Κόντρα στον τρόμο  των πόλεων

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

 

Ενώ η τρομακτική έξαρση βίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη τείνει να γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας, υπάρχουν ευτυχώς ακόμα παραδείγματα ανδρείας και ηρωισμού που διατηρούν την ελπίδα ζωντανή για την ανθρωπότητα

Το ημερολόγιο έγραφε 1 Οκτωβρίου 2017 όταν στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ ένας παρανοϊκός αποφασίζει να γράψει μια από τις πιο μαύρες ιστορίες αστικής τρομοκρατίας των τελευταίων χρόνων, ανοίγοντας πυρ με αυτόματο όπλο κατά του πλήθους που παρακολουθεί μια συναυλία. Ο τραγικός απολογισμός είναι 58 νεκροί και 500 τραυματίες. 

Οι ανθρώπινες ιστορίες που διαδραματίστηκαν εκείνο το βράδυ είναι πάρα πολλές. Εκείνη όμως που ξεχωρίζει είναι του χειρουργού Δρ James Sebesta, ο οποίος ήταν στρατιωτικός ιατρός με μακρά θητεία στα πεδία των μαχών. Ο χειρουργός όχι μόνο δεν αποχώρησε από το πλήθος την ώρα του μακελειού, αλλά αντίθετα φυγάδευσε τη σύζυγό του και έσπευσε να βοηθήσει όσους περισσότερους συνανθρώπους του τραυματίστηκαν και χρειάζονταν ιατρική βοήθεια με ό,τι μπορούσε να βρει μπροστά του καθώς δεν υπήρχαν ιατρικές προμήθειες για να αντιμετωπιστεί μια τέτοια κατάσταση.

Ο ίδιος περιγράφει με πολύ ζοφερό τρόπο τον πανικό που επικρατούσε, λέγοντας ότι όταν κάποιος βρίσκεται σε μια εμπόλεμη ζώνη συνηθίζει στην ιδέα των εικόνων που πρόκειται να αντιμετωπίσει. Αυτό όμως που συνέβη στο Λας Βέγκας ήταν μια συναυλία σε καιρό ειρήνης που κανείς δεν περιμένει να γίνει τέτοιο κακό. Παντού υπήρχαν τραυματίες και πανικοβλημένοι άνθρωποι. Αυτό όμως, όπως λέει, δεν εμπόδισε αρκετούς να παραμείνουν ψύχραιμοι και να βοηθήσουν όπως μπορούν ακόμα κι αν δεν διέθεταν ούτε τις στοιχειώδεις ιατρικές γνώσεις. 

Πολλοί άνθρωποι έσπευσαν μετά την τραγωδία να ευχαριστήσουν όλους όσους παρά τον κίνδυνο της ζωής τους έμειναν για να τους βοηθήσουν. Πυροσβέστες, αστυνομικοί, απλοί άνθρωποι μέσα σε μια παράνοια κατόρθωσαν να αποτρέψουν μια μεγαλύτερη τραγωδία κι αυτό είναι κάτι που δείχνει ότι παρά τη φαινομενική αποξένωση που δείχνουμε να έχουμε ως ανθρωπότητα μεταξύ μας, σε στιγμές κρίσης υπερισχύουν τα ανθρώπινα συναισθήματα και η αίσθηση του καθήκοντος απέναντι στο συνάνθρωπο και όχι η ψυχρή λογική.

Παρόλ’ αυτά, ο προβληματισμός για την επανάληψη τέτοιων τραγικών γεγονότων γίνεται εντονότερος και τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα. Πόσο ασφαλείς είμαστε τελικά μέσα στις πόλεις; Πόσο εκτεθειμένοι είμαστε στις ορέξεις του οποιουδήποτε παρανοϊκού; Πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί κάποιος φανατικός που έχει αποφασίσει να σκορπίσει το θάνατο χωρίς καν να υπολογίζει τη ζωή του; Ως πότε θα κλείνουμε τα μάτια απέναντι στο φανατισμό και τη μισαλλοδοξία αυτών που δεν επιθυμούν την ειρήνη στον κόσμο;

Ίσως εμείς ως χώρα να μην έχουμε βιώσει παρόμοια περιστατικά, αυτό όμως δε σημαίνει ότι το κακό δεν μπορεί ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει την πόρτα μας. Κανείς δεν πιστεύει ότι θα είναι ο επόμενος στόχος, γιατί ζώντας μια φιλήσυχη ζωή δεν μπορεί να φανταστεί ότι κάποιος τον μισεί επειδή απλά ανήκει στον Δυτικό Κόσμο ή απλά επειδή έχει περισσότερα από αυτόν.

Είναι γεγονός ότι διανύουμε έναν ακήρυχτο πόλεμο, όπου οι περισσότεροι συμμετέχοντες δεν γνωρίζουν να πολεμάνε και οι πρωταγωνιστές χτυπάνε χωρίς κανέναν ενδοιασμό άμαχο πληθυσμό, προσπαθώντας να επιβάλουν ένα παρανοϊκό δίκιο με στέρηση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων που για πολλά χρόνια παλέψαμε για να καθιερώσουμε. 

Οι πιο σκεπτικιστές θα υποστηρίξουν ότι ακόμα και στον αναπτυγμένο κόσμο υπάρχει μια προσπάθεια χειραγώγησης των μαζών και περιορισμός των ελευθεριών. Σίγουρα όμως όλοι θα συμφωνήσουν ότι κανένας δεν μας υποχρεώνει σε τι Θεό θα πιστέψουμε, τι ρούχα θα βάλουμε και πάνω απ’ όλα ότι υπάρχει ισονομία και για τα δύο φύλα. Και μόνο αυτά αρκούν για να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα μας και κυρίως για να μην τα χάσουμε και αυτά.