Koύρδοι: ο Προδομένος Λαός

Της Μαίρης Παπανδρέου

Μονίμως «προδομένος λαός», οι Κούρδοι, που αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την παρουσία τους στο Γεωγραφικό χώρο της Μέσης Ανατολής, από την 10η χιλιετία π.Χ. Ασσυριακές επιγραφές, αναφέρονται στον Κουρδικό λαό και στην «Κύρου Ανάβαση», ο Ξενοφώντας τους αποκαλεί «Κάρδους» και ο Στράβων τους περιγράφει «λαό ανυπότακτο, γενναίο με ικανότητα στην στρατιωτική τέχνη».

Θεωρούνται αυτόχθονες της μείζονος περιοχής της Μ. Ασίας και της Μεσοποταμίας (σημερινό Ιράκ) και απόγονοί τους, εγκαταστάθηκαν στο Κουρδιστάν. Έχουν δική τους πλούσια γλώσσα και γραμματική, και παρουσιάζει κοινό λεξιλόγιο με την Ιωνική «Ελληνική» διάλεκτο, π.χ. οστούν-ostik, αστήρ-astar, κούρος-kur κ.α.

Τον 12ο και 13ο αι. μ.Χ. νομάδες Τούρκων άρχισαν τη διάσπαση του Κουρδικού Κράτους και η λαίλαπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής Δυναστείας των Σαφαβιδών (1502-1736), διέσπασαν το Κουρδιστάν σε 2 ελεγχόμενες περιοχές. Το 1597 είχε εδραιωθεί η «Εθνική Κουρδική Συνείδηση» όλων των Κούρδων και το 1750 γεννήθηκε ένα μεγάλο Κουρδικό Βασίλειο, που κάλυπτε το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράν. Το 1880 συναντήθηκαν όλοι οι αρχηγοί φυλών του Κουρδιστάν για να συζητούσουν το μέλλον του κράτους τους.

Τον 19ο και τον 20ο αιώνα ανακαλύφθηκαν τα πλούσια πετρελαιοφόρα κοιτάσματα, που προσελκυσαν το οικονομικό ενδιαφέρον  της διεθνούς κοινότητας. Με τη «Συνθήκη των Σεβρών» στις 10 Αυγούστου 1920, οι Ευρωπαίοι περιόρισαν την Τουρκία στην Κεντρική και Βόρεια Ανατολία και τα  Άρθρα 62 και 64, προέβλεπαν την ίδρυση «Ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους».

Όμως η Τουρκία ποτέ δεν παραιτήθηκε από τις διεκδικήσεις της και μετά τον Αύγουστο του 1922 με τις σφαγές και τους ξεριζωμούς του Μικρασιατικού Ελληνισμού, οι Τούρκοι «διέγραψαν» τους Αρμένιους και τους Κούρδους οριστικά από το χάρτη, η Κύπρος παραχωρήθηκε στους Άγγλους και η Τουρκία βελτίωσε τη συνοριακή της γραμμή σε βάρος της Συρίας και το Κουρδιστάν, χωρίστηκε στα τέσσερα.

Οι Κούρδοι εξεγέρθηκαν με στόχο την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδιστάν, το 1925, 1930, 1932 και κατέφυγαν στο όρος Αραράτ με την τρίχρωμη σημαία τους (πράσινο-λευκό-κόκκινο). Οι Τούρκοι με την αρωγή του Ιράν και της Περσίας, και με τον «ασφυκτικό κλοιό» της Τουρκίας, της Σοβιετικής Ένωσης και του Ιράν, καταδίκασαν σε αποτυχία τις Κουρδικές εξεγέρσεις. Ο Ηγέτης των Κούρδων Ιχσάν Νουρί, διέφυγε στο Ιράν και το 1955 έγραψε την Ιστορία του Κουρδιστάν.

Η ίδρυση του «ΡΚΚ» (του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν) και ο ένοπλος αγώνας τους, αντιμετωπίστηκε με τις «δραστικές» αρνήσεις των εκάστοτε Τουρκικών κυβερνήσεων, να υλοποιήσουν τις ειλημμένες αποφάσεις Διεθνών Οργανισμών και τις προσδοκίες του Κουρδικού λαού για αυτονομία κι έτσι δημιουργήθηκαν στα τουρκικά εδάφη «Κουρδικοί Πολιτιστικοί Σύλλογοι», που διεκδικούν την πολιτιστική αυτονομία τους, που πολλοί πραγματικά τρέμουν, όχι μόνον για τον ηρωισμό και την μαχητικότητα των Κούρδων, αλλά και για τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου, που βρίσκονται στην περιοχή του πρώην Κουρδιστάν, στις πόλεις: Μοσούλη, Σουλεϊμανία, Κιρκούκ, Αρμπύλ.

 

 

 

Η «Ιστορία», μας απέδειξε πως όμοροι λαοί ή ακόμα και γεωγραφικά «απομακρυσμένοι», εκμεταλλεύτηκαν τον ηρωισμό και την ειλικρίνεια των Κούρδων, και κάθε φορά που χρειάζονταν δεινούς πολεμιστές, υπόσχονταν στους Κούρδους αυτόνομο κράτος. Πάντα όμως, μετά τη νίκη των ηρωικών Κούρδων,  ασύστολα αθετούσαν το λόγο τους και τους πρόδιδαν αναίσχυντα.

Οσάκις η Ιρακινή Κυβέρνηση της Βαγδάτης αντιμετώπιζε εξωτερικό ή εσωτερικό εχθρό, όπως την Αντεπανάσταση του Άρεφ το 1958, ζητούσε από τους Κούρδους του Βορρά, να «εξομαλύνουν»  την έκρυθμη κατάσταση, υποσχόμενοι «Αυτονομία», που όμως αμέσως μετά την επιτυχή επέμβαση των Κούρδων, αθετούσαν τις υποσχέσεις τους.

Ας μην ξεχνάμε και τις χιλιάδες των Κούρδων μαχητών αλλά και τα γυναικόπαιδα, που θανατώθηκαν με φρικτό και κτηνώδη τρόπο, από δηλητηριώδη αέρια, με το οποία βομβάρδισαν τις περιοχές τους στο Βόρειο Ιράκ, αδιαφορώντας για τις Διεθνείς Συνθήκες που απαγορεύουν τη χρήση δηλητηριωδών αερίων.

Να γνωρίζομε και να εκτιμούμε, τον Αρχαιολογικό και Πολιτιστικό Θησαυρό που υπήρχε στο Βόρειο Ιράκ (= πρώην Κουρδιστάν), όπως η Αρχαία Πύλη και ερείπια της Βιβλικής Πόλης Νινευή, που βρισκόταν στο κέντρο της Μοσούλης, η επίσης Βιβλική Πόλη Νεμρώδ (Αραβικά Νεμρούτ), που η «Γένεση» αναφέρει ότι ιδρύθηκε από τον δισέγγονο του Νώε ως πρωτεύουσα του βασιλείου με κέντρο τη Βαβέλ.

Τη Νεμρώδ αποκάλυψε το 1881 ο Γερμανός Μηχανικός Κάρλ Ζέστερ και συνέχισαν ανασκαφές (και λεηλασίες) Τούρκοι, Γερμανοί, Αμερικανοί και Άγγλοι. Το 1987 η UNESCO ανακήρυξη τη Νεμρώδ «Παγκόσμιο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς», που δυστυχώς, σήμερα δεν υπάρχει. Λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Μουσούλης στην πλαγιά ενός βουνού, υπήρχε η πόλη «Άκρα», πανομοιότυπη της δικής μας Αράχοβας.

Στο κέντρο της Μοσούλης, υπήρχε Χριστιανική Εκκλησίας 1600 ετών, αφιερωμένη σε Άγιο της Συρίας Mar Behnam, και σε κορφοβούνι ομώνυμη Ιερά Μονή, που αν και κλειστή, το κλειδί βρισκόταν κάτω από το κεφαλόσκαλο και την επισκέπτονταν Χριστιανοί όλων των δογμάτων και κυρίως Κούρδοι Μουσουλμάνοι, που έδειχναν ιδιαίτερο σεβασμό.

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Μοσούλης, υπήρχαν κολοσσιαία Ασσυριακά αγάλματα, όπως φτερωτοί λέοντες και γρύπες, αλλά και ένα μοναδικό εύρημα, όπως ήταν η προϊστορική «μπαταρία» των Σουμερίων, που λειτουργούσε με οξύ από πικρολέμονα (bitter lemons) που αφθονούσαν στο Ιράκ. Χάθηκε ένας μοναδικός πολιτισμός, και τόσα εκατομμύρια ανθρώπων, κυρίως Κούρδων, που μάχονταν για το διεθνώς αναγνωρισμένο δίκαιό τους: ν’ αποκτήσουν ή καλύτερα, να ανακτήσουν την Πατρίδα τους.