τους, Σπύρος και Ναυσικά, ολοκλήρωσαν τις Γυμνασιακές τους σπουδές στη Ρόδο, φοίτησαν σε Ελληνικά Πανεπιστήμια, συνέχισαν  μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, όπου σήμερα διαπρέπει ο Σπύρος Σμίθ στις ΗΠΑ ως Καθηγητής Πανεπιστημίου και η Ναυσικά Σμίθ ως Καθηγήτρια στο Cambridge, όπου «υπηρετούν» ως θαυμάσιοι «πρεσβευτές» της Ελλάδας και της Ρόδου, ενώ οι γονείς τους, παρέμειναν στη Ρόδο μόνιμα.

Τα παιδιά του Raymond και της Penny Sigda, ακολούθησαν Πανεπιστημιακές σπουδές στις ΗΠΑ, έχουν επιτυχημένες καριέρες, όπως η Susan Sigda, ως υψηλόβαθμο διευθυντικό στέλεχος, στάλθηκε από μεγάλη Αμερικανική Τράπεζα στο παράρτημά τους στο Λονδίνο, στο «Τμήμα Χρηματοδότησης Ελλήνων Εφοπλιστών», επειδή κατείχε την ελληνική μας γλώσσα, ενώ παράλληλα γνώριζε και αγαπούσε την Ελλάδα. Ποτέ δεν ξέχασαν την Ελλάδα και τη Ρόδο, ούτε και τους φίλους τους. Πολλές φορές επισκέφτηκαν οικογενειακώς την Ελλάδα, δίνοντας πάντα περισσότερο χρόνο στη Ρόδο, που πάντα είναι ο πολυαγαπημένους τους τόπος.

Η Susan Sigda, παντρεύτηκε τον Αμερικανό Επιστήμονα Alexandre Lotocki de Veligost, ο οποίος κατέχει τον τίτλο του Βαρόνου, από τους προγόνους του, που ήταν Γερμανικής καταγωγής. 

Ο τίτλος του Βαρόνου τους είχε απονεμηθεί  κατά τους Βυζαντινούς χρόνους από τον Αυτοκράτορα Παλαιολόγο.  Το ζεύγος Alexander και Susan Lotocki de Veligost, δεν χρησιμοποιούν τους τίτλους ευγενείας που έχουν, λόγο δημοκρατικών πεποιθήσεων. Η θυγατέρα τους Isabelle, είναι 21 έτους και σπουδάζει Οικονομικές και Πολιτικές Επιστήμες στις ΗΠΑ, ενώ είναι και αναγνωρισμένη ερασιτέχνης φωτογράφος. Την ενδιαφέρει η καριέρα του πολιτικού, και ήδη έχει κάνει αρκετές επισκέψεις στην Ελλάδα. 

Στη Ρόδο της δόθηκε η ευκαιρία να βγάλει πολλές φωτογραφίες τόσο από την Μεσαιωνική Πόλη, όσο και από τα εντυπωσιακά τοπία και τα πολυτελή κολοσσιαία ξενοδοχεία της Νότιας Ρόδου, και τους αρχαιολογικούς χώρους. Επιθυμώντας να «βιώσουν» την Μεσαιωνική ατμόσφαιρα, έμειναν σε ξενοδοχείο της Παλιάς Πόλης, και εκτίμησαν ιδιαίτερα τις δημιουργίες του Νίκου Κασσέρη. 

Από το 1969, διατηρούν πολλούς φίλους, όχι μόνον στην πόλη, αλλά και στη Λίνδο, στην Ιαλυσό κλπ. Επισκέφτηκαν ολόκληρη τη Ρόδο, δήλωσαν εντυπωσιασμένοι από τα πολυτελή ξενοδοχεία της Νότιας Ρόδου, την τουριστική ανάπτυξη και την αξιοποίηση των Αρχαιοτήτων του νησιού. Ευχάριστο ξάφνιασμα τα άψογα ελληνικά της Susan Sigda-Lotocki de Veligost, και είπε στη ΡΟΔΙΑΚΗ, πως αγαπάει την ελληνική γλώσσα, όπως την Ελλάδα και τη Ρόδο, ποτέ δεν σταμάτησε να μελετά την ιστορία και τη φιλοσοφία μας, προσπαθεί να βρίσκει Έλληνες για να κάνει και πρακτική, παρόλο που ζει με την οικογένειά της στη Νέα Υόρκη. 

Ασχολείται και με μεταφράσεις κειμένων και ειδήσεων από την ελληνική γλώσσα στην αγγλική και βέβαια, συγκινήθηκε από τη ΡΟΔΙΑΚΗ, που γνωρίζει από τότε που ζούσε με την οικογένειά τους γονείς της στη Ρόδο.

«Ναι, διαπίστωσα πολλές αλλαγές στη Ρόδο, όπως τα πολυτελή κι εντυπωσιακά ξενοδοχεία, την τουριστική ανάπτυξη, που αλλοίωσε λίγο την προσωπικότητα της πόλης κυρίως, που την θυμόμουνα με τα όμορφα παραδοσιακά αρχοντικά και σπίτια. 

Το κέντρο έμεινε ευτυχώς, αναλλοίωτο.  Όμως, το πνεύμα των φίλων μου Ροδιτών, παρέμεινε το ίδιο θερμό, ευγενικό και φιλόξενο. Εντυπωσιακός ο αριθμός των ξένων που ζουν κι εργάζονται στη Ρόδο. 
Όμως πάντα οι Ροδίτες ξεχωρίζουν κι αναγνωρίζονται για τα ζεστά τους αισθήματα, για την εντιμότητά τους.

Αναδείχτηκαν οι Ροδίτες πραγματικά ταλέντα στο χώρο της επιχειρηματικότητας και του τουρισμού, όπως το άξιζαν. Και η Μεσαιωνική Πόλη είναι γεμάτη ζωή, αξιοποιήθηκαν τα θαυμάσια μοναδικά Μεσαιωνικά κτήρια, που ξαναζούν τη μεγαλοπρέπεια του Μεσαίωνα». «Το ενδιαφέρον μας για την Ιστορία σας, είναι ιδιαίτερο. Χαιρόμαστε που και η κόρη μας η Isabelle, αγαπάει τη Ρόδο και την Ελλάδα, όσο κι εμείς.

Ταξιδεύομε και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, μας άρεσε πολύ η Σαντορίνη, η πρωτεύουσά σας η Αθήνα με τα κλασσικά της κτήρια και τα πανέμορφα μουσεία. Εκτός από την Ακρόπολη και το Νέο Αρχαιολογικό της Μουσείο, έχομε ιδιαίτερη αδυναμία στο Μπενάκειο Μουσείο, ενώ η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα, είναι ανάμεσα στις προτεραιότητές μας και λυπόμαστε την «ξενιτεμένη» Καρυάτιδα,  ευχόμαστε τον επαναπατρισμό της».

Η Αντιδήμαρχος Μαρίζα Χατζηλαζάρου, απένειμε στους επιφανείς λάτρεις της Ρόδου και του Ελληνισμού, διακρίσεις και ροδίτικα αναμνηστικά δώρα, που πήραν με συγκίνηση μαζί τους, όπως και μερικές εκδόσεις της «ΡΟΔΙΑΚΗΣ», που κάποια άρθρα, θα μεταφράσει στα αγγλικά η Susan Sigda-Lotocki de Veligost.