Οι «καλοί» τρόποι του νεοέλληνα

Γράφει η Ρέα Παπαχρήστου-Τσέλιου
Δικηγόρος


Τις προάλλες βρέθηκα στην Αθήνα και με την ευκαιρία αυτή παρακολούθησα στο θέατρο ΡΕΧ, που είναι πλέον σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, την παράσταση της τραγωδίας του Ευριπίδη ΑΛΚΗΣΤΗ σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου και με πλειάδα ηθοποιών και μελών του Χορού.

Η παράσταση αυτή παρουσιάστηκε από το Εθνικό αρχικά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και αργότερα μεταφέρθηκε στο REX.

Η σκηνοθεσία ήταν ενδιαφέρουσα, οι θεατρικοί κριτικοί την υποδέχτηκαν πολύ καλά, οι θεατές όμως, απ’ ότι κατάλαβα από τις συζητήσεις μετά το τέλος της παράστασης, ήταν διχασμένοι. Ιδιαιτέρως σχολιάστηκε η υπερβολική κινητικότητα στη σκηνή των  ηθοποιών και των μελών του Χορού μέχρι εξαντλήσεώς τους, μπορώ να πω (η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι η σύγχρονη σκηνοθετική τάση).

Η κινητικότητα όμως αυτή κουράζει τον θεατή και στην προσπάθειά του να την παρακολουθήσει, χάνει αρκετά από τα λόγια του θεατρικού έργου, που στην περίπτωση μιας αρχαίας τραγωδίας ο Λόγος είναι το πρωταρχικό στοιχείο για τον θεατή, διότι στον Λόγο διατυπώνονται τα υψηλότερα νοήματα της τραγωδίας, οι φιλοσοφικοί στοχασμοί, τα ηθικά διλλήματα, που θέτει ο τραγωδός κλπ.

Πρέπει επίσης να πω ότι το Εθνικό για τις παραστάσεις τραγωδιών εκδίδει αναλυτικά προγράμματα με ενδιαφέροντα κείμενα και αναλύσεις από ειδικούς, έτσι ώστε ο θεατής να προετοιμαστεί δεόντως για την παράσταση.

Σε αυτή τη φάση βρισκόμουν και εγώ απορροφημένη από τα κείμενα, όταν η ταξιθέτρια οδήγησε στη διπλανή μου θέση ένα μεσήλικο κύριο, ο οποίος κρατούσε με προσοχή το μπουφάν του, πολύ καλά διπλωμένο. Με το που κάθεται όμως εκείνος και αφού η ταξιθέτρια είχε απομακρυνθεί, άρχισε σιγά σιγά να ξεδιπλώνει το μπουφάν,  απ’ όπου  έβγαλε ένα  σακούλι με φιστίκια.

Ικανοποιημένος από την κουτοπονηριά του ότι κάτι κατάφερε «στη ζούλα», άρχισε  το χριτς χρατς από το άνοιγμα του σακουλιού και  το τσικ τσακ από το φάγωμα των φιστικιών. Προσωπικά του έριξα δυο τρία βλέμματα αυστηρά, αλλά εκείνος ατάραχος συνέχιζε τη «δουλειά» του, διότι έπρεπε ν’ αποτελειώσει τα φιστικάκια του,  παρά  την προτροπή και της εκφωνήτριας του θεάτρου, η οποία παρακάλεσε τους θεατές να απενεργοποιήσουν τα κινητά τους και να μη καταναλώνουν στην αίθουσα τρόφιμα.

Έδειξε δηλαδή εκείνος απείθεια προς τους κανονισμούς του Θεάτρου και ασέβεια προς τους άλλους θεατές. ΄Εκανε όμως το δικό του, έκανε το κέφι του και με αυτή τη συμπεριφορά προφανώς πιστεύει  ότι επιβεβαιώνεται….