Δεν είναι βροχή...

Του

Θάνου Ζέλκα

Πρώτα απ' όλα θέλω να πω «ευχαριστώ» στους 70.000 Έλληνες πολίτες που επέλεξαν να κάνουν τη Βρετανία σπίτι τους. Εκτιμούμε τη σημαντική συνεισφορά τους στον πολιτισμό και στην κοινωνία μας, στα πανεπιστήμια και στην οικονομία μας.”, είπε μεταξύ άλλων σε συνέντευξή της στα ΝΕΑ η Πρωθυπουργός της Αγγλίας προ ημερών, κληθείσα να απαντήσει σχετικά με το μέλλον των Ελλήνων που ζουν και εργάζονται εκεί ύστερα από το Brexit.

Βλέπετε σε ολόκληρο τον κόσμο, όπου κι αν εγκατασταθούν οι Έλληνες, κατορθώνουν να γίνουν κομμάτι της κοινωνίας και επιδιώκοντας τη δική τους προκοπή να βοηθούν παράλληλα τη χώρα που βρίσκονται να προκόψει περισσότερο.
Παντού εκτός από τη δική μας χώρα. Εδώ όχι ευχαριστώ δεν ακούει κανείς, αλλά
μόνο ψόγους και κατηγορίες για την οικονομική μας κατάντια. Ο καλός ο λόγος εκτός των προεκλογικών περιόδων είναι πιο σπάνιος και από λευκό μονόκερο.
Δε φταίει η χώρα, ούτε η κακιά μας η μοίρα απαραίτητα. Φταίμε εμείς οι ίδιοι που ζούμε πάνω στο καλύτερο οικόπεδο της γης και δεν μπορούμε να καταλάβουμε την αξία του. Που αιώνες επιδιώκουν να μας το πάρουν με κάθε τρόπο κι όλο κάτι γίνεται στο τέλος και το κρατάμε. Που αφήσαμε τη διαφθορά να το υποθηκεύσει και τα κοράκια να πετάνε από πάνω μας, περιμένοντας το ύστατο χαίρε για να ορμήξουν.

Βγήκε η Αγγλίδα Πρωθυπουργός να ευχαριστήσει του Έλληνες και Έλληνας Πρωθυπουργός δεν το έχει κάνει ποτέ. Να βγει να ευχαριστήσει το λαό του που υπομένει καρτερικά όλες αυτές τις ανοησίες που έκανε το πολιτικό σύστημα τα τριάντα τελευταία χρόνια. Να ζητήσει συγνώμη για τις αδικίες που υφίσταται καθημερινά ένας μέσος πολίτης για την αναξιοκρατία, το πελατειακό κράτος, τους κομματικούς στρατούς, τον εξευτελισμό των θεσμών. Να ξηλώσει παραδειγματικά όλους εκείνους τους φαύλους που λυμαίνονται τα δημόσια αξιώματα και χωρίς να υπολογίσει πολιτικό κόστος να ξεκινήσει από μηδενική βάση.

Οι Έλληνες είναι διασκορπισμένοι σε όλες της γωνιές της Υφηλίου, γιατί ήταν πάντα ανήσυχα πνεύματα και αναζητούσαν πάντα κάτι καλύτερο. Τώρα που περισσότερο από κάθε άλλη φορά χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, για μια ακόμα φορά έχουμε λάθος ανθρώπους στο τιμόνι μας που το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας αποξενώνουν περισσότερο και να μας δείχνουν το δρόμο της εξόδου.

Πόσο δύσκολο είναι να εμπνεύσεις τον Έλληνα για να ξαναχτιστεί η χώρα; Σχεδόν καθόλου. Χτύπα τον στο φιλότιμο, θύμισέ του το μεγαλείο του πολιτισμού του, βγάλε τα ιερά του σύμβολα από τα μπαούλα και δώσε του το έναυσμα να δώσει τις μεγάλες μάχες για όλα αυτά. Φαΐ κανείς δεν θα ζητήσει μπροστά σ’ έναν τέτοιο μεγάλο στόχο. Τσουκνίδες και αγριόχορτα θα τρώει μέχρι να τα καταφέρει.

Φυσικά για να γίνουν όλα αυτά πρέπει κάποιοι να παραμερίσουν τις φιλοδοξίες τους, να υπηρετήσουν το όραμα και να μοιραστούν τις κακουχίες. Να βάλουν το εμείς πάνω από το εγώ. Και σ’ αυτό ακριβώς το σημείο “χαλάει το έργο”. Όλοι θέλουν να είναι στρατηγοί είτε μπορούν είτε όχι. Να φοράνε τα γαλόνια και να πηγαίνουν στις παρελάσεις με κορδωμένο το στήθος. Και δυστυχώς η χώρα βουλιάζει μέσα στη δυστυχία της, παρακολουθώντας τα παιδιά της να την εγκαταλείπουν έχοντας χάσει την ελπίδα και την όρεξη ν’ αγωνιστούν για κάτι καλύτερο. Κι αυτοί που φορούν τα γυαλιά της εξουσίας, που άλλοτε είναι πράσινα, άλλοτε μπλε, άλλοτε πορφυρής απόχρωσης βλέπουν μπροστά τους μόνο βελτίωση και νομίζουν τα σταγονίδια σίελου στο πέτο τους είναι από δείγμα από τα πρωτοβρόχια...